EksMagazyn - ekskluzywny magazyn dla kobiet: seks, mężczyźni, design, zdrowie, uroda, moda, imprezy, kino, recenzje, wywiady » ubiór

Jak się ubrać do pracy w biurze?

Ela Prochowicz — Thu, 11 May 2023 16:53:59 +0000

Ubieranie się do biura wymaga pewnego umiaru, który łączy wygodę z profesjonalizmem. W tym artykule podpowiemy, jakie są zasady dress codu dla pracowników biurowych i przedstawimy kilka przykładów, które mogą ci pomóc w wyborze odpowiedniego stroju.

1. Formalny dress code: Jeśli w twoim biurze obowiązuje formalny dress code, powinieneś wybierać eleganckie, klasyczne ubrania. Mężczyźni powinni nosić garnitury w ciemnych kolorach, najlepiej w połączeniu z białą lub niebieską koszulą oraz krawatem. Kobiety mogą wybierać spodnie lub spódnice o długości do kolan, najlepiej w połączeniu z elegancką bluzką lub koszulą.
2. Business casual: Wiele biur przyjmuje dress code w stylu business casual, który pozwala na nieco luźniejsze ubrania. Mężczyźni mogą nosić marynarki bez krawata, koszule w jasnych kolorach lub eleganckie swetry zamiast koszuli. Kobiety mogą wybierać spódnice, spodnie czy sukienki w bardziej swobodnym stylu, jednak nadal powinny unikać zbyt krótkich lub obcisłych elementów garderoby.
3. Smart casual: Jeśli w twoim biurze obowiązuje dress code smart casual, masz więcej swobody w wyborze ubrań. Mężczyźni mogą nosić nieformalne spodnie, jak chinosy czy jeansy, w połączeniu z koszulą lub swetrem. Kobiety mogą wybierać spodnie, spódnice czy sukienki w bardziej codziennym stylu, jednak nadal powinny dbać o schludny wygląd.
4. Kreatywny dress code: W niektórych branżach, takich jak reklama, moda czy nowe technologie, obowiązuje kreatywny dress code. Tutaj możesz wyrazić swoją indywidualność i eksperymentować z modą. Oczywiście, pamiętaj o zachowaniu pewnej estetyki i unikaj przesadzonych stylizacji.

Kilka ogólnych zasad, które warto pamiętać:

Zawsze zwracaj uwagę na czystość i schludność swojego ubrania. Wyprasowane koszule, czyste buty i zadbane włosy są podstawą dobrego wyglądu.
Dostosuj swój strój do rodzaju pracy, jaką wykonujesz. Jeśli masz spotkanie z klientem, wybierz bardziej elegancki strój, a jeśli spędzasz cały dzień za biurkiem, możesz być nieco bardziej swobodny.
Zwracaj uwagę na odpowiednie dopasowanie ubrań. Zarówno zbyt luźne, jak i zbyt obcisłe ubrania mogą wyglądać nieprofesjonalnie. Wybieraj rozmiary, które podkreślają twoją sylwetkę, ale nie są zbyt ciasne.
Unikaj nadmiernie wyzywających i odważnych stylizacji. Biuro to miejsce, w którym powinno się skupiać na pracy, dlatego lepiej zostawić odważne i ekstrawaganckie stroje na inne okazje.
Staraj się przestrzegać zasad dotyczących noszenia biżuterii i akcesoriów. Mężczyźni powinni ograniczać się do zegarka i ewentualnie obrączki, podczas gdy kobiety mogą wybierać subtelne kolczyki, naszyjniki czy bransoletki. Unikaj noszenia zbyt wielu elementów na raz, aby nie robić zbyt dużego zamieszania.
Dobierz odpowiednie obuwie. Zarówno mężczyźni, jak i kobiety powinni wybierać wygodne, schludne buty. Unikaj sportowych butów, sandałów czy kapci – lepiej postawić na eleganckie półbuty lub klasyczne czółenka.
Dopasuj kolorystykę do okazji. W przypadku bardziej formalnych spotkań czy ważnych prezentacji, warto postawić na stonowane kolory, takie jak granat, czarny, szary czy biel. Jeśli dress code pozwala na większą swobodę, można eksperymentować z żywszymi kolorami i wzorami, ale pamiętaj o zachowaniu umiaru.
Warto inwestować w dobrej jakości podstawowe elementy garderoby, takie jak klasyczne koszule, spodnie czy marynarki. Te uniwersalne elementy będą ci służyć przez wiele lat i łatwo będzie je zestawiać z innymi ubraniami.
Pamiętaj, że dobry wygląd ma znaczenie, ale nie jest to jedyny czynnik, który przesądza o twoim sukcesie zawodowym. Oprócz odpowiedniego ubioru, ważne jest również zachowanie, umiejętności i profesjonalizm w wykonywaniu obowiązków. Ubranie to tylko element ogólnego wrażenia, jakie tworzysz w miejscu pracy.

