Zaproszone przez fundatorkę i prezeskę Fundacji Sylwię Zarzycką do akcji charytatywnej Panie w ostatnich tygodniach spotkały się w celu dyskusji nad formami wsparcia matek ciężko chorych dzieci.

„Do akcji charytatywnej Kobiety Biznesu postanowiłam w tym roku zaprosić Panie, którym los matek niesamodzielnych dzieci nie jest obojętny. Nasze fundacyjne matki od lat swoje życie w stu procentach poświęcają opiece nad dziećmi, które cierpią na porażenie mózgowe, padaczkę i szereg chorób towarzyszących. Te kobiety dawno zapomniały o sobie, swoich marzeniach, pasjach. Ich życie to walka o życie i rehabilitację dzieci, walka o godne życie. Na nic innego nie ma przestrzeni.” – mówi Sylwia Zarzycka.

Kobiety Biznesu pomogą w tym roku Fundacji Między Niebem a Ziemią w organizacji spotkań wytchnieniowych dla mam chorych dzieci, dzięki którym matki będą mogły wyjść z domu, spędzić czas w towarzystwie innych kobiet, wziąć udział w warsztatach psychologicznych i … po prostu odpocząć od codziennych obowiązków. Fundacja od wielu lat organizuje zarówno spotkania stacjonarne oraz weekendowe. Dzięki wsparciu Kobiet Biznesu Fundacja ma nadzieję rozszerzyć ilość miast, w których organizowane będą takie spotkania.

„Spotkania dla matek ciężko chorych dzieci to świetny pomysł i z wielką przyjemnością chcę zaangażować się w ten projekt – mówi Kalin Ben Sira, właścicielka Kliniki La Perla z Warszawy – Dzięki spotkaniom matki chorych dzieci będą mogły oderwać się od swojej trudnej codzienności i otrzymać trochę radości, poczuć codzienność bez ciężkiej choroby dziecka. ”

Katarzyna Trawińska, twórczyni i właścicielka marki Prouvé z Wrocławia, dodaje: „Jestem mamą dwóch córek więc angażowanie się w tego typu akcje jest dla mnie niezwykle ważne. Bardzo poruszyły mnie historie podopiecznych Fundacji Między Niebem a Ziemią. Wiem, że każde wsparcie jest dla nich cenne i cieszę się, że w tym roku będę mogła być częścią tej szczytnej idei i pomóc matkom, które nie mają szans na realizowanie siebie.”

Oprócz spotkań wytchnieniowych Kobiety Biznesu chcą pomóc w aktywizacji zawodowej matek, których dzieci odeszły po wielu latach ciężkiej choroby. Ich sytuacja jest bardzo trudna. Często matki niesamodzielnych dzieci swoje życie poświęcają długoletniej opiece, leczeniu i rehabilitacji chorych dzieci. Wiele z nich nie podejmuje pracy. Gdy ich dziecko odchodzi na zawsze pozostają same, bez perspektyw, doświadczenia zawodowego i często z bardzo niskim poczuciem tego, że potrafią wykonywać jakąkolwiek pracę. Obecnie w Fundacji jest kilkanaście matek, których dzieci odeszły i które nie zawsze dobrze radzą sobie z pustką, która powstała po śmierci dziecka.

„Aktywizacja zawodowa mam po starcie dziecka jak i spotkania dla nas – mam ciężko chorych dzieci to coś niezwykle ważnego. Jestem mamą dwójki niepełnosprawnych chłopców. Jeden z nich odszedł jakiś czas temu, drugi z nami jest. Kobiece spotkania organizowane przez Fundację pomagają mi patrzeć na siebie nie tylko przez pryzmat mojego macierzyństwa. One sprawiają, że mogę być po prostu kobietą. Mogę w gronie innych fantastycznych babek śmiać się, żartować, korzystać z pięknych miejsc, spotykać inspirujące osoby. Ten czas jest dla mnie wytchnieniem, zadbaniem o siebie. Nabieram tam mocy do mojej codzienności. Często właśnie podczas tych spotkań wyrastają mi skrzydła. To niezwykłe, że w pędzie życia jakie funduje nam teraźniejszość, kobiety biznesu znalazły coś najcenniejszego, czyli czas. Czas, aby zaangażować się w tę wspaniałą akcję. Aktywizacja zawodowa po śmierci dziecka jest niezwykle ważna i wiele mam po prostu nie wie gdzie szukać pracy. Kiedy myślę o akcji Kobiety Biznesu wypełnia mnie ogromna wdzięczność, a uszami wyobraźni słyszę głos mojego zmarłego Dominika: „Mamo, nie martw się, pogadałem z Panem Bogiem i wspólnie wysłaliśmy do Ciebie i innych mam takie Panie, które Wam pomogą.” – mówi Agnieszka Czerwony, która wraz z rodziną znajduje się pod opieką Fundacji od dziewięciu lat.

