To komentarz do polityki imigracyjnej Donalda Trumpa, za rządów którego zaczęło się masowe rozdzielanie rodzin szukających azylu w USA, często bez możliwości ponownego połączenia ich po przejściu procedur imigracyjnych. Oto komentarz Claremont United Methodist Church:

Teologiczny przekaz załączony do szopki: W okresie, gdy nasz kraj rozdziela rodziny szukające azylu na granicy, rozważamy najbardziej znaną rodzinę uchodźców na świecie. Jezus, Maria i Józef, Święta Rodzina. Niedługo po narodzinach Jezusa Józef i Maria byli zmuszeni uciec ze swoim małym synkiem z Nazaretu do Egiptu, by wymknąć się Herodowi, tyranowi. Obawiali się prześladowania i śmierci.

Co gdyby ta rodzina szukała dziś schronienia u nas?

Wyobraźmy sobie Józefa i Marię rozdzielonych na granicy, a Jezusa nie starszego niż 2 lata odebranego matce i umieszczonego za siatką centrum detencyjnego Border Patrol, jak ponad 5,5 tysiąca dzieci przez ostatnie trzy lata.

Jezus dorósł, by uczyć nas dobroci, miłosierdzia i radykalnej otwartości na wszystkich ludzi. Mówił: „Byłem głodny, a daliście mi jeść; byłem spragniony, a daliście mi pić; byłem przybyszem, a przyjęliście mnie.” (Ewangelia wg świętego Mateusza 25, 35)

W Kościele Metodystycznym Claremont w te Święta to Święta Rodzina zajmuje miejsce tysięcy bezimiennych rodzin rozdzielonych na naszych granicach.

Przekaz wzbudził skrajnie mieszane reakcje, choć w większości pozytywne. Te negatywne pochodzą głównie od zwolenników polityki Donalda Trumpa, którzy są przekonani, że politykę rozdzielania rodzin zapoczątkował Barack Obama (to manipulacja, choć politykę oparto rzeczywiście o przepis z czasów Obamy), a Donald Trump ją zakończył (to kłamstwo – od chwili deklarowanego zakończenia polityki w 2018 roku jeszcze ok. tysiąc dzieci straciło kontakt z rodzicami, niektóre pozostają w ośrodkach do dziś).

Przekaz zyskuje na znaczeniu w odniesieniu do skrajnie niehumanitarnych warunków, w jakich przetrzymywane są nie tylko osoby dorosłe, ale i dzieci. Czasami przez wiele dni lub nawet tygodni nie mają szansy na zmianę bielizny, nie mają dostępu do prysznica, a w efekcie choroby zakaźne rozprzestrzeniają się błyskawicznie. W szczycie kryzysu migracyjnego w 2018, gdy ośrodki detencyjne były szczególnie przeciążone, normy sanitarne były szczególnie rzadko przestrzegane.

Jednak nawet po zadeklarowanym zakończeniu polityki w 2018 roku dochodziło do drastycznych przypadków niehumanitarnego traktowania. W maju tego roku 16-latek zmarł z powodu powikłań po grypie, ponieważ nie otrzymał pomocy medycznej. Ujawnione nagranie z monitoringu pokazało, że przez kilka godzin – pomimo urzędowania za szybą funkcjonariuszy i obowiązku doglądania chorych co godzinę – jego ciała nikt nie zauważył, dopóki nie obudził się zatrzymany z nim drugi chłopiec. Była to szósta ofiara śmiertelna.

Zdjęcie: Pastor Karen Clark Ristine

Syryjskie rodziny niosą na swoich barkach ogromny bagaż trudnych doświadczeń, zmagają się z wojenną traumą, życiem na wygnaniu i niebezpieczeństwem, które w tym rejonie Libanu jest szczególne i wraca każdej zimy. Temperatury poniżej zera oraz bardzo duży śnieg, sięgający ponad metr, utrzymuje się tu czasami nawet trzy miesiące. Zawilgocone, prowizoryczne schronienia, w których żyją tam Syryjczycy, nie przetrwałoby zimy. Fundacja PCPM przyleciała do tego rejonu, by przygotować mieszkańców obozowisk do najtrudniejszych miesięcy.

