Thrillery psychologiczne. Głębia ludzkiej psychiki na Twojej półce

Jak już wspomnieliśmy na początku, książki thrillery psychologiczne to fascynujące podróże w głąb ludzkiej psychiki, gdzie zaskakujące zawirowania emocjonalne stają się głównym punktem akcji. To gatunek literacki, który nie tylko wciągnie Cię dzięki skonstruowanej przez autora intrydze, ale również sprowokuje do refleksji nad naturą ludzkich zachowań i decyzji. Przykładem takiego dreszczowca jest dobry thriller psychologiczny pt. ”Tajemnica Lekarki” autorstwa Leslie Wolfe, w której czytelnik zostaje porwany w świat tajemniczych wydarzeń ukrytych za drzwiami szpitala. Opowieść o lekarce obarczonej ciężarem mrocznej tajemnicy to nie tylko wciągająca zagadka kryminalna, ale również studium psychologiczne postaci, które próbują ukryć swoje ciemne strony i przeszłość. Książka ta wplątuje czytelnika w gęstą sieć kłamstw, manipulacji i niebezpieczeństwa, pozostawiając go z dreszczem na plecach i głębokim zastanowieniem nad granicami ludzkiej moralności. To opowieść, która nie pozwala oderwać się od lektury, a jej zaskakujące zakończenie zostaje w pamięci na długo po ostatniej stronie.

Mroczny thriller, który trzyma w napięciu aż do końca

Thrillery potrafią wciągnąć czytelnika w wir emocji i napięcia, trzymając go w niepewności aż do ostatniej strony. ”Miasteczko Twin Falls” autorstwa Loreth Anne White to właśnie taki książka – pełna tajemnic, zbrodni i mrocznych sekretów, które sprawiają, że trudno oderwać się od lektury. W tej przerażającej opowieści zostaniesz przeniesiony do spokojnej społeczności, która skrywa mroczne tajemnice. Bo spokój jest tu tylko pozorny. Z każdą kolejną stroną rośnie napięcie, a zaskakujące zwroty akcji prowadzą do szokujących odkryć. To dobry thriller psychologiczny, który trzyma czytelnika w nieustannym stanie podekscytowania, zmuszając go do ciągłego zgadywania, co stanie się dalej. Świetnie skonstruowana fabuła i świetnie wykreowane postacie sprawiają, że „Miasteczko Twin Falls” to niezapomniana podróż w mroczne zakamarki ludzkiej psychiki, która pozostanie w pamięci czytelnika na długo po zakończeniu lektury.

Thrillery wszechczasów. Klasyki, które wciąż trzymają w napięciu

Thrillery wszechczasów oraz kryminały z elementami dreszczowca, to prawdziwe perełki literatury, które niezmiennie zachwycają czytelników swoją głębią fabuły i nieprzewidywalnymi zwrotami akcji. ”Morderstwo w Księgarni” autorstwa Merryn Allingham to arcydzieło, które sięga do tradycji najlepszych kryminałów, takich jak te autorstwa legendy gatunku, Agathy Christie. W tej misternie splecionej opowieści, czytelnik zostaje przeniesiony w księgarski świat, gdzie na pierwszy rzut oka wszystko wydaje się być w porządku. Do czasu, gdy właścicielka księgarni nie znajdzie wśród regałów ciała młodego mężczyzny. Każda strona tej książki to nowa zagadka do rozwiązania, nowe podejrzenia i niespodziewane zwroty akcji, które trzymają czytelnika w napięciu aż do ostatniej strony. To nie tylko historia kryminalna, ale – podobnie jak to było w poprzednich opisanych przez nas powieściach – również podróż w głąb ludzkiej psychiki, która zmusza czytelnika do ciągłego analizowania faktów i wątków. ”Morderstwo w Księgarni” to niezapomniana przygoda, która wprawi Cię w dreszcz emocji i zaskoczy do samego końca, pozostawiając w pamięci trwały ślad.

