Chusteczki nawilżane

Najzwyczajniejsza paczka nawilżanych chusteczek (tych dla dzieci) może okazać się bardzo pomocna, kiedy potrzebujemy natychmiastowego odświeżenia, lub kiedy spieszymy się, a kolejka do kempingowego prysznica jest zbyt długa. Przydadzą się również przy oczyszczeniu naszego ekwipunku z błota lub innych zabrudzeń, jeśli woda będzie niedostępna. Nie zajmują wiele miejsca, a możliwości ich zastosowania na biwaku jest naprawdę wiele, warto więc mieć je zawsze przy sobie.

Spray do stóp i klapki

Wyjeżdżając w jakiekolwiek miejsce, a w szczególności na kemping, nie wolno nam zapomnieć o klapkach. Nawet najczyściej wyglądający prysznic może nieść ze sobą ryzyko zakażenia infekcją grzybiczą. Chcąc się przed nią uchronić, poza właściwym obuwiem, dobrze jest również profilaktycznie stosować odpowiedni spray do stóp i butów. Dzięki małej buteleczce (50 ml) zmieści się w każdej kosmetyczce, a przy tym doskonale zastąpi dwa różne produkty. Ochroni stopy przed grzybicą oraz odświeży nasze buty, chroniąc je przed nieprzyjemnym zapachem.

Miniaturki kosmetyków

Chcąc ograniczyć wielkość i ciężar swojego bagażu, najlepiej jest zaopatrzyć się w miniaturki kosmetyków. Mniejsze opakowanie pasty do zębów, płynu pod prysznic czy szamponu zajmie o wiele mniej miejsca, a dodatkowo, po ich wykorzystaniu, wystarczy wyrzucić opakowanie bez potrzeby wracania do domu z resztą kosmetyku. Oczywiście są nieco droższe od zwykłych opakowań (w stosunku do pojemności), ale różnica nie powinna być na tyle duża, by dokładać sobie produktów do plecaka.

Warto również zaopatrzyć się w miniaturkę kremu do stóp, który normalizuje wydzielenie potu oraz działa antybakteryjnie. Dzięki temu, nawet najbardziej upalnie dni nie będą skutkowały nadmierną potliwością oraz powstawaniem nieprzyjemnego zapachu Co więcej, dzięki zawartości aloesu, oleju z awokado i gliceryny skóra nie będzie przesuszona od wiatru, słońca czy piasku..

Źródło: 38 PR

Wskazaną opcją jest wynajęcie przewodnika. Można też na własną rękę, z książką czy notatkami poruszać się po obiekcie. Lokalni przewodnicy dysponują jednak bogatą wiedzą, którą przekazują w ciekawy i kompletny sposób, oprowadzając grupy lub indywidualnych turystów po starożytnym obiekcie. Miasto zbudowano w II połowie XV wieku, podczas panowania jednego z najwybitniejszych władców Pachacuti Inca Yupanqui. Pełniło ono wówczas funkcję głównego centrum ceremonialnego, a także gospodarczego i obronnego. Zamieszkiwali je kapłani, przedstawiciele inkaskiej arystokracji, żołnierze oraz opiekunowie tutejszych świątyń. Miasto składa się z dwóch części. W Górnej, zwanej hanman, znajdowały się: Świątynia Słońca, Grobowiec Królewski, Pałac Królewski oraz Intihuatana, największa inkaska świętość. W Dolnej mieściły się domy mieszkalne kryte strzechą oraz warsztaty produkcyjne. Na stromych zboczach otaczających miasto znajdowały się tarasy uprawne o szerokości 2-4 m. Między nimi wzniesiono natomiast pionowe ściany z kamieni. Miasto opuszczono ok. 1537 roku. 7 lipca 2007 Machu Picchu zostało ogłoszone jednym z siedmiu nowych cudów świata.

Godzinami można wędrować, oglądać i podziwiać miasto. Strome i wąskie stopnie dają się we znaki nawet najbardziej wytrwałym sportowcom. Zaczynam odczuwać zmęczenie. W końcu od rana jestem na nogach. Znajduję zaciszne miejsce, z dala od wszystkich. Rozciąga się stąd piękny widok na pobliską dolinę. Zamykam oczy i przenoszę się w czasie. Jak mogło wyglądać miasto w czasach swojej świetności? Co było przyczyną jego upadku? Gdzie podziali się wszyscy mieszkańcy? Tyle pytań bez odpowiedzi.

Magia miejsca jest wszechobecna. Ciepły powiew wiatru przywraca mnie do rzeczywistości. Bezgraniczna radość przepełnia moje serce. Jest to jeden z najszczęśliwszych dni w moim życiu! Nie mogę uwierzyć, iż jedno z największych marzeń właśnie się spełniło. Dotarłam do starożytnych ruin wielkiego Machu Picchu. Czy to sen? Rozglądam się niepewnie, ale wszystko świadczy o tym, że nie. Szykuję się w drogę powrotną. Wieczorem mam pociąg do Cuzco. Przy bramie wejściowej przeraża mnie długość kolejki do busików. Ludzie decydują się czekać ponad 2h tylko po to, by w 15 minut zostać dowiezionym do miasteczka. Nawet sekundy się nie waham. Kieruję się na szlak.

