Urodzony w 1976 r. w Poznaniu artysta zasłynął grami z serii „Submachine”. Pierwszy tytuł miał premierę w 2005 r., w ciągu kolejnych dziesięciu lat seria doczekała się dziesięciu odsłon. A jej korzeni należy szukać w komiksowym cyklu „Rewolucje”, malowanym przez autora od ponad 20 lat i wydawanym w wydawnictwie Egmont w latach 2004–06 oraz Timof i Cisi Wspólnicy w latach 2010–18. „Morfołaki”, inna seria komiksowa autora, przekształciła się z biegiem lat w serię gier „Daymare Town”. Ich stylistyka, oparta o czystą kreskę, mocno odbiegała od akwarelowych „Rewolucji”.

Fakt, że od kilku lat Mateusz Skutnik nie wydaje komiksów, nie oznacza, że je porzucił. Jak sam mówi, z komiksów się już nie wychodzi. Obecna przerwa jest spowodowana całkowitym poświęceniem czasu, uwagi i sił twórczych grze „Slice of Sea”, za którą autor otrzymał nominację do Paszportu POLITYKI. To ręcznie rysowana na papierze – jak komiksy – gra przygodowa polegająca na rozwiązywaniu zagadek (niczym „Submachine”), zaludniona przez dziwaczne stwory (jak w „Morfołakach” i „Daymare Town”). Nasi jurorzy nominowali ją, uznając za „niezwykle ujmującą odsłonę klasycznego gatunku, pachnącą wodorostami i solą morską” (Maria B. Garda) i „autorską grę slow, po raz kolejny w przypadku Skutnika łączącej medium cyfrowe z pierwszą domeną jego aktywności, czyli wysmakowanym graficznie komiksem” (Mirosław Filiciak).

Docenili „artystyczną konsekwencję, z którą [Skutnik] od lat tworzy oniryczne, wysmakowane graficznie światy – tak na kartach komiksów, jak i w growej przestrzeni” (Marzena Falkowska). Mateusz Skutnik jest laureatem gdańskiej nagrody „Sztorm Roku” w 2009 r. za grę stworzoną na podstawie fotografii gdańskich zakamarków.

Oni nominowali: Marek Czerniak (Fundacja Indie Games Polska), Marzena Falkowska (Altergranie), Mirosław Filiciak (Uniwersytet SWPS, „Pixel”), Maria B. Garda (University of Turku, Polskie Towarzystwo Badania Gier), Adam Mazur (Blokmagazine. com, Uniwersytet Artystyczny w Poznaniu), Iza Pogiernicka (twitch. tv/9kier, „CD-Action”), Paweł Schreiber (UKW, „Pixel”), Barnaba Siegel („CD-Action”), Michał Radomił Wiśniewski („Pixel”, Dwutygodnik. com), Elwira Wojtunik (Fundacja Photon, Patchlab Digital Art Festival).

Ponadto zgłoszeni zostali: Jakub Cisło, Paweł Janicki (WRO), The Kissinger Twins, Piotr Krajewski, Violetta Kutlubasis-Krajewska (WRO), Paweł i Wojciech Lekki (Exor Studios), Kasia Molga (Studio Molga Ltd), Agata Nawrot i Sebastian Krzyszkowiak (Holy Pangolin), Mateusz Pawłowski, Jakub Tomczak i Szymon Żak („Kroniki Myrtany: Archolos”), Krzysztof Pijarski (Laboratorium Narracji Wizualnych – vnLab/ Łódzka Szkoła Filmowa), ) Michał Stalewski i Natalia Stalewska (Evil Indie Games), Łukasz i Kamila Spierewka (Afterburn), Maciej Szcześnik, Ewa Szczepanowska (Warszawska Szkoła Filmowa), Tate Multimedia (Dawid Marcinkowski i Katarzyna Kifert), Techland, Paweł Wilk (Ice Code Games), Michał „Kiero” Woźniak (Madwizards).

Fot. Leszek Zych/ Polityka

W 2011 roku twój 30-sekundowy film, opowiadający o warunkach pracy i różnicach w wynagrodzeniu robotników w Europie i Indiach, wygrał konkurs „Sukuma Millennium Award”. Skąd pomysł na taki scenariusz?
Na pomysł wpadłem po rozmowie z Mei’em, moim przyjacielem z Chin, z którym mieszkałem kilka lat w Nowym Sączu. Wspominaliśmy naszą wspólną wizytę w Chinach. Przypomniałem sobie chińskie sklepy obuwnicze, w których buty sportowe sprzedawane były za 1/8 ceny podawanej w sklepach w Polsce. Pomyślałem, że to może być dobry temat do filmu, który dotyczyć ma sprawiedliwego handlu.

zdjęcie nagrodzone przez Rolls-Royce’a

Tak po prostu?
Tak (śmiech). Czasami zobaczę coś na ulicy, na przejściu dla pieszych, czasami zainspiruje mnie ktoś znajomy, czasami siedzę w knajpie i widzę kogoś w zabawnej czapce, a czasami, czekając na kogoś na dworcu, obserwuję ludzi. Zwłaszcza w miejscach, gdzie jest dużo różnych osób, którzy na chwilę się zatrzymują, żeby coś zjeść, obejrzeć na wystawie, jest ogromne skupisko emocji, można je obserwować, trochę podglądać i czerpać inspiracje. Lubię robić rzeczy, które są nie tylko komercyjne. Oczywiście i w tej dziedzinie można się odnaleźć i robić fantastyczne projekty, ale zawsze było tak, że szukałem sobie czegoś własnego.

Zadam ci teraz banalne pytanie, które zadaje się wszystkim wyjątkowo utalentowanym ludziom. Co jest twoją pasją?
Nie mam pasji, moją pasją jest działanie (śmiech). Nigdy nie miałem jeszcze porządnego budżetu na film, nie licząc tego, co zmieści mi się w plecaku. Zawsze robię wszystko na tym sprzęcie, który mam, z ludźmi, których znam. I wychodzą czasami ciekawe projekty. Nie lubię wielkich słów. Nie lubię mówić, że zawsze staram się robić coś z innej perspektywy, że lubię patrzeć na coś inaczej i tak dalej, to sztuczne. Nie, ja po prostu biorę aparat w dłoń i wychodzę na ulicę. I tyle.

Tarantino ma swoje kultowe ujęcie z bagażnika. Ty chyba też już się takiego dorobiłeś?
Tak, można powiedzieć, że mam swój „trade mark”. Jakiś czas temu, zupełnie przypadkowo, spostrzegłem, że wszystkie filmy, które robię, zaczynają się w łóżku (śmiech).

Co chciałbyś osiągnąć w najbliższym czasie?
Zrealizować duży zagraniczny projekt i mieć więcej czasu na uchwycenie kolejnych pomysłów. Chociaż nie ukrywam, że chciałbym też popracować z najlepszymi Chociażby z Robertem Rodriguezem – mistrzem, który nie potrzebuje wcale wielkich pieniędzy, żeby zrobić niepowtarzalne rzeczy. I oczywiście z Quentinem Tarantino!

Wywiad z Michałem oraz jego zdjęcia zobaczycie i przeczytacie także w najnowszym, 10. numerze EksMagazynu! Dodamy tylko, że Michał jest autorem świetnych materiałów wideo dla EksMagazynu m.in. z sesji:

„Upiór w Operze”

„Wściekłe Psy”.