Odkryj najlepsze thrillery w księgarni Mando

Jeśli interesują Cię naprawdę dobre książki thrillery, koniecznie zajrzyj do księgarni Mando. Ich bogata oferta zawiera światowe bestsellery z tego gatunku. Nieważne, czy wolisz poznawać mroczne sekrety w thrillerach psychologicznych, czy też czekasz na zaskakujące zwroty akcji, na pewno znajdziesz tam coś dla siebie. Przekrocz granice rzeczywistości i zanurz się w świat emocji i tajemnic, który czeka na Ciebie na stronach tych niezwykłych książek.

źródło: Materiał zewnętrzny Partnera

fot. materiał Partnera

Kosárek zamierza wykorzystać najnowsze osiągnięcia techniki, aby wyizolować u nich archetypiczny składnik osobowości odpowiedzialny za czynienie zła – tak zwany czynnik diabła. Gdy tylko zaczyna odkrywać ich zdumiewające tajemnice, natrafia na łączący całą szóstkę zatrważający wspólny element.

W tym samym czasie mieszkańców Pragi ogarnia przerażenie – w jej ciemnych zaułkach grasuje bowiem nieuchwytny morderca. Policyjny śledczy Lukáš Smolák, desperacko usiłujący złapać sprawcę, przez gazety nazwanego Skórzanym Fartuchem, zauważa podobieństwo między nim a działającym przed półwieczem w Londynie Kubą Rozpruwaczem.

Smolák zwraca się po pomoc do lekarzy w Hradzie Orlu, mających doświadczenie z psychotycznymi kryminalnymi umysłami. Zachodzi obawa, że Skórzany Fartuch może mieć jakieś związek z szóstką zamkniętych w zakładzie pacjentów.

Zanurzona w międzywojennej rzeczywistości Europy Środkowej i osadzona w cieniu gęstniejącego za czeską granicą nazistowskiego mroku stylowo napisana, doskonale skonstruowana, bogato zobrazowana powieść jest wspaniałą rozrywką. Nie sposób się od niej oderwać.

Źródło: Prószyński i S-ka

Imogen jest w stanie znieść naprawdę wiele, ale kiedy pewnego dnia mąż stawia jej ultimatum – w ciągu dwóch tygodni kobieta ma wyprowadzić się z ich domu albo on wystąpi o wyłączne prawo opieki nad ich sześcioletnim synem – coś w niej najzwyczajniej pęka.

W akcie desperacji robi rzecz niewyobrażalną – zamyka męża w piwnicy. Teraz ona kontroluje sytuację. Ale jak daleko się posunie, by ukarać męża i ochronić syna? I jaką rolę w całej tej intrydze odegrają pozostałe kobiety Phillipa, czyli jego pierwsza żona i nowa dziewczyna? Wygląda na to, że wkrótce mężczyzna pozna wszystkie twarze zemsty…

Wyśmienity thriller o trzech kobietach, które łączy silne uczucie do jednego mężczyzny. I nie jest to wcale miłość. Jo Jakeman jest zwyciężczynią prestiżowego konkursu literackiego w ramach York Festival of Writing. „Zemsta trzech eks” to jej debiutancka powieść. Jesienią 2019 ukaże się kolejny thriller – „Safe House”.

Źródło: Prószyński i S-ka

Roman Polański przenosi na ekran bestsellerową powieść „Prawdziwa historia” autorstwa Delphine de Vigan.

Film na ekranach polskich kin od 11 maja.

Thriller psychologiczny o rodzącej się przyjaźni popularnej pisarki z tajemniczą czytelniczką, która z czasem ujawnia swoje mroczne oblicze. Delphine (Emmanuelle Seigner) to poczytna paryska pisarka, która od jakiegoś czasu cierpi na brak weny. Gdy pewnego dnia w trakcie podpisywania książek poznaje tajemniczą kobietę (Eva Green), jej życie zaczyna stopniowo zbaczać z wcześniej wytyczonego toru. Między kobietami rodzi się relacja, która z czasem z przyjaźni zmienia się w toksyczne uzależnienie. Delphine zaczyna tracić kontrolę nad swoim życiem, a wszystko co uważała dotychczas za pewnik, zmienia swe pierwotne znaczenie.