Jeśli chcesz kupić wysokiej jakości odzież w przystępnych cenach sprawdź najpierw występujące okazje cenowe. Dobrym przykładem może być kod rabatowy Modivo, który znajdziesz między innymi na portalu Rabatio.com.

źródło: materiał zewnętrzny Partnera

Modne kombinezony

Ela Prochowicz — Fri, 31 Jul 2015 12:00:17 +0000

Kombinezony są wszędzie i wbrew przesądom pasują do każdej figury. Luźne i wygodne, eleganckie, zawadiackie – jakie tylko sobie wymarzysz. Dobre na imprezę, koktajlowe przyjęcie czy wieczorny spacer po plaży; z falbankami, koronkami, w kwiaty, palmy, a nawet takie, które z pewnością bez zastanowienia założysz do pracy – jest z czego wybierać!

Sensualna, drapieżna, inspirująca – taka właśnie jest kobieta MOSQUITO SS 2015. Elektryzujące spojrzenie, połączenie elegancji, klasyki i odrobiny luzu nadaje całości smaczku, który znajdziecie tylko w tej kolekcji. I chociaż obecny sezon to zdecydowanie focus na kombinezony, nie zabraknie również innych kobiecych krojów, które nadadzą sylwetce lekkości i przyciągną spojrzenia.

Moda w Polsce Ludowej. Cz. I

Redakcja — Mon, 20 Jul 2015 12:00:06 +0000

Na studenckich potańcówkach surowy głos przewodniczącego ZMP ostrzegał przez megafon: Koleżanko w burej bluzeczce! Nie jesteśmy w USA, to nie rumba, to nasza polska, ludowa poleczka.” *
W Polsce nową modę lansował komunizm w oparciu o sowieckie wzory i siermiężną produkcję krajową. W trakcie pochodów pierwszo-majowych można było zobaczyć identycznie ubraną młodzież, mysie ogonki związane z tyłu głowy i twarze „o rumianych, zdrowych, jakby tartą cegłą pielęgnowanych cerach.” Makijaż był zbyteczny.
Elegancki strój był nie tylko źle widziany ale i niebezpieczny. Ciekawym zjawiskiem na tym tle był wizerunek Kabaretu Starszych Panów. W październiku 1958 roku, gdy odbyła się premiera Kabaretu, Jerzy Wasowski i Jeremi Przybora tłumaczyli: „nawiązywaliśmy do czasów i środowisk, z których obaj się wywodziliśmy, do przedwojennego sposobu bycia i obyczajowości tamtego czasu.” **Dzięki nim gomułkowska Polska stała się trochę innym krajem.

*Olczak-Ronikier Joanna, Piwnica pod Baranami, czyli koncert ambitnych samouków, Wydawnictwo Tenten, Warszawa 1997; za: Piotr Szarota, Od skarpetek Tyrmanda do krawata Leppera, s.37, Wydawnictwa Akademickie i Profesjonalne, Warszawa 2008

** Dziewoński Roman, Kabaretu Starszych Panów zespół w zespół, Prószyński i S-ka, Warszawa 2001, za: Piotr Szarota, Od skarpetek Tyrmanda do krawata Leppera, s. 34, Wydawnictwa Akademickie i Profesjonalne, Warszawa 2008

Agnieszka Jelonkiewicz
konsultantka wizerunku, historyk sztuki, ekspert z dress code’u. Jedna z bohaterek książki „Sukces jest kobietą! Piękna twarz biznesu”. Szkoli Zarząd i naczelne kierownictwo firm z profesjonalnej autoprezentacji i etykiety w biznesie. Przygotowuje wizerunek medialny ekspertów i rzeczników prasowych. Prowadzi zajęcia dydaktyczne dla młodzieży i grona pedagogicznego.
Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz
FB Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz

Jak dobrać kostium do sylwetki?