Ze względu na nielegalne przekroczenie granicy, władze Libanu uznały, że uchodźcy nie mogą się swobodnie przemieszczać po kraju. Z drugiej strony mieszkający na terenie Arsalu Syryjczycy, nie mogą też wrócić do Syrii, gdyż grozi im tam aresztowanie albo wcielenie siłą do wojska, różnego rodzaju represje. Nie wiadomo, jak długo uchodźcy będą musieli pozostać tu bez możliwości bezpiecznego powrotu do domu.

PCPM rozpoczął misję zanim rozpoczęła się prawdziwa zima. Pracownicy PCPM od sierpnia sprawdzali stan rozsianych po Arsalu namiotów. Rozmawiali z syryjskimi rodzinami o ich najpilniejszych potrzebach. Od października, przez cały listopad i połowę grudnia pracowali nad dystrybucją materiałów budowlanych.

Działania fundacji w tym rejonie Libanu dotarły do ponad 15-tu tysięcy ludzi. PCPM zbudowało i naprawiło tysiące namiotów dla syryjskich rodzin.  W obozowiskach umieściło punkty strażackie z gaśnicami, piaskiem i narzędziami do gaszenia pożarów. Bo o te nietrudno, gdy temperatura drastycznie spada i jedyną szansą na ogrzanie namiotu, łatwopalnego namiotu, jest palenie w opałowym piecu.

- Następstwem instalacji takich punktów jest również seria szkoleń, tak, żeby oni nie bali się skorzystać z tej gaśnicy, żeby nie bali się skorzystać z tego sprzętu w przypadku, kiedy jest to konieczne – dodaje koordynator projektu, Marcin Wiza.

Dzięki Polskiej Pomocy, która finansuje projekt w Arsalu warunki życia Syryjczyków znacznie się polepszyły. Przeznaczone pieniądze pozwoliły na wyrównanie i utwardzenie powierzchnię dróg, którymi do uchodźców docierają dostawy z wodą i pożywieniem. PCPM zadbał też o niepełnosprawnych mieszkańców obozu, kupując specjalne łóżka, materace przeciwodleżynowe oraz przenośne krzesła toaletowe, żeby ułatwić im niewyobrażalnie trudne życie w obozie.

Chcesz pomóc? Przelej dowolną kwotę na konto Fundacji PCPM:
61 1140 1010 0000 5228 6800 1003 z dopiskiem: Zima

Seniorki z Gdańska przez kilka miesięcy zrobiły na drutach prawie trzysta czapek! Kolorowe, w paski, z pomponami albo bez, grubsze i trochę cieńsze, a do niektórych jeszcze szaliki w komplecie. To wszystko praca pani Anny Miękiny i jej siedmiu koleżanek, seniorek z Gdańska. Dzieło ich rąk, nad którym pracowały kilka miesięcy. Dwie duże torby takich darów kobiety przekazały Fundacji PCPM. Czapki przemierzyły tysiące kilometrów i dziś trafiły już do pierwszych dzieciaków, mieszkających w obozowiskach dla uchodźców w Libanie.

PCPM wspiera Syryjczyków niemal od początku kryzysu, bo od 2012 roku. Każda kolejna zima to dla nas nowe wyzwanie. Pomocy jest zbyt mało, by skutecznie zabezpieczyć ludzi przed pogarszającą się pogodą w miesiącach zimowych. Symboliczny gest pani Anny i jej szlachetnych współpracowniczek pokolorował zimę kilkuset dzielnym młodym właścicielom wełnianych prezentów. Także małego Faresa, dla którego wspólnie z Wami zbieraliśmy pieniądze na leczenie.

To może być piękny początek jeszcze piękniejszej akcji. Bo my wiemy, jak pomagać. Planujemy zabezpieczyć namioty, w których żyją uchodźcy specjalnymi płachtami, dzięki którym wnętrza namiotów będą zabezpieczone przed chłodem, wiatrem i niesprzyjającymi warunkami. Zapotrzebowanie jest ogromne, ale naszym celem jest pomóc tym najbiedniejszym, pozostawionym samym sobie. Możecie nam w tym pomóc.