REŻYSERIA:

Roman Polański („Pianista”, „Chinatown”, „Rzeź”, „Franctic” „Autor widmo”, „Dziecko Rosemary”)

OBSADA:

Vincent Perez („Królowa Margot”, „Po tamtej stronie chmur”, „Indochiny”)

GATUNEK: thriller

Dystrybucja w Polsce: Monolith Films

O filmie:
Reżyseria: Donato Carrisi
Obsada: ALESSIO BONI, EKATERINA BUSCEMI, MICHELA CESCON, ANTONIO GERARDI, LORENZO RICHELMY, GRETA SCACCHI, THIERRY TOSCAN, JEAN RENO, TONI SERVILLO
Kategorie: thriller
Rok produkcji: 2017
Czas trwania: 128 min.
Dystrybucja w Polsce: BEST FILM

Thriller w znacznej mierze swoją wiarygodność emocjonalną zawdzięcza odtwórczyni głównej roli. W uznaniu kreacji w „Thelmie” Eili Harboe odebrała, wręczone podczas ostatniego Berlinale, wyróżnienie w kategorii: Młodzi, obiecujący aktorzy europejscy. Wcześniej wśród laureatów tego wyróżnienia znaleźli się, m.in.: Agata Buzek, Jakub Gierszał, Daniel Craig, Alicia Vikander i Rachel Weisz.

Początek studiów w Oslo to dla młodej kobiety początek nowego życia. Po raz pierwszy rodzi się w Thelmie miłość. Przeżywanie i uporządkowanie związanych z dorosłością emocji komplikuje nie tylko nieustająca kontrola ze strony rodziców – religijnych fanatyków. Okazuje się, że w Thelmie drzemią ukryte, nadprzyrodzone siły, które pozwalają bohaterce zmieniać i kształtować rzeczywistość. Siły te dają o sobie znać w chwilach, gdy Thelma przeżywa stres lub niepokój. Wkrótce zawładną ciałem i umysłem dziewczyny, zmienią życie jej i otoczenia. Czy wtedy Thelma stawi czoła pytaniom o własną tożsamość? Reżyser wciąga widza w poszukiwanie odpowiedzi na pytanie, co leży u źródeł zachowania dziewczyny. I trzyma w napięciu aż do – zaskakującego – finału.

Tytuł oryginalny: Thelma
Reżyser: Joachim Trier
Występują: Eili Harboe, Kaya Wilkins, Henrik Rafaelsen
Kraj produkcji: Norwegia, Francja, Dania, Szwecja
Rok produkcji: 2017
Data polskiej premiery: 8 czerwca 2018
Język oryginalny: norweski
Gatunek: thriller
Czas trwania: 116 min.
Dystrybucja: GUTEK FILM

„Nigdy  cię  tu  nie  było”  to  historia  pełnego  sprzeczności  mężczyzny  (Joaquin  Phoenix) z mroczną  przeszłością.  Działał  zawsze  sam  i  zawsze poza  prawem:  przez  wiele  lat przyjmował zlecenia, z którymi system sprawiedliwości nie dawał sobie rady i których nie chciał się podjąć żaden prywatny detektyw. Widział już prawie wszystko. Prześladujące go wspomnienia sprawiają, że chciałby, aby świat o nim zapomniał. Jednak, poruszony historią uprowadzonej dziewczyny, podejmie się jej odnalezienia. Gotowy na wszystko, by odnaleźć młodą kobietę, niespodziewanie otrzyma szansę ocalenia samego siebie.