Ela Prochowicz — Wed, 15 Jul 2015 12:00:45 +0000

Jednoczęściowe kostiumy to idealny wybór, jeśli masz wystający brzuch. Czarne, pionowe pasy po bokach dodatkowo optycznie zwężą talię i biodra. Posiadaczki szerokich ramion powinny wybierać stroje wiązane na karku. Dzięki głębokiemu dekoltowi w kształcie litery V, wysmuklisz i wydłużysz sylwetkę. Kobiety o małym biuście zapominają o klasycznym bikini, najlepszym wyborem dla nich będzie stanik bandeau. Ozdobiony kolorowym wzorem lub falbanką doda objętości dokładnie tam gdzie trzeba. Wąskim biodrom dodasz kilka centymetrów inwestując w dół kostiumu, w poziome pasy. Jeśli twoim problem są zaś krótkie nogi, wybierz wysoko wycięte majki. Wiązania po bokach sprawią, że nogi wydadzą się dłuższe niż w rzeczywistości.

Moda w powojennej w Polsce

Ela Prochowicz — Tue, 14 Jul 2015 14:00:52 +0000

Komunizm oferował nowy ideał kobiecego piękna, który do dziś można zobaczyć w postaci rzeźb na fasadzie Pałacu Kultury w Warszawie. Przedstawione tam kobiety muskulaturą dorównują mężczyznom i zapewne mają taką samą krzepę. I zapewne z łatwością pokonałaby każdego z mężczyzn we współzawodnictwie w pracy.
Kobiety zostały zaangażowane do pracy z przyczyn ekonomicznych, ale tłumaczono ten fakt ideą równouprawnienia. A trudno sobie wyobrazić kobietę traktorzystkę lub trzymającą kielnię murarską w kapeluszu lub w powiewnej sukience w grochy…
W powszechne użycie weszła więc chustka na głowę, waciak i fartuch. Leopold Tyrmand w „Dzienniku” tak wspomina spotkanie w sklepie dwóch warszawskich murarek: „Na ich twarzach i w postaciach osadzało się coś pierwotnego, jakiś nawrót do prehistorii. Tak musiała wyglądać kiedyś kobieta jaskiniowa (…), umalowane usta, trzymany w ustach papieros, ohydny, brudny waciak (…). Nie wierzę, aby stojąca przy mnie murarka po przyjściu do domu, umyciu się i włożeniu ładnej sukienki wracała do kobiecości.”
Jak więc radziły sobie kobiety w szarej rzeczywistości Polski Ludowej? Zapraszam na kolejne odcinki cyklu historii mody.

*Tyrmand Leopold, Dziennik 1954, Res Publica, Warszawa 1989, za: Piotr Szarota, Od skarpetek Tyrmanda do krawata Leppera, s.40, Wydawnictwa Akademickie i Profesjonalne, Warszawa 2008

Spodnie w pracy? cz.I

Redakcja — Mon, 23 Mar 2015 13:00:42 +0000

A nie zawsze tak było. Dawniej nie do zaakceptowania był widok kobiety ubranej w spodnie – będące typowo męskim strojem. Nic więc dziwnego, że kobiety walcząc o swoje prawa zawsze ubierały się „po męsku”. W czasie rewolucji francuskiej (1789 r.) protestowały przeciw społecznej i politycznej dyskryminacji ubrane w długie surduty i czapki frygijskie – ówczesny symbol wolności. I chociaż po rewolucji francuskiej moda damska „wróciła na swoje miejsce” nadal było kilka kobiet, które wciąż nosiły się „jak mężczyźni”. Aurore Dudevant, bliżej znana jako George Sand (1804-1876), pisarka kwestionująca podwójną moralność, chodziła w męskich garniturach, sztybletach (butach za kostkę) i paliła fajkę. Elementem prowokacji było też uprawianie przez nią szermierki i chodzenie na strzelnicę. Także słynna aktorka Sarah Bernhard (1884-1923) nosiła męskie stroje. A już w latach 20. XX wieku kostium ze spodniami stał się wręcz uniformem wyzwolonych kobiet – garçonnes. Kostium ze spodnaimi stał się bardzo szybko popularny zarówno wśród kobiet pracujących, jak i niepracujących zawodowo. Zapewne dzięki jego praktyczności i dużej wygodzie w noszeniu. Spodnie jednak nadal budziły kontrowersje. Nosiły je więc tylko najodważniejsze z pań, nawet jeśli słyszały żarty krótkowzrocznych starszych dam mylących tak ubrane kobiety z młodymi chłopcami.
Musiało upłynąć jeszcze trochę czasu, potrzebny był też przykład wielkiej gwiazdy łamiącej tabu, by panie mogły swobodnie sięgnąć po ostatni – do tej pory nie „wyrwany” przez modę – przyczółek męskiej elegancji. Mowa oczywiście o garniturze…