Zimne, zawilgocone i nietrwałe. Namioty, w których mieszkają syryjscy uchodźcy w Libanie w zimowych miesiącach przestają być domem. Stają się prawdziwym niebezpieczeństwem. Każda noc spędzona na wychłodzonej gąbce, zastępującej łóżko to katorga. PCPM ma cel: ocieplić zimę. Pogody nie zmienimy, ale uczynimy ją mniej uciążliwą: zabezpieczając namioty przed chłodem. Brak pomocy w najzimniejszych miesiącach to dla syryjskich uchodźców wyrok. Dlatego Wasza pomoc jest tu niezbędna.

Dystrykt Akkar, jeden z najbiedniejszych regionów Libanu, położony tuż obok granicy z Syrią, stał się domem dla dziesiątek tysięcy syryjskich uchodźców. Ponad 100 tysięcy ludzi jest zarejestrowanych, wielu przebywa tu nieformalnie. Zmagają się nie tylko z wojenną traumą, ale też z życiem na wygnaniu, które przypomina raczej wegetację. Teraz poradzić muszą sobie z kolejnym niebezpieczeństwem – nadciągającą zimą.

Temperatura w północnej części kraju jest przynajmniej o 6-7 stopni Celsjusza niższa niż na przykład na wybrzeżu. Wyjątkowo mroźne są grudzień i styczeń. Wtedy też najczęściej odnotowuje się przypadki poważnych wyziębień lub nawet śmiertelnych zamarznięć.

-  Wiemy, jak pomagać. Planujemy zabezpieczyć namioty, w których żyją uchodźcy specjalnymi płachtami, dzięki którym wnętrza namiotów będą zabezpieczone przed chłodem, wiatrem i niesprzyjającymi warunkami.  Zapotrzebowanie jest ogromne, ale naszym celem jest pomóc tym najbiedniejszym, pozostawionym samym sobie. Bez Waszej pomocy to się nie uda.  Najzimniejsze miesiące w roku to czas, w którym uciekinierzy z Syrii nie otrzymają żadnego wsparcia. Brak funduszy na pomoc zimową to dla nich wyrok – podkreślają przedstawiciele Fundacji PCPM.

Wyobrażasz sobie spędzić całą zimę w namiocie? To codzienność tysięcy uchodźców. Pomóż nam ją zmienić i sfinansować ocieplanie namiotów. Zatrzymaj zimę z nami.

MOŻESZ PRZEKAZAĆ WPŁATĘ NA KONTO FUNDACJI PCPM:
61 1140 1010 0000 5228 6800 1003 z dopiskiem: Zima

Więcej informacji znajdziesz na stronie PCPM.

PCPM na Facebooku: Polskie Centrum Pomocy Międzynarodowej (PCPM)

A do czasu szczęśliwego – miejmy nadzieję – zakończenia muszą sobie radzić, wszelkimi sposobami. Dziś chcemy przedstawić Wam sylwetkę Faresa, który również trwa, pewnie nieświadomy ogromu ludzkiej tragedii wokół niego. Jego rodzina też ma poważniejsze problemy niż zamartwianie się losem obcych, ponieważ każdy dzień to walka, by półtoraroczny chłopiec żył.

Fares choruje na padaczkę oraz na dziecięce porażenie mózgowe. Całymi dniami leży bezwładnie na materacu, nie potrafi jeść. Oddycha płytko i niespokojnie, od czasu do czasu wydając jedynie ciche jęki. W normalnych warunkach mógłby liczyć na opiekę zdrowotną, ale o normalnych warunkach w obozie dla uchodźców można zapomnieć. Tu jest zdany na najbliższych i prywatną, kosztowną opiekę specjalisty.

Rodzina Faresa na leki i mleko w proszku dla niemowląt (jedyny pokarm, który przyjmuje chłopiec) wydaje miesięcznie 320 dolarów, choć ich przychód dla 6-osobowej rodzinny wynosi niecałe 200$. Jednym z „żywicieli rodziny” jest brat Faresa – 8-letni Azam, który codziennie pomaga w sklepie z zasłonami. Niestety stała praca nie pozwala chłopcu na naukę w szkole.