JAK POWSTAWAŁ FILM
„Nigdy cię tu nie było” nie miał być kolejnym filmem Lynne Ramsay. W 2013 roku szkocka reżyserka stanęła na planie „Jane Got A Gun”, ale zeszła z niego już pierwszego dnia zdjęć – by nigdy nie wrócić. Powodem był konflikt z producentem Scottem Steindorffem, w efekcie sprawa zakończyła się w sądzie. Ostatecznie film z Natalie Portman w roli głównej powstał, jednak z inna obsadą i ekipą filmową. Nie odniósł większego sukcesu. – Byłam załamana – wspomina Ramsay. – To był dla mnie ciężki czas. Ramsay, by odpocząć, wyjechała na grecką wyspę Santorini. Tam powstała adaptacja książki Jonathana  Amesa  o  weteranie  wojny  w  Zatoce,  byłym  agencie  FBI,  który  podejmuje  się odnalezienia porwanej córki senatora. W powieści Amesa spodobał się reżyserce główny bohater Joe, będący przykładem klasycznego antybohatera. – To postać pełna słabości i wad – tłumaczy Ramsay. – Człowiek  doświadczony  przez  życie,  żaden  James  Bond.

Joaquin Phoenix był od początku jej wymarzonym aktorem do tej roli, aktorowi zaś spodobało się to, jak scenariusz przełamywał schematy hollywoodzkiego kina akcji. – Chcieliśmy  odejść  od stereotypów i skoncentrować na atrofii męskości – mówi aktor. Gdy tylko w jego napiętym kalendarzu  pojawiło  się  okienko,  zapytał  Ramsay,  czy  jest  w  stanie  rozpocząć  produkcję w ciągu  dwóch  miesięcy.  Nie widziała  problemu,  co  zrobiło  na  Phoenixie  olbrzymie wrażenie. To spontaniczne podejście charakteryzowało nie tylko atmosferę produkcji, ale też często  skutkowało  genialnymi  decyzjami  podejmowanym i  w  ostatniej  chwili.  W  dodatku aktor i reżyserka wyjątkowo do siebie pasowali. Phoenixa zawsze napędza sytuacja, w której na planie dochodzi do koniecznych zmian w scenariuszu, a Ramsay nigdy nie była specjalnie przywiązana do swoich tekstów. Wspólna praca i poddawanie się nastrojowi sceny bardzo im pasowało.

- Pracowaliśmy  w  gorączce,  jak  punkrockowy  zespół –  tak  reżyserka podsumowała 29 dni produkcji w rozgrzanym latem Nowym Jorku.  Zdjęcia  rozpoczęły  się  w  momencie, gdy trzeci akt filmu nie był jeszcze skończony. Powstał już we współpracy z Phoenixem, na planie.  W  jednej  z  kluczowych  scen,  zaczerpniętej z książki,  Joe  –  postać  grana  przez Phoenixa – strzela do mężczyzny w swoim  własnym domu. Mimo widocznej wściekłości i determinacji  by  wydobyć  z postrzelonego  informacje,  wkrótce  obaj  leżą obok siebie, nieporadnie śpiewając piosenkę Charlene „I’ve Never Been to Me”.  

Nigdy cię tu nie było
Tytuł oryginalny: You Were Never Really Here
Reżyser: Lynne Ramsay
Występują: Joaquin Phoenix, Ekaterina Samsonov, Alessandro Nivola, Alex Manette, John Doman, Judith Roberts
Kraj produkcji: Wielka Brytania, Francja, USA
Rok produkcji: 2017
Data premiery: 13 kwietnia 2018
Język oryginalny: angielski
Gatunek: thriller
Czas trwania: 90 min.