Do akcji Kobiety Biznesu prezeska Fundacji Między Niebem a Ziemią zaprosiła w większości Panie, które nie angażowały się wcześniej w jej działania. Są wśród nich jednak takie, które wspierają Fundację od początku jej działalności.

„Z Fundacją Między Niebem a Ziemią jestem związana od samego początku, czyli od 10 lat. Obserwuję jak się rozwija i ukierunkowuje na potrzeby. Jak szuka rozwiązań w pomaganiu nie tylko finansowo, ale również emocjonalnie i duchowo. Ludzie ją tworzący nie boją się trudnych wyzwań. Lubię ich obserwować i z zaciekawieniem zawsze oczekuję następnych akcji. Uczestniczę w życiu Fundacji ponieważ jest to zgodne z moimi wartościami, przemyśleniami i doświadczeniami. Czuję się wyróżniona, gdy mogę brać udział w działaniach Fundacji i z wielką przyjemnością zaangażuje się w tegoroczny projekt – Kobiety Biznesu.” – mówi Anna Izydorek – Brzoska, właścicielka spółki „Endorwina” sp. z o.o. z Krakowa.

Podsumowaniem akcji Kobiety Biznesu będzie kalendarz charytatywny na 2022 rok z wizerunkami uczestniczek akcji, który będzie można nabyć pod koniec roku. Autorem zdjęć jest Marcin Biedroń, studio A12.

„Kalendarz charytatywny to już tradycja w naszej Fundacji. Niemalże w każdym roku, od dziesięciu lat, nasza Fundacja kończy akcję charytatywną wydając publikację, zwykle jest to kalendarz lub książka. W tym roku zaprosiłam Panie do kalendarza charytatywnego. Wierzę, że będzie piękny, ponieważ udało mi się w tym projekcie zgromadzić wspaniałe kobiety o pięknych sercach.” – mówi Sylwia Zarzycka.

Uczestniczki akcji:
Anna Izydorek – Brzoska – wspólniczka i założycielka „Endorwina” sp. z o.o., Kraków
Katarzyna Trawińska – Prezes Zarządu „Prouve sp. z o.o.” sp.k., Wrocław
Beata Drzazga – Prezes Zarządu „BetaMed” S.A., Katowice
Marta Półtorak – Prezes Zarządu „Marma Polskie Folie” sp. z o.o., Rzeszów
Iwona Kossmann – Prezes Zarządu „DCG” S.A. (Deni Cler), Warszawa
Kalina Ben Sira – Prezes Zarządu Klinika „La Perla” sp. z o.o., Warszawa
Magdalena Lewicka – Członek Zarządu „Multikino” S.A., Warszawa
Agnieszka Skrybant – Prezes Zarządu „KappAhl Polska” sp. z o.o., Warszawa
Areta Kempińska – właścicielka „BIRETA Proffesional Translations”, Warszawa
Agnieszka Łapczyńska – Prezes Zarządu „Maćków Pracownia Projektowa” sp. z o.o., Wrocław
Beata Pawłowska – Członek Zarządu „Oriflame Polska” sp. z o.o., Warszawa

www.miedzyniebemaziemia.pl

Depresja jest zaburzeniem psychicznym, którego obraz może być nieco inny u różnych osób. Czasem jest to chroniczne zmęczenie, permanentny pesymizm, niskie poczucie własnej wartości, spadek libido, problemy ze snem i apetytem, zaburzenia koncentracji uwagi, ale również dolegliwości somatyczne, np. bóle głowy, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, bóle mięśni. Oczywiście, jeżeli pojawi się zmęczenie lub częste bóle głowy nie oznacza to, że na pewno mamy depresję. W pierwszej kolejności należy wykluczyć somatyczne przyczyny takiego stanu rzeczy – Małgorzata Supińska, psychiatra z Centrum Medycznego Damiana.

Co więc możemy zrobić? Przede wszystkim powinniśmy być czujni i jeśli coś nietypowego w zachowaniu członka naszej rodziny czy przyjaciela zwróci naszą uwagę, nie bagatelizujmy tego. A co w sytuacji, gdy już wiemy, że ktoś obok nas cierpi na depresję?

