Bo Werter najchętniej rozłożyłby się w dużym, miękkim fotelu ze szklaneczką zacnego trunku o wysokim stężeniu w dłoni, tudzież, rozłożyłby się na knajpianym krześle, bądź zwinął w kłębek na stołku barowym, zawsze jednak w towarzystwie owego zacnego trunku i kontemplował rzeczywistość. Rozmyślał o nieszczęściach tego świata, najbardziej skupiając się oczywiście na własnych, snuł niekończące się opowieści o tym, jak brutalna rzeczywistość go przytłacza i jak wszystko, co go otacza, jest miałkie i ulotne!

W międzyczasie znalazłby chwilę na obiad i kolację, najlepiej w towarzystwie damy, której mógłby się wypłakać w rękaw. Porozmawiać z nią o gwiazdach, które odbijają się w jej spojrzeniu, o księżycu, który szepce opowieści do snu i o słońcu, które budzi się w momencie, kiedy ona podnosi powieki…

Gdyby jednak owa dama marzyła o czymkolwiek więcej, poza poetyckimi opowieściami, wielce się rozczaruje. Nie ma co liczyć na jakiekolwiek działanie, spontaniczne porwanie jej do prozaicznego kina, czy choćby na spacer za miasto, o seksie już nie wspominając. No chyba, że uwiedzie się sama, sama zaciągnie Wertera do łóżka, sama go rozbierze i w efekcie sama doprowadzi się do orgazmu, bowiem współczesny cierpiętnik wzorujący się na romantycznym kochanku, raczej tak przyziemną sprawą, jak doprowadzenie partnerki do rozkoszy, nie zajmuje sobie swojego uduchowionego umysłu.