EksMagazyn: Kiedy pierwszy raz usłyszałaś o Karolu Kocie?
Marta Szreder: To chyba było jeszcze w czasach licealnych. W radio leciała piosenka Świetlików pt. „Karol Kot”. Moja mama wytłumaczyła mi wtedy, że tekst nawiązuje do zabójstwa 11-letniego chłopca, które miało miejsce 1966 roku w okolicach Kopca Kościuszki w Krakowie, podczas zawodów saneczkarskich dla dzieci. Ona sama brała udział w tych zawodach, więc pamięta to zdarzenie szczególnie. Sprawcą tego, jak i wielu innych ataków okazał się uczeń technikum, chłopak z dobrej rodziny, Karol Kot. Ta historia bardzo wstrząsnęła Polską, a zwłaszcza oczywiście Krakowem, który nadal pamięta tamte wydarzenia. Sam Karol Kot bardzo długo pozostawał nieuchwytny, więc ludzie nie wiedzieli, kto jest sprawcą powtarzających się zbrodni. Bali się i z tego strachu narodziła się postać złego, postać tajemniczego „Wampira” (jak nazywała go ówczesna prasa), czającego się na ludzkie życie w ciemnych zaułkach.

Co cię zainspirowało do napisania scenariusza o Karolu Kocie?
Wiele lat później przeczytałam wywiad z Karolem Kotem, który przeprowadzono zaraz po jego aresztowaniu. Wywarł na mnie duże wrażenie i nie mogłam o nim zapomnieć przed długi czas. To była rozmowa z chłopcem, który dopiero, co zdał maturę i wiedział, że niedługo zostanie powieszony. Karol Kot wspomina swoje dotychczasowe codzienne życie – dziewczynę, która mu się podobała; rodziców, osiągnięcia sportowe i kolegów z drużyny. To wszystko skonfrontowane ze zbrodniami, jakie popełnił, wywarło na mnie duże wrażenie. Zainspirował mnie także sam Kraków lat 60. Obecnie jest to pełne energii miasto, które obfituje w sklepy, bary restauracje. Kiedyś było tu raczej szaro, cicho i spokojnie. I właśnie tamten Kraków przeżył szok w związku z tajemniczym „wampirem”, który później okazał się zwyczajnym uczniem. Dziś to ciężkie do uwierzenia, ale wtedy ludzie naprawdę wpadli w paranoję strachu. Przekazywali sobie coraz to straszniejsze plotki o czającym się mordercy za każdym rogiem. Myślę, że ten kontrast pomiędzy legendą „wampira”, który zakorzenił się w umysłach mieszkańców Krakowa, a postacią zwyczajnego chłopca, który nie był w stanie stworzyć normalnej relacji z drugim człowiekiem, zainspirował mnie do opowiedzenia jego historii.

Skąd tytuł „Lolo”?
Lolo to po prostu skrót od imienia Karol – Karol, Karolek, Lolek. To taki nieco już staroświecki sposób, w jaki można się zwrócić do osoby noszącej imię Karol.

Czy można powiedzieć, że sylwetka Karola Kota cię fascynuje?
Nie przepadam za słowem „fascynuje”, bo w moim odczuciu ma ono w sobie coś infantylnego, a w niektórych kontekstach wręcz niezdrowego. W związku z tym raczej tak bym tego nie określiła. Mogę za to z całą pewnością powiedzieć, ze ta postać mnie po prostu z wielu względów zainteresowała.

Przez wydawnictwo „Lolo” jest promowana jako powieść. Ile w książce jest fikcji a ile faktów?
Książka jest oparta na faktach, ale na pewno nie trzyma się ich kurczowo. Chociaż oczywiście pierwszym etapem pracy było przeprowadzenie rzetelnej dokumentacji, to później przyszedł czas na uruchomienie wyobraźni. Jedną z ciekawszych rzeczy, do których udało mi się dotrzeć, był pamiętnik koleżanki Karola Kota (dziewczyny, w której był on zakochany) pisany przez nią w czasach, kiedy się przyjaźnili. Należy jednak pamiętać, że wszystkie zebrane przeze mnie dokumenty stanowiły jedynie punkt wyjścia do subiektywnego i osobistego spojrzenia na historię Karola Kota. „Lolo” jest więc powieściową fikcją, inspirowaną jedynie pewnymi wydarzeniami, które miały miejsce naprawdę.