Damski strój biurowy cz.II

Ela Prochowicz — Thu, 26 Feb 2015 11:49:55 +0000

W tym czasie ujawniła swój talent Coco Chanel (1883-1971), o której mówi się, iż śmiałym cięciem nożyczek uśmierciła modę XIX wieku i stworzyła nowoczesną kobietę wieku XX. Niewygodne gorsety krępujące ruch, krynoliny i ogromne kapelusze na których można było niemalże zakładać ogrody odeszły do lamusa. Swoboda ruchów, wygoda i przyjemność stały się naczelną maksymą Chanel. Niemałe w tym znaczenie „wygodnych” materiałów, które Coco zaadoptowała z męskiej szafy do mody damskiej: wełniana flanela, tweed i dżersej. Dżersej uchodził za materiał tani i używano go do tej pory tylko do szycia bielizny i ubrań sportowych. Zastosowanie dżerseju do eleganckich ubrań było jednym z wielu genialnych pomysłów Chanel. Powstały miękkie kostiumy, luźne żakiety i sukienki – idealne do pracy.
Ubrania Chanel dały kobietom nieosiągalną przez wieki (!) swobodę ruchów. Ciasny gorset został zastąpiony przez białą bluzkę z grzecznym kołnierzykiem, zamiast rozłożystych krynolin wkładało się teraz wąską spódnicę. Narodziła się nowoczesna kobieta pracująca: szczupła, w wygodnym kostiumie lub spódnicy, bluzce i żakiecie. Ozdabiała ją skromna biżuteria, mały kapelusik i szykowna, krótka fryzurka. Dotąd kobiety nigdy nie ścinały włosów – stąd krótka fryzura stała się zarówno wyrazem buntu, jak i wyróżnikiem wielu nowoczesnych, młodych kobiet.

Skąd wzięła się moda na pomalowane usta? Kiedy powstały szpilki? Zapraszam na kolejne odcinki historii mody biurowej.

Agnieszka Jelonkiewicz – konsultantka wizerunku, historyk sztuki, ekspert z dress code’u. Jedna z bohaterek książki „Sukces jest kobietą! Piękna twarz biznesu”. Szkoli Zarząd i naczelne kierownictwo firm z profesjonalnej autoprezentacji i etykiety w biznesie. Przygotowuje wizerunek medialny ekspertów i rzeczników prasowych. Prowadzi zajęcia dydaktyczne dla młodzieży i grona pedagogicznego.
Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz
FB Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz

Odkochać się w małej czarnej

JJ — Sun, 06 Jan 2013 03:23:45 +0000

EksMagazyn: Rok 1996, w miesiąc po tym, jak pani mąż został ministrem spraw zagranicznych okazało się, że do Polski przybywa z wizytą Elżbieta II. Czy w pani szafie wisi kreacja zaprojektowana na spotkanie z królową?
Teresa Rosati: Niestety, nie, komuś ją podarowałam. Doskonale pamiętam te kreacje na oficjalne powitanie na lotnisku i potem na dziedzińcu Pałacu Prezydenckiego, bo wtedy zaczęła się moja prawdziwa przygoda z profesjonalnym projektowaniem. Okazało się, że ówczesna czołowa postać świata mody, która miała przygotować zestawy strojów dla mnie, kompletnie nie znała zasad protokołu oficjalnego. Zaproponowano mi coś w kolorze wściekłego amarantu i turkusu, rozkloszowanego na dole, przed kolano. To był strój wysoce niestosowany na spotkanie z takim gościem.

I jak pani wybrnęła z tej sytuacji?
Nie miałam wyjścia, musiałam zaprojektować coś sama. Nie chciałam urazić osoby, która wymyśliła dla mnie kreacje, więc podsunęłam swoje szkice. Miałam w małym palcu protokół dyplomatyczny, ponieważ taki przedmiot był wykładany w Szkole Głównej Planowania i Statystyki, gdzie skończyłam studia. Poza tym, ogromną wiedzę dało mi życie u boku męża dyplomaty.

