–  W etiopskim mieście Hawassa strażacy nie mogą skutecznie gasić pożarów bez zbliżania się do ognia na niebezpieczną dla nich odległość. Nie mają specjalistycznej odzieży, ani profesjonalnego strażackiego wyposażenia. Jedyne, co posiadają to puste aparaty oddechowe, około 100 metrów węży i dwie prądownice. To musi wystarczyć na 300 tysięcy mieszkańców – podkreśla Wojciech Wilk, prezes Polskiego Centrum Pomocy Międzynarodowej – Zarówno w Kenii, jak i Etiopii strażacy nie są przygotowani ani do gaszenia pożarów, ani ratowania ofiar katastrof, nie mówiąc o zorganizowaniu akcji poszukiwawczo-ratowniczej – ocenia.

Z pewnością sami nie są sobie w stanie poradzić z tak dużym obszarem i deficytem sprzętowym. Jest jednak w Polsce ktoś, kto wyciąga do nich rękę. Specjaliści PCPM, instruktorzy ratownictwa i pożarnictwa – przeszkolą i wyposażą jednostki ochotniczej oraz zawodowej straży pożarnej w najbiedniejszych regionach tych krajów.

Nie jest to jedyna taka akcja naszych rodaków. Zespół ratunkowy Polskiego Centrum Pomocy Międzynarodowej ma już podobne doświadczenia m.in z Libanu, Gruzji, Tadżykistanu czy Sudanu Południowego, w którym to ze względu na niski poziom kwalifikacji i wyposażenia jednostek straży pożarnej, w przypadku powodzi ich działalność ograniczała się jedynie do ewakuacji ludności z zalanych terenów. PCPM przeszkoliło 150 strażaków, przekazało im profesjonalne wyposażenie, w tym samochód z 400-litrowym zbiornikiem na wodę, przystosowany do operacji gaśniczych i ewakuacji osób dotkniętych powodziami. Nadszedł teraz czas na nowe państwa i kolejnych strażaków, którzy chcą nieść pomoc drugiemu człowiekowi.

Źródło: Polskie Centrum Pomocy Międzynarodowej

– Mamy realne możliwości zwiększenia pomocy dla uchodźców syryjskich na Bliskim Wschodzie. Jedyne, czego potrzebujemy, to większe środki finansowe – mówi Wojciech Wilk, prezes fundacji Polskie Centrum Pomocy Międzynarodowej (PCPM). Dodaje też, że koszty te nie przekraczają jednak kwoty, którą trzeba przeznaczyć na utrzymanie każdego z uchodźców w Europie. Warto zaznaczyć, że wspomniana fundacja pomaga uchodźcom syryjskim w Libanie nieprzerwanie od 2012 roku.

Niewiele lepiej ma się sprawa w sąsiedniej Ukrainie. Tam uchodźcy nie zawsze porzucają swój kraj. Często przenoszą się jednak do innej części kraju, a to sprawia, że nie mogą podjąć pracy, wynająć mieszkania czy zwyczajnie zaplanować swojej przyszłości. Wojna odbiera im prawo do normalnego życia. Tam również działa Polskie Centrum Pomocy Międzynarodowej, które wspomaga uchodźców wewnętrznych m.in. w opłacaniu kosztów wynajmu mieszkań.

Pracownicy PCPM zawsze starają się być jak najbliżej problemu. Nie pracują w stolicach państw. Zazwyczaj można ich znaleźć na dalekiej prowincji, najbliżej potrzebujących. Na Ukrainie fundacja działa w największych skupiskach uciekinierów z Donbasu, pozostających bez domu i środków do życia. Podobnie rzecz się ma w Libanie. Są zatem wszędzie tam, gdzie ktoś woła o ratunek.