Piszesz, że legenda Karola Kota jest wciąż żywa w Krakowie.
Wystarczy zapytać jakiegokolwiek krakowianina, zwłaszcza z tamtego pokolenia (pokolenia moich rodziców) – jeszcze mi się nie zdarzyło, żeby ktoś nie miał do opowiedzenia jakiejś historii, jakiegoś swojego wspomnienia czy teorii.

Jak to się stało, że grzeczny uczeń krakowskiego liceum stał się najsłynniejszym polskim, seryjnym mordercą?
Właśnie to chyba na zawsze pozostanie tajemnicą. Karol Kot proszony o udzielnie odpowiedzi na tak ważne pytania, jak co go pchało do zbrodni lub czy żałuje tego, co zrobił, nie udzielał jednoznacznych odpowiedzi lub udzielał sprzecznych. Nie jestem pewna, czy nie chciał tego wytłumaczyć, czy po prostu sam nie potrafił tego sprecyzować. Jedno jest pewne – nie były to zbrodnie na tle seksualnym ani na tle rabunkowym, a ofiary były zupełnie przypadkowe. Właśnie fenomen takiego bezsensownego zła, które nie wiadomo skąd się bierze, bardzo mnie zaciekawił. Karol był przecież z dobrej rodziny, nie zaznał przemocy domowej ani żadnej innej, dobrze się uczył, odnosił sukcesy w sporcie, miał plany na przyszłość. Wydawał się nastolatkiem takim jak inni. Bardzo długo nikomu nawet nie przyszło do głowy, że to on jest poszukiwanym przez milicję „Wampirem”, bo nic na to nie wskazywało.

Kiedy magazyn ukaże się na rynku będziemy już po premierze filmu „Czerwony Pająk”, w reż. Marcina Koszałki. Twoja książka stała się inspiracją dla scenariusza. Czy obawiasz się przeniesienia historii Kota na ekran?
Wcale się nie obawiam! Sam film widziałam już dwa razy i bardzo go polecam. Ta historia bardzo ewoluowała w rękach reżysera i teraz jest to zupełnie odrębne dzieło, bardzo autorskie, pełne motywów charakterystycznych dla twórczości Marcina Koszałki. Fabularnie sporo się zmieniło i chociaż pozostały tam pewne echa postaci Karola Kota, to jednocześnie autor od niej odbiegł.

Co czytelnika może zaskoczyć w książce?
Chyba to, że „Lolo” nie jest typowym kryminałem, chociaż pojawia się tam wątek śledztwa, który spaja tę opowieść w jedną całość. Ze względu na młody wiek Karola, jest to przede wszystkim historia o dojrzewaniu, o inicjacji, która poszła w tragicznym w skutkach kierunku, o tym, czy było w ogóle możliwe żeby poszła w innym. Jest to także prosta opowieść o przyjaźni, zdradzie, zawiedzionych ambicjach i niespełnionych miłościach, rozgrywająca się na tle Krakowa lat 60-tych.

Rozmawiała: Kalina Samek

*Karol Kot ,„Wampir z Krakowa” – był dobrym, bardzo inteligentnym uczniem, trenował strzelectwo, jego rodzice byli szanowanymi, dobrze sytuowanymi ludźmi. Kot próbował zabić kilkanaście osób, w tym dwie z powodzeniem – starszą panią i 10-letniego chłopca. Media i policja nazwały go Wampirem. Kraków na kilka miesięcy został sparaliżowany strachem, wprowadzono godzinę policyjną dla dzieci, ale nawet dorośli unikali wychodzenia po zmroku. Gdy Kota aresztowano, został gwiazdą mediów, a ludzie którzy go znali nie chcieli wierzyć, że jest odpowiedzialny za zbrodnie, nawet wtedy, gdy Kot z dumą przyznał się do swoich czynów. Po śmierci Kot stał się miejską legendą. Marcin Świetlicki, poeta z Krakowa, napisał o nim wiersz, do dziś powstają instalacje i dzieła sztuki zainspirowane nim i jego zbrodniami.