Spotkały się zatem kobiety z zupełnie różnych światów, które były jednak najlepszymi przyjaciółkami. Choć mogło to być jedynie złudzenie, zwłaszcza, że po pewnym czasie odkrywają, iż jedna z nich została zamordowana.

Tej nocy szalała wyjątkowo silna śnieżyca, w odciętej od świata willi kobiety są same: z ciałem ofiary i absolutną pewnością, że zabiła jedna z nich. W ciągu tych kilku godzin, zanim na miejsce dotrze policja, na jaw wyjdą mroczne sekrety, skrywane żale, zadawnione urazy i przedziwne romanse.

Gdyby nie to, że wszystko dzieje się we współczesnej Polsce, a bohaterki spotykają się nie przy filiżance herbaty, tylko przy skrzynce wina – tę historię mogłaby napisać sama Agatha Christie. Autorka tej powieści, Anna Fryczkowska, ma na swoim koncie siedem powieści i kilka nagród. Jest również scenarzystką głośnych seriali telewizyjnych (m.in. Na Wspólnej i Przystań), dziennikarką i italianistką po studiach genderowych.

Źródło: Burda Media

Planowanie uczt makaronowych może wywołać u nas kilka pytań odnośnie zasad panujących przy stole. Dania mączne, takie jak makarony, jada się zazwyczaj jedynie widelcem (z wyjątkiem spaghetti, pappardelle czy tagliatelle, które można spożywać również z pomocą łyżki). Jest to nie tylko obyczaj, ale także wielowiekowa tradycja. Wydaje się to pozornie prozaiczne, ale ciekawostek na ten temat możemy doszukać się już w źródłach z XVII w.

Gospodynie bowiem starały się używać noży jak najrzadziej, ponieważ bardzo szybko śniedziały. Oczywiście z biegiem czasu się to nieco zmieniło. W przypadku krótkich form makaronowych (świderków, uszek, penne, kolanek, kokardek, rurek), które zazwyczaj spożywa się jedynie z pomocą widelca, możemy posłużyć się również nożem. Najczęściej wynika to z obecności na talerzu sosu i dodatków, np. kawałków warzyw, czy mięsa, które należy podzielić na mniejsze części. Jedząc zaś jeden z najbardziej popularnych makaronów – spaghetti, używamy widelca albo łyżki i widelca. Spożywanie tej potrawy jednym sztućcem wymaga jednak pewnego doświadczenia, zaś dwoma – polecane jest dla początkujących, co jest w pełni akceptowane i nie będzie odczytane jako nietakt przy stole.  Podobną metodą możemy spożywać również makarony takie jak: pappardelle czy tagliatelle.

Gdy wiemy już, czym i w jaki sposób jeść, to warto się również zastanowić, które wino będzie najlepsze do serwowanego przez nas dania. Wybór odbywa się na podstawie sosu, którego nie może być za dużo – ma on jedynie nadać smak potrawie, a nie ją zdominować. Do makaronów z białym sosem odpowiednie będzie wino białe, wytrawne, niebeczkowe. Serwując sosy pomidorowe dobrze jest natomiast wykorzystać czerwone wino, np. półwytrawne. Gdy na naszym stole znajdzie się makaron z warzywami to wypada natomiast dołączyć do niego białe, różowe lub młode czerwone wino. Co będzie dobre do sosów mięsnych? Dobrze komponują się one z wyrazistymi winami czerwonymi.

Pozostaje jeszcze problem z tym, w jaki sposób podawać nasze dania. Sałatki makaronowe dobrze jest umieścić na szklanym półmisku. Dania, w których głównym elementem po makaronie jest sos, warto natomiast serwować w głębokim talerzu. Oczywiście nie jest to sztywna reguła i jeśli mamy potrzebę podania dania na bardziej płaskim naczyniu – nie będzie to oznaką naszego nietaktu. Nie trzeba się jednak w tej kwestii ograniczać. Posiłek makaronowy można podawać również w naczyniu żaroodpornym. To oczywiście idealne rozwiązanie przede wszystkim dla zapiekanek, które można w taki sposób zaserwować.

Źródło: Synertime

W czasie wykopalisk archeolodzy odsłonili prostokątny basen wyłożony mozaiką o długości co najmniej 7 m – do tej pory nie udało się go w całości odkopać. Jego ściany pokryto zaprawą. Niskie murki dzieliły basen na mniejsze części. Zbiornik ten służył najpierw do składowania winogron, a potem do wytłaczania z nich soku. Cały ten proces toczył się od VI do poł. VIII w. Nie są to oczywiście dokładne wskazania, ale mniej więcej w tym czasie miasto Kapitolias przeżywało swoje winne apogeum.

Instalacja służąca do produkcji wina to jednak nie wszystko. Naukowcy znaleźli tam także podziemną cysternę na wodę, która pochodziła z tego samego okresu. Ona była przydatna jeszcze w IX, a może i X w. Wtedy pierwotny otwór cysterny został nadbudowany cembrowiną z bloków pochodzących z wcześniejszych konstrukcji, w tym, ku zaskoczeniu archeologów, z marmurowej przegrody prezbiterium pobliskiego kościoła.

Archeolodzy ustalili, że teren, który udało im się zbadać był północnym skrajem starożytnego miasta. Taki wniosek wyciągnęli po odkryciu muru obronnego, wydatowanego na okres rzymski (II w. n.e.). O tym, że obszar ten miał charakter produkcyjno-rzemieślniczy, świadczą nie tylko pozostałości winiarni, ale i odpady z warsztatów wytwarzających naczynia szklane i ceramiczne.

Trzeci sezon polskich badań archeologicznych, prowadzonych w miejscowości Beit Ras (starożytne Kapitolias) koło miasta Irbid w północnej Jordanii, odbył się w kwietniu i maju. Nazwa miasta, w którym miały miejsce badania pochodzi prawdopodobnie od imienia rzymskiego boga – Jowisza Kapitolińskiego, utożsamianego z greckim bogiem bogów – Zeusem. Istnieją również opinie, że może ona pochodzić od oryginalnej semickiej nazwy „Ras”, tj. „głowa” (także w sensie: „wzniesienie”), co po łacinie tłumaczy się jako „caput”, stąd być może właśnie Kapitolias. Miasto powstało zapewne pod koniec I wieku n.e. Służyło rzymskim legionistom broniącym wschodniej granicy Cesarstwa Rzymskiego w ramach Dekapolu (z jęz. greckiego déka – dziesięć; polis – miasto), czyli dziesięciu miast na terenie obecnej Jordanii, Syrii i Izraela.

W tym momencie starożytne miasto Kapitolias niczym nie przypomina dawnej winem płynącej metropolii. Właściwie w całości jest ono pokryte współczesną zabudową. Wyjątek stanowi jedynie mały skrawek ziemi, gdzie archeolodzy prowadzą swoje badania.

Źródło: www.naukawpolsce.pap.pl