Chory potrzebuje towarzyszenia bliskich w jego bólu. Tym zwykle jest trudno patrzeć na stan chorego. Chcą pomóc i w dobrej wierze dają „dobre rady”. Najczęściej chorzy słyszą:

- „Nie przejmuj się, inni mają gorzej”,

- „Weź się w garść”;

- „Wszyscy miewają doły”;

- „Trzeba żyć dalej”;

- „Masz dzieci, więc musisz sobie poradzić”;

- Opowieści o ludziach, których spotkały straszne wydarzenia.

Niestety, wbrew intencjom takie rady i opowieści nie pomagają. Dlaczego? Człowiek chory na depresję cierpi z powodu poczucia winy, czuje się wyobcowany, ma zaburzone funkcje poznawcze, a wskutek tego ma tendencję do widzenia wszystkiego w czarnych kolorach. „Dobre rady” jedynie pogłębiają ten stan.

Wysłuchaj chorego na depresję

Lepiej starać się bliskiego wysłuchać i go nie oceniać, przyznać, że cierpi i starać się namówić go na specjalistyczną pomoc. Nie należy „leczyć” depresji alkoholem lub wyciąganiem na siłę na zajęcia sportowe czy inne – alkohol powoduje pogłębienie stanów depresyjnych i a jego zażywanie w czasie depresji odznacza się wysokim ryzykiem uzależnienia, zaś na wiele aktywności chory po prostu nie ma siły.

Kiedy chandra, a kiedy depresja?

Nie każde gorsze samopoczucie oznacza od razu chorobę. Jednak jeśli trwa kilka tygodni, towarzyszą mu problemy ze snem, brak apetytu i apatia, lepiej poszukać pomocy specjalisty. Być może nie jest to zwykła chandra, ale depresja.

Depresja może być też maskowana innymi objawami: somatycznymi (np. kołatanie serca, duszności), ciągłą irytacją i skłonnością do wybuchów złego humoru.

Epidemia depresji

Według Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) depresja jest czwartą najpoważniejszą chorobą społeczeństw (po chorobach układu krążenia, raku, cukrzycy). Średnio co roku na tą chorobę zapada ok 6 – 10 proc. całej populacji. Kobiety zapadają na nią statystycznie dwa razy częściej niż mężczyźni. Taka duża przewaga spowodowana jest kwestią występowania u kobiet depresji poporodowej. Szacuje się że częstość występowania zaburzeń depresyjnych w połogu waha się od 10 do 30 proc.. Według WHO nawet co 5. rodząca kobieta może borykać się z depresja poporodową.

Najlepsze rezultaty w leczeniu daje farmakoterapia połączona z psychoterapią. Leki trzeba przyjmować tak długo, jak zaleca to lekarz; przerwanie terapii po początkowej poprawie może być groźne.

Justyna Wojteczek, PAP, PAP Zdrowie

Naukowcy ze Stanford University School of Medicine donoszą o ogromnym sukcesie niewielkiego badania nad nową metodą leczenia depresji – Stanford Accelerated Intelligent Neuromodulation Therapy (ang. inteligentna przyspieszona terapia neuromodulacyjna ze Stanford), w skrócie SAINT.

Przed terapią 21 uczestników cierpiało na ciężką depresję. Po leczeniu 19 było wolnych od objawów. Choć wszyscy mieli wcześniej myśli samobójcze, po terapii nie miała ich żadna osoba.

Żadnemu z uczestników nie pomagały też wcześniej leki, stosowana dotychczas przezczaszkowa stymulacja magnetyczna, ani terapia elektrowstrząsami.

Jedyne skutki uboczne, jakie pojawiły się u ochotników po leczeniu nowego typu, to zmęczenie i dyskomfort podczas zabiegów.

„Nigdy nie istniała terapia opornej na leczenie depresji, w której udałoby się uzyskać ponad 55 proc. współczynnik remisji w otwartych badaniach” – mówi prof. Nolan Williams, jeden z autorów badania opisanego na łamach American Journal of Psychiatry.

„Za standardowe postępowanie uważa się terapię elektrowstrząsami, ale u pacjentów z oporną na leczenie depresją rzadko odsetek osób z remisją przekracza 48 proc. Nikt nie spodziewał się takich wyników” – dodaje naukowiec i lekarz.

Jedną z uczestniczących w badaniu pacjentek była 60-letnia Deirdre Lehman, która, jak opowiada, 30 czerwca 2018 roku obudziła się zalana „tsunami ciemności”.

Wcześniej, przez całe dorosłe życie zmagała się z chorobą afektywną dwubiegunową, którą udawało się kontrolować dzięki lekom.

„W mózgu miałam ciągłą gadaninę: to był mój własny głos mówiący o depresji, agonii, beznadziei. Powiedziałam mężowi `spadam w dół, w stronę samobójstwa`. Wydawało się, że nie ma żadnych opcji” – opowiada pacjentka.