Ile rzeczy pani wtedy zaprojektowała?
Trzeba było przygotować kilka kreacji od spotkania na lotnisku po wieczór w Teatrze Wielkim. Mój mąż dostał nominację na ministra spraw zagranicznych, kiedy nasze rzeczy były jeszcze w Genewie. Praktycznie musiałam kompletować stroje od zera.

Czy wtedy po raz pierwszy uszyto stroje według pani projektów?
Niezupełnie, pierwsze szkice ubrań rysowałam, a potem na ich podstawie szyłam ubrania jako dwunastolatka.

Po wizycie królowej Elżbiety II zdecydowała się pani na poważnie zająć projektowaniem. Dlaczego zaczęła pani od eleganckiej mody koktajlowej?
Okazało się, że na rynku jest luka i duże zapotrzebowanie na tego typu kreacje. Dużą wiedzę na ten temat dały mi podróże i wrodzony zmysł obserwacji. Wydawało mi się, że wszystkie kobiety maja taki fotograficzny typ pamięci jak ja. Potem odkryłam, że to dar. Mam w pamięci materiały i kroje sukienek, które nosiła moja mama. Co więcej, często dokładnie pamiętam fasony kreacji z filmów, ale ich fabuły już nie…(śmiech). Później odkryłam, że posiadam umiejętność dobierania materiałów.

Rozmawiała Joanna Jałowiec

O tym, co Teresą Rosati fascynuje jako projektantkę, dlaczego mała czarna nie jest dla każdego i czy szara myszka może zostać królową balu, przeczytacie w papierowym wydaniu EksMagazynu dostępnym w salonach Kolportera w Krakowie i Warszawie, oraz w e-wydaniu, które możecie zamówić na naszej stronie.

Nieszczęśliwe jeansy

karolina — Fri, 27 Apr 2012 02:30:27 +0000

Nie zawsze rano mamy czas na to, by z namaszczeniem komponować garderobę. Po prostu w pośpiechu wrzucamy na siebie to, co akurat jest czyste i uprasowane. Psychologowie sugerują jednak, że te pozornie nieprzemyślane ubraniowe wybory podejmujemy pod wpływem nastroju.

Wykazała to brytyjska psycholog prof. Karen Pine i jej współpracownicy, którzy przebadali setkę kobiet. Panie pytano m.in. o to, co na siebie wkładają, gdy czują przygnębienie. Ponad połowa wskazała jeansy. Tylko jedna trzecia mówi, że wybrałaby je, będąc w znakomitym nastroju.

W kiepskim nastroju kobiety częściej sięgają również po luźny, workowaty top. Aż 57 proc. badanych oznajmiło, że właśnie taki byłby ich wybór w dniu, w którym mają kiepski nastrój. Tylko 2 proc. wybrałoby taką górę, czując się śpiewająco. Z ankiety wynika również, że po ulubioną sukienkę kobiety sięgają dziesięć razy częściej, czując się szczęśliwe (62 proc.), niż będąc w dołku (6 proc.).

Fakt istnienia wyraźnego związku między strojem na nastrojem pozwala sądzić, że mimo gorszego nastroju warto sięgać po ubrania kojarzące się „szczęśliwie”. Wiele badanych pań przyznało że wierzy, iż jedynie się przebierając, mogłoby zmienić sobie humor – zauważają autorzy publikacji. „To pokazuje psychologiczną siłę ubrania i to, jak odpowiednia szata może wpływać na poczucie szczęśliwości swojego właściciela” – mówi Pine.

Nie bez znaczenia są dodatki. Kapelusz założyłoby dwa razy więcej pań szczęśliwych, niż przygnębionych. Ulubione buty wybrałoby pięć razy więcej kobiet zadowolonych (31 proc.) niż przybitych (6 proc.) – zauważają autorzy badania.

PAP Nauka w Polsce

Ile dusza zapragnie, ile wytrzyma portfel

Kalina Samek — Thu, 03 Nov 2011 01:00:53 +0000

EksMagazyn: Jak robić zakupy?
Tomek Gąsienica – Józkowy: Przede wszystkim „po swojemu” – w sposób, który najbardziej nam odpowiada, i który sprawia, że nie staną się one dla nas udręką i karą za grzechy, a przyjemnością.
Czy przemyślimy każdą decyzję czy też kupimy coś w wyniku nagłego impulsu, zależy już tylko od naszego charakteru. Pamiętajmy jednak o dwóch sprawach – to, że coś „jest ładne” nie oznacza, że akurat my będziemy w tym „ładnie wyglądać” oraz, że często nasze przyzwyczajenie, które ktoś mądrze chyba nazwał „drugą naturą człowieka”, może naprawdę sporo namieszać (śmiech). Dlatego zawsze „sprawdzajmy”, jak się prezentujemy w wybranym przez siebie ubraniu i nie bójmy się eksperymentować – biorąc oczywiście pod uwagę to, jaką mamy budowę i w czym czujemy się dobrze. Stanowczo odradzam kupowanie na zasadzie: „ koleżanka ma takie, to i ja muszę mieć”. A w razie jakichkolwiek wątpliwości – warto zapytać też kogoś o zdanie.