Rodzina Faresa popadła w ogromne długi. W aptece dłużni są 300 dolarów, a kosztowne wizyty u lekarza neurologa oraz stałe wydatki na zaspokojenie niezbędnych potrzeb chorego doprowadziły do długu rzędu aż 2 tysięcy dolarów u właściciela terenu, na którym mieszkają.

Fares potrzebuje specjalistycznych badań, aby przeprowadzić diagnozę i dowiedzieć się, jak skutecznie chłopca leczyć. Niestety jego rodzice nie mają na to pieniędzy. Pomóżmy rodzinie Faresa. Każda kwota, która zostanie im przekazana, będzie dla nich ogromnym wsparciem. Środki chłopcu przekazuje Fundacja PCPM, w imieniu której prosimy: Nie Odkładaj Pomocy Na Potem.

PRZEKAŻ DOWOLNĄ KWOTĘ NA KONTO FUNDACJI PCPM:
61 1140 1010 0000 5228 6800 1003 z dopiskiem: Fares

Na podstawie informacji Fundacji PCPM

W trakcie przeglądu zostaną pokazane następujące filmy:

• Salam / Salam Neighbor, reż. Zach Ingrasci, Chris Temple | USA, Jordania 2015, 75’
• Kolor oceanu / Color of the ocean, reż. Maggie Peren | Hiszpania, Niemcy 2011, 95’
• Granice. Europejski Sen / Borders. European Dream reż. Łukasz Szczepański, Anna Żebrowska

Można będzie również wziąć udział w debacie. Z pewnością pojawią się dyskusje pozwalające się zagłębić w takie tematy jak:

• Zagrożone wartości? Co kryzys migracyjny mówi o Europejczykach i Europejkach?
• Niebezpieczna wędrówka. Przymusowa migracja i jej skutki.

W ramach cyklu przewidziany jest specjalny pokaz dla szkół filmu Bekas. Film jest przeznaczony dla młodych widzów – uczniów szkół gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych. Po filmie odbędzie się spotkanie poruszające temat uchodźców, w kontekście sytuacji dzieci i młodzieży w krajach ogarniętych działaniami wojennymi.

Wstęp na projekcje jest darmowy, na pokaz dla szkół – wymagana jest natomiast wcześniejsza rezerwacja. Decydować, o tym kto będzie mógł przyjść zdecyduje kolejność zgłoszeń.  Zapisy mailowe pod adresem kkaminski@przestrzenwspolna.pl z informacją jakiego miasta dotyczy zgłoszenie.

Wstęp na wszystkie projekcje i debaty jest darmowy.

Źródło: Fundacja Przestrzeń Wspólna

Właśnie w stolicy polskiego filmu po raz pierwszy widzowie z naszego kraju będą mogli zapoznać się z kilkoma naprawdę niesamowitymi produkcjami. Zagoszczą tam najlepsze filmy z prestiżowych zimowych i wiosennych światowych festiwali – Cannes, Sundance czy Berlinale. Co więcej, organizatorzy zapewniają również, że zdecydowana większość seansów i wydarzeń będzie bezpłatna. Chcą oni, aby Transatlantyk był otwarty i dostępny absolutnie dla każdego!

Ta inicjatywa świetnie współgra także z tematyką tegorocznej, 6. edycji. Przewodnią ideą jest bowiem katastrofa uchodźców, kryzys Europy, czy szerzej – całej zachodniej cywilizacji. Aktualnie blisko 60 milionów ludzi stało się uchodźcami na skutek wojen i prześladowań – więcej niż kiedykolwiek po II wojnie światowej. Połowa spośród nich to dzieci. Dlatego też temat jest tak ważny i został podjęty przez organizatorów tego wydarzenia.

Ta edycja jest także przełomowa dlatego, że po raz pierwszy TRANSATLANTYK współpracuje ze sponsorem tytularnym, jakim jest Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo.

Źródło: PGNiG TRANSATLANTYK FESTIVAL