„Po trzeciej rundzie leczenia ta gadanina zmalała. W czasie lunchu mogłam już spojrzeć mężowi w oczy. Z każdą sesją paplanina w mózgu była słabsza, aż ucichła całkowicie. To największy spokój, jakiego doświadczyłam w moim mózgu, odkąd miałam 16 lat i zaczęłam staczać się w stronę choroby dwubiegunowej” – opowiada Lehman.

SAINT to rodzaj stosowanej już wcześniej przezczaszkowej stymulacji magnetycznej mózgu, lecz w udoskonalonej wersji.

W typowej stymulacji, z pomocą specjalnego urządzenia przykładanego do głowy, generuje się impulsy magnetyczne, które pobudzają w mózgu region związany z depresją.

Chodzi o korę grzbietowo-boczną, która kontroluje funkcje wykonawcze, takie jak wybór odpowiednich wspomnień i hamowanie niewłaściwych reakcji.

Poprawa następuje u około połowy pacjentów, a u 1/3 dochodzi do remisji choroby.

Badacze ze Stanford dokonali kilku ulepszeń. Po pierwsze zwiększyli liczbę impulsów z 600 do 1800 na jedną sesję. Ochotnicy przechodzili 10 trwających 10 minut sesji dziennie oddzielanych 50-minutowymi przerwami.

Druga zmiana polegała na tym, że na podstawie badań MRI u każdego z pacjentów w korze grzbietowo-bocznej zlokalizowano specyficzny rejon, który łączy się z polem Brodmanna 25 – częścią mózgu zbyt aktywną u osób z depresją.

U chorych połączenie między tymi dwoma rejonami jest osłabione – tłumaczą naukowcy.

Stymulacja precyzyjnie wybranej części kory grzbietowo-bocznej osłabiła działanie pola Brodmanna.

Aby sprawdzić bezpieczeństwo metody, badacze przetestowali funkcje poznawcze ochotników przed i po leczeniu. Nie znaleźli skutków ubocznych w tym zakresie. Zanotowali nawet poprawę typową dla osób wychodzących z depresji.

Leczenie uwalniało od objawów średnio po 3 dniach, w przypadku Deirdre wystarczył jeden dzień.

„Im mniej oporni na leczenie byli pacjenci, tym dłużej trwała terapia” – mówi kierująca badaniem dr Eleanor Cole.

Po miesiącu od sesji, 60 proc. pacjentów nadal było w remisji.

Naukowcy prowadzą dalsze obserwacje ochotników.

Prowadzą już także badania na większej grupie i planują przetestować SAINT w leczeniu innych problemów, jak np. zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, uzależnienia czy w spektrum zaburzeń autystycznych.

„Płakałam przy najmniejszych błahostkach. Teraz, kiedy dzieje się coś złego, jestem odporna i stabilna. W moim umyśle jest dużo więcej spokoju, mogę cieszyć się pozytywnymi aspektami życia i energią do robienia tego, co trzeba” – opowiada Lehman.

Więcej informacji na stronie: http://med.stanford.edu/news/all-news/2020/04/stanford-researchers-devise-treatment-that-relieved-depression-i.html

(PAP), mat/ agt/, PAP Nauka w Polsce

Z danych Światowej Organizacji Zdrowia wynika, że do 2020 roku depresja będzie drugą, najczęstszą chorobą cywilizacyjną, a do 2030 roku może znaleźć się na pierwszym miejscu. Według badania „Aktualne problemy i wydarzenia” zrealizowanego przez CBOS w październiku 2018 roku, na zachorowania największy wpływ mają: nadmierny, długotrwały stres (68 proc.), szybkie tempo życia i nadmiar obowiązków (56 proc.) oraz samotność i brak kontaktów z ludźmi (56 proc.).

Najczęściej problemy z depresją deklarują mieszkańcy średnich miast (20 000 – 99 000 ludności), najrzadziej z dużych aglomeracji (500 000+). Aż 82 proc. badanych cierpiących na depresję konsultowało się w tej sprawie z lekarzem, natomiast pozostałe 18 proc. jako powód braku konsultacji lekarskiej uznało chęć samodzielnego poradzenia sobie z chorobą.

Jak rozpoznać depresję?
Depresja to przewlekła choroba, która charakteryzuje się zaburzeniami nastroju, niezdolnością do odczuwania przyjemności oraz ogólnym pesymizmem. Jej skutki mają wpływ zarówno na psychikę chorego, jak i zdrowie fizyczne, uniemożliwiając prawidłowe funkcjonowanie na co dzień.