Co każda kobieta powinna mieć obowiązkowo w szafie?
Swoim klientkom doradzam zawsze, żeby, kompletując garderobę, nie zapominały o: białej i czarnej koszuli z kołnierzykiem i długim rękawem (który zawsze można podwinąć!), najlepiej o kroju zbliżonym do męskiego – nadają się na każdą okazję, prostej, dostosowanej do budowy spódnicy do kolan, dwóch parach spodni – jedne bardziej eleganckie, drugie mniej, mogą to być np. jeansy, koniecznie rurki, zapinanej na jeden guzik marynarce z wyraźnym wcięciem w talii – niezależnie od typu sylwetki podkreśli wcięcie i sprawi, że ich kształty będą bardziej kobiece, dwóch parach butów – czarne szpilki, które nie tylko pasują do każdego ubioru, ale także zmieniają proporcje ciała i wpływają na sposób poruszania się oraz proste, na nieco niższym obcasie buty (dopuszczam nawet prawie płaski!), w których mogą spokojnie udać się np. do pracy. Do tego kilka zwykłych t-shirtów, odpowiednio dobraną bieliznę – o szczególną uwagę apeluję przy doborze biustonosza, elegancką torebkę i drobną biżuterię (w tym dobry zegarek). No i oczywiście „mała czarną”, która – odpowiednio dopasowana do „doskonałości” i „niedoskonałości” ciała – sprawdza się w każdej sytuacji i na każdej kobiecie.

Czy któreś z elementów garderoby można mieć gorszej jakości?
Bezapelacyjnie WSZYSTKIE powinny być dobrej jakości. Po pierwsze – doskonale układają się na sylwetce, sprawiając, że wyglądamy w nich i czujemy się dobrze i komfortowo, po drugie – nie musimy martwić się tym, że coś, w najmniej odpowiednim momencie, nam się urwie, podrze czy rozpruje, po trzecie – możemy ich używać przez dłuższy czas, nie narażając siebie oraz swojego budżetu na niepotrzebne wydatki, związane np. z tym, że po jednym „użyciu” czy wrzuceniu do pralki, nasza kreacja przypominać zaczyna szmatę o nieokreślonym kolorze i musimy kupić nową albo wydać pieniądze na jej naprawę, a wreszcie po czwarte – sama świadomość tego, że mamy na sobie coś naprawdę dobrego jakościowo, a co za tym idzie ładnego i pasującego do nas, dodaje nam pewności.

Ile par szpilek powinna mieć kobieta?
Czy to podchwytliwe pytanie? (śmiech). Odpowiem więc, mam nadzieję, dyplomatycznie – ile tylko dusza zapragnie i ile wytrzyma portfel. A zupełnie poważnie – absolutne minimum to dwie pary. Obie wyśmienitej jakości, jedne koniecznie czarne i eleganckie, im wyższy obcas, tym lepiej, drugie – tak wysokość, jak i kolor pozostawiam już w gestii samej zainteresowanej. Byle tylko nauczyć się na nich chodzić. Dlatego polecam też – inwestując w buty na wysokim obcasie – rozważyć zainwestowanie w naukę chodzenia u profesjonalnego nauczyciela. Parafrazując bowiem pewne znane polskie przysłowie – „złej baletnicy, nie pomoże ani Blanic, ani Rupert Sanderson, ani nawet sam Louboutin”.

Rozmawiała: Kalina Samek

*Tomek Gąsienica – Józkowy – stylizuje dla londyńskich agencji modelek „D1” oraz „Cosmic”, współpracuje z profesjonalnymi studiami fotograficznymi (obecnie „Makata” oraz „Necki Prod.”). Prowadzi zajęcia z podstaw stylizacji w międzynarodowej szkole makijażu i charakteryzacji „FAM”. Współorganizator międzynarodowego festiwalu „Design Attack” w Krakowie