Źródło: Polskie Centrum Pomocy Międzynarodowej

W takich sytuacjach poszkodowani muszą liczyć na ludzi, którzy mimo wszystko zdecydują się poświęcić im swój czas i doświadczenie. A takich nie brakuje! Wśród nich są również Polacy. Jadąc do osób dotkniętych konfliktami bądź katastrofami naturalnymi zupełnie się otwierają i walczą z przeciwnościami na równi z tubylcami.
Tak było chociażby po trzęsieniu ziemi w Nepalu, które poderwało do działania grupy ratunkowe oraz organizacje pomocowe z całego świata. W Polsce jako pierwszy zareagował Zespół Ratunkowy działający przy fundacji Polskie Centrum Pomocy Międzynarodowej (PCPM). To on wyruszył dzień po katastrofie z zamiarem udzielania pomocy medycznej najbardziej poszkodowanym.

Kiedy jednak zmniejsza się liczba osób, którym można pomóc medycznie, ważne jest, by nie pozostawiać w potrzebie tych, którzy wprawdzie uszli z życiem, ale poza tym, nie mają niczego więcej. Pozostali bez środków do życia, jedzenia, dachu nad głową, perspektyw. To właśnie wtedy lokalna społeczność najbardziej potrzebuje pomocy. Długotrwałego wsparcia w drodze do ponownej stabilizacji.

Sposobem na powolny, ale i skuteczny powrót mieszkańców do utraconego porządku staje się wtedy m.in. odbudowa domów. Tymczasowe schronienia, których postawienia podjęła się fundacja PCPM powstały już na początku czerwca.  Dzięki pomocy Polaków, którzy wsparli działania fundacji, w dwóch wioskach stanęło również ponad 30 tymczasowych schronień.

To nie jedyne działania podjęte przez powstałe w 2006 roku Polskie Centrum Pomocy Międzynarodowej, które specjalizuje się w dziedzinie pomocy humanitarnej, rozwojowej i ratunkowej. Od początku swojej działalności fundacja zrealizowała wiele projektów mi.n. w Libanie, Autonomii Palestyńskiej, Tadżykistanie, Gruzji, Sudanie Południowym, Etiopii, Kenii, Zambii, Bośni i Hercegowinie czy Ukrainie. Stała się tym samym jedną z największych organizacji pożytku publicznego działających poza granicami Polski. Pracownicy PCPM pomogli przez ten czas tysiącom osób i są świetnym przykładem na to, że razem można osiągnąć o wiele więcej niż w pojedynkę.

Źródło: Polskie Centrum Pomocy Międzynarodowej

Nie zostały same

Za Manar Mostafa Sha’ban poszły także inne kobiety, których samodzielność docenił instytut ARIJ (The Applied Research Institute – Jerusalem). To właśnie on wybrał mieszkanki północnej Palestyny do uczestnictwa w projekcie finansowanym w ramach polskiej pomocy rozwojowej. Dzięki szkoleniom m.in. z ekologii i higieny zorganizowanym przez ARIJ oraz sprzętowi zakupionemu przez Polskie Centrum Pomocy Międzynarodowej (PCPM) kobiety robią dżemy z dyni, suszą tymianek i szafran, szyją myjki do ciała z wysuszonej trukwy.
Dzięki szkoleniom zaczęły również zwracać uwagę na techniki marketingowe. Dbają o odpowiednią promocję i opakowania swoich produktów. Dzięki polskim środkom udało im się także utworzyć sklep przy jednej z głównych dróg łączących Autonomię Palestyńską z Izraelem. Co ciekawe, przysmaki z Al-Jalamy można znaleźć również w Polsce.

Stawiają na ciągły rozwój

Kobiety w dalszym ciągu produkują charakterystyczne bliskowschodnie przedmioty, a także angażują się w uprawę. Z roku na rok Spółdzielnia zatrudnia do pracy coraz więcej kobiet, chcących polepszać warunki swojego życia i zarabiać więcej niż dotychczasowe 400 dolarów, które nie wystarcza na wszystkie potrzeby. Manar organizuje nowe szkolenia i kursy, a co więcej sprawiła, że kobiety czują się silne i znają swoją wartość. Co robią w wolnych chwilach? Plotkują, spotykają się i… ćwiczą w siłowni, o którą również zatroszczyła się ich mentorka.

Źródło: Polskie Centrum Pomocy Międzynarodowej