Depresja u bliskiej osoby? Ty też możesz jej pomóc

Poczucie bycia zrozumianym, akceptowanym jest ważnym czynnikiem stanowiącym nasze dobre samopoczucie – tym bardziej w przypadku osoby dotkniętej depresją. Jeśli chcemy pomóc, zacznijmy od rozmowy. Przede wszystkim wysłuchajmy, co bliska nam osoba ma do powiedzenia, nie przerywajmy, nie mówmy, że to chwilowe, nie zmieniajmy tematu. Niech nasz rozmówca poczuje, że naprawdę chcemy go zrozumieć, poświęcić mu swój czas. Pamiętajmy, że mówienie o tak negatywnych odczuciach jest trudne. Nie każdy od razu się otworzy. Na początku możemy spotkać się z niechęcią. Na tym etapie sformułowania typu „jak mogę ci pomóc?” i zwykłe przebywanie w otoczeniu osoby cierpiącej daje wiele. Musimy też uzbroić się w cierpliwość – taka rozmowa może okazać się nieprzyjemna i obciążająca także dla nas.

Tych komunikatów unikaj – pogorszysz sytuację

Najczęściej widząc bliską nam osobę w gorszym nastroju mamy tendencję do używania zwrotów typu: „weź się w garść”, „inni mają większe problemy”, „nie wiem czym ty się tak przejmujesz?”. Niestety zastosowanie tego typu sformułowań może przynieść odwrotny skutek od zamierzonego. Takie hasła mogą wręcz nasilić objawy, dać większe poczucie braku akceptacji, a co za tym idzie postęp wycofania się z życia społecznego.

Jeszcze inną sytuację mamy kiedy na informację o depresji kogoś bliskiego reagujemy słowami: „będzie dobrze”, „nie martw się”. Z naszej perspektywy może się wydawać, że okazujemy tej osobie zrozumienie, ale w jej oczach wcale tak to nie wygląda. Z reguły wydaje im się, że są osamotnione ze swoim problemem i nikt z zewnątrz nie wie, co tak naprawdę czują. Dlatego zapewnianie, że wszystko na pewno się ułoży może wywołać w naszym rozmówcy poczucie kompletnego braku zrozumienia.

Znalezienie źródła – pierwszy krok do wyleczenia

Oczywiście najczęściej dopiero pomoc psychologa lub psychoterapeuty pozwoli osobie cierpiącej na depresję uporać się z tym problemem. Niezmiernie istotne jest ustalenie przyczyny wystąpienia zaburzeń. Depresja może być bowiem spowodowana wieloma czynnikami, do których zaliczamy:

• czynniki biologiczne (np. uwarunkowania genetyczne, zmiany neurohormonalne, stan zdrowia somatycznego);
• czynniki psychologiczne (np. stresujące wydarzenia życiowe i sposoby radzenia sobie z nimi, sposób myślenia);
• czynniki społeczne i kulturowe (np. sieć wsparcia społecznego, samotność, sytuacja materialna czy zawodowa).

Warto zdawać sobie sprawę, że depresja może przerodzić się w chorobę przewlekłą, nawracającą, a nawet mieć tak poważne konsekwencje jak śmierć. Dlatego tak ważne jest szybkie działanie, gdy tylko zauważymy pierwsze niepokojące objawy. Pomoc terapeuty to jeden z elementów składowych terapii. Równie ważne jak specjalistyczna pomoc jest wsparcie rodziny i przyjaciół, którzy ułatwią walkę z chorobą.

- Pamiętajmy, że wsparcie bliskich jest jednym z pierwszych i kluczowych czynników w procesie powrotu do formy. Depresja to nie wyrok, więc może być całkowicie wyleczona, dzięki  leczeniu farmakologicznemu i terapii z psychologiem czy psychoterapeutą – przypomina specjalistka.

Źródło: 38 PR

Dziś jednak nie o nich, ponieważ każde samobójstwo zostawia po osobie zmarłej pustkę, a najczęściej również bliskie osoby pogrążone w żałobie. Podobnie jak trudno zrozumieć, co czują osoby posuwające się do samobójstwa, tak skomplikowana jest sytuacja tych zostawionych na ziemi. Ich życie zmienia się na zawsze, często w sposób niespodziewany i trudny, czasami niemożliwy do pojęcia.