Do najczęstszych objawów depresji należą:
• długotrwały, obniżony nastrój
• zmęczenie i brak energii
• zaburzenia snu
• trudności z koncentracją
• brak poczucia sensu
• poczucie winy
• poczucie niskiej wartości, bezużyteczności
• zaburzenia apetytu

Rozpoznanie depresji u osób starszych bywa trudnym zadaniem. Problemy z koncentracją, zaburzenia nastroju, bezsenność, wycofanie z życia towarzyskiego, zaburzenia apetytu i ogólna bierność życiowa często są bagatelizowane przez seniorów, którzy objawy depresji przypisują naturalnym zmianom fizjologicznym związanym z wiekiem. Przypuszcza się, że około 40 proc. przypadków tej choroby u osób starszych pozostaje nierozpoznanych.

Źródło: HIGH PROFILE

1. Objawy depresji i czas trwania

Podstawowym kryterium diagnozy depresji jest czas jej trwania – możemy o niej mówić już w momencie, kiedy objawy utrzymują się nieprzerwanie przez co najmniej 2 tygodnie. Podstawowe objawy depresji to: obniżony nastrój i towarzyszący mu lęk, płacz, utrata radości życia, utrata zainteresowań, zniecierpliwienie, drażliwość, obniżona samoocena, samooskarżenia, negatywne nastawienie. Może się objawiać również problemami z motywacją i mobilizacją do działania, trudnościami z podejmowaniem decyzji, zaburzeniami rytmu snu i czuwania, utratą apetytu lub przeciwnie – wzmożonym uczuciem głodu.

Często występuje również osłabienie, zmęczenie, zmniejszenie libido. Bardzo często sami „diagnozujemy” sobie depresję – wtedy właśnie najczęściej subiektywnie oceniamy własny chwilowy nastrój jako zaburzenia depresyjne bądź też w drugą stronę – unikamy przyznania się przed sobą, że mierzymy się z realnym problemem i nie jest to chwilowe obniżenie nastroju wywołane zaistniałą sytuacją, stresem czy przemęczeniem. Często wydaje się do złudne, dlatego mimo wszystko niezbędna jest wizyta u specjalisty.

2. Diagnozowanie

Kiedy stajemy oko w oko z problemem samodzielnie możemy skorzystać ze sprawdzonego narzędzia jakim jest Skala Depresji Becka (skala samooceny służąca do przesiewowego rozpoznania u siebie objawów depresji) i na podstawie jej wyników zdecydować o wizycie u psychoterapeuty. W diagnozowaniu najważniejsza jest jednak konsultacja z wykwalifikowaną, doświadczoną osobą, która w sposób obiektywny oceni nasz aktualny stan psychiczny na pewno pomoże w ostatecznym postawieniu diagnozy oraz w ustaleniu dalszego postępowania.

3. Zmiany w jadłospisie

W diecie osób cierpiących na depresję bardzo ważna jest odpowiednia ilość białka, a mianowicie aminokwasów egzogennych, których organizm nie jest w stanie sam wyprodukować – takich jak tyrozyna czy tryptofan. Są one niezbędne to produkcji neuroprzekaźników – serotoniny i dopaminy, które odpowiadają za nastrój i samopoczucie. Osoby zmagające się z depresją powinny zwracać również na odpowiednie nawodnienie oraz dostarczanie niezbędnych nienasyconych kwasów tłuszczowych omega3, które zmniejszają stany zapalne, regulują nastrój, chronią przed demencją, zmniejszają agresję w sytuacjach stresowych. Bardzo ważne są również witaminy z grupy B, cholina, witamina D oraz minerały, takie jak magnez, żelazo, cynk, wapń czy selen.

Nie można również zapomnieć o wspomaganiu pracy jelit oraz dbaniu o mikroflorę jelitową. Jelita powiązane są z mózgiem bezpośrednio nerwem błędnym tworząc tzw. oś mózgowo–jelitową. Mikroorganizmy bytujące w jelitach są niezwykle istotnym elementem, ponieważ wywierają wpływ na mechanizmy neurologiczne, endokrynne i immunologiczne. Wpływają również na nastrój, samopoczucie, równowagę hormonalną, odporność oraz zdrowie. Reasumując wpływają na równowagę całego organizmu, dlatego tak ważne jest, aby dbać o „jakość” bakterii jelitowych i odpowiednio je wspomagać stosując probiotyki i prebiotyki.

4. Czego unikać?

Z diety należy natomiast wykluczyć natomiast produkty przetworzone, bogate w glutaminian sodu czy izomery trans kwasów tłuszczowych, a także alkohol. Również przewlekły stres czy zaburzenie rytmu dobowego nie sprzyjają walce z depresją. Należy zadbać o regularny sen, aktywność fizyczną na świeżym powietrzu, a także nauczyć się skutecznych technik radzenia sobie ze stresem np. poprzez oddanie się pasjom, rozmowę z najbliższymi, zorganizowanie wieczoru z ulubionym filmem lub książką, wyspać się.

Źródło: 38 PR