Dlatego tak ważne jest, by mając w swoim otoczeniu osobę dotkniętą samobójstwem kogoś bliskiego, zaoferować jej odpowiednie wsparcie. – Ich spojrzenie na życie jest w ruinie, czasami sami popadają w depresję, poczucie osamotnienia. Obawiają się pochłonięcia przez dożywotni smutek, którego nikt wokół nie zrozumie. To paraliżująca samotność, niemożliwa do opisania – opisuje prof. Lekeisha Sumner z University of California, psychiatrka i biobehawiorystka.

Na tym problemy osoby opłakującej samobójstwo wcale się nie kończą. Nie tylko traci osobę bliską, ale też spotyka się ze społecznymi konsekwencjami tego zdarzenia. Wciąż zdarza się, że księża nie chcą udzielać pogrzebów samobójcom, a – zwłaszcza w małych społecznościach – osoba zmarła może stać się przedmiotem bolesnych plotek. W końcu nikt normalny się nie zabija – jak zdają się myśleć niektórzy. Tyle że samobójcy są tak normalni, jak inni wokół nas, aż do momentu samobójstwa właśnie.

Co ich pchnęło, czy można było temu zapobiec, czy były jakieś sygnały, czy ktoś jest temu winien? Czy to miało jakiś sens? To pytania, które zadają sobie po samobójstwie niemal wszyscy, a zwłaszcza żałobnicy. Nie należy jednak szukać na nie odpowiedzi na siłę, pierwszym krokiem powinna być próba pomocy najbliższym. O czym należy pamiętać? Oto porady prof. Lekeishy Sumner.

1. Pamiętaj, że to inna żałoba

Strata to strata, ale okoliczności się różnią. Samobójstwo jest nagłe i silnie negatywnie nacechowane – wszak to grzech śmiertelny, przeciw życiu. Często pozostają nieodpowiedziane pytania o przyczyny, a nierzadko również trauma związana ze znalezieniem ciała bliskiej osoby. To może prowadzić do silnego wycofania osoby, która kogoś straciła.

2. Bliscy są w grupie ryzyka

Z uwagi na skrajnie silne, negatywne oddziaływanie samobójstwa, bliscy osoby zmarłej są szczególnie narażeni na zaburzenia. Lęki, depresja, ale też znaczne pogorszenie fizycznego zdrowia nie są rzadkością. Należy mieć szczególnie delikatną sytuację na uwadze. Zdarza się nawet, że żałobnicy sami zaczynają myśleć o odebraniu sobie życia w poczuciu rozpaczy czy z chęci połączenia się z bliską osobą. Może to być oznaka predyspozycji genetycznych do skrajnych zaburzeń emocjonalnych.

3. Twoje słowa mają znaczenie

Z uwagi na szczególne piętno samobójstwa warto szczególnie delikatnie rozmawiać. O zmarłym mówić nie jako osobie, która popełniła samobójstwo (sprawca haniebnego czynu), lecz o ofierze samobójstwa. Nie jest to tylko bardziej wrażliwe, ale też bardziej trafne określenie. Samobójstwo jest bowiem skutkiem wielu różnych czynników, na które osoba wykonująca czyn może nie mieć wpływu.

4. Szczegóły to nie Twoja sprawa

Nie dopytuj o konkretne okoliczności zdarzenia, ponieważ to może pogłębić poczucie wstydu u żałobnika, zniechęcając go do dzielenia się przemyśleniami i emocjami. – Miewałam pacjentów, u których ludzie dobrej woli, swoimi komentarzami, wywoływali skrajnie bolesne wspomnienia. To, jak rozmawiamy, pomaga osobie zmagającej się z żałobą poukładać sobie życie po stracie – tłumaczy prof. Somner.

5. Pamiętaj o pustce

Strata bliskiej osoby, zwłaszcza w tak trudnych okolicznościach, pozostawia po sobie zburzone życie, które trzeba budować na nowo. Nie wypada więc mówić, że „Bóg miał swój plan” albo „nie zesłałby na Ciebie niczego, z czym sobie nie poradzisz”. Nie zapewniaj, że wiesz, przez co ktoś przechodzi, jeśli nie masz silnego przeświadczenia o wspólnocie doświadczeń związanych z samobójstwem.

6. Bądź

Wystarczy powiedzieć: „nie wiem, jak to jest, ale chcę być przy Tobie”. Nie oczekuj, daj czas i wykaż się cierpliwością. Zaoferowanie swojego czasu i uwagi to najcenniejsze, co można oddać w takiej sytuacji. Czasami nawet rozmowy, zwłaszcza gdy ktoś się otwiera, mają prawdziwie terapeutyczne działanie.