Nogi drżą mi przy każdym stopniu. Droga w dół jest bardzo wymagająca. Niemniej jednak błogie uczucie wolności, niezależności dodaje sił. Docieram do mostu i tu z przypadkowo napotkanym na szlaku turystą postanawiamy uczcić wysiłek zimnym piwem. Jak na zawołanie znajdujemy małą restaurację na brzegu rzeki. Jeszcze nigdy zimne piwo tak dobrze nie smakowało.

Tekst i zdjęcia: Justyna Szczurek

***

Justyna Szczurek - rodowita Krakowianka, włóczykij, który jest ciągle w biegu i planuje kolejne wyprawy.  Nie wyobraża sobie życia bez walizki, dobrej książki, aparatu, pisania i jedzenia. Nieustannie fotografuje otaczający ją świat i  przelewa na papier wszystko to, czego doświadcza podczas podróży. Instynkt podróżnika ponownie zaprowadził ją na inny koniec globu, tym razem do Meksyku, gdzie mieszka i pracuje. Co ją do tego pchnęło – ciekawość, miłość do TACOS i Mariachi czy może praca? Ciągle szuka odpowiedzi.  Jaki jest jej przepis na życie? Szczypta szaleństwa, intuicja, upór godny największego osła, wielki uśmiech i pozytywne myśli – tylko tyle i aż tyle.

Może się wydawać, że tego typu wyjazd, wcale nie powinien zostać określany mianem wyprawy. W ramach kompromisu można go zatem nazwać mikrowyprawą. Książkę o wspomnianych krótkich wypadach napisał Łukasz Długowski. W Mikrowyprawach w wielkim mieście dziennikarz i podróżnik pisze m.in. o tym, jak przygotować się do krótkiej wycieczki. Wycieczki te nie obejmują zagranicznych terenów czy gorących plaż znajdujących się na innych kontynentach. Autor pisze natomiast o wyjazdach maksymalnie poza miasto, w którym mieszkamy.

Długowski opowiada również o tym, co należy zabrać ze sobą na krótkie wycieczki. Każdy z nas, dosłownie na wyciągnięcie ręki, ma wiele miejsc, które tylko czekają na odkrycie. Podróżnik mówi w swojej książce o sprzęcie, odzieży, obuwiu oraz o tym, gdzie w dużych polskich miastach oraz ich okolicach można wypocząć i wciąż cieszyć się nieskalaną przyrodą.

Źródło: SNOW PR Events & Communications

Wyprawa na El Capitan jest z wielu względów wyjątkowa. Odbywa się ona w roku 2010, który został ogłoszony Europejskim Rokiem Walki z Ubóstwem i Wykluczeniem Społecznym. Jasiek Mela, założyciel Fundacji Poza Horyzonty, której głównym celem jest niesienie pomocy osobom poszkodowanym w wypadkach oraz realizacja projektów integracyjnych, został jednym z Ambasadorów Europejskiego Roku. Z tego powodu Jasiek zdecydował się zabrać ze sobą na wyprawę flagę Europejskiego Roku, którą następnie symbolicznie umieści na szczycie El Capitan. Tym samym chce udowodnić, że ludzie niepełnosprawni są zdolni prowadzić nie tylko normalne życie, ale mogą robić rzeczy, które wzbudzą podziw tysięcy ludzi.

W wielkim wyzwaniu jakim niewątpliwie jest próba zdobycia El Capitan Jaśkowi towarzyszy Andrzej Szczęsny, polski paraolimpijczyk, narciarz zjazdowy, który pomimo swojej niepełnosprawności stawia przed sobą i realizuje coraz to nowe wyzwania. Drużynę uzupełnia Maciek Ciesielski, instruktor wspinaczki wysokogórskiej i ratownik TOPR, wielokrotny zdobywca amerykańskiego szczytu położonego w parku Yosemite.

Uczestnicy wyprawy dobrze się do niej przygotowali. Zdobycie 1000-metrowej skały wymaga bowiem wielkiego wysiłku fizycznego. Ekipa przed wylotem do Stanów Zjednoczonych przeszła w Polsce bardzo intensywny trening. W perspektywie trudów wspinaczki ważne również może okazać się doświadczenie zdobyte przez Jaśka Melę w trakcie poprzednich wypraw na Kilimandżaro i Elbrus.   Plan wyprawy zakłada wspinaczkę na szczyt drogą Zodiac. Zajmie ona trzy lub cztery dni i będzie wymagała spędzenia kilku nocy na ścianie El Capitan w specjalnych wspinaczkowych stanowiskach.  Powrót zaplanowano w połowie października.

Decyzją Rady i Parlamentu Europejskiego rok 2010 został ustanowiony Europejskim Rokiem Walki z Ubóstwem i Wykluczeniem Społecznym, aby dzięki różnorodnym inicjatywom, zwiększyć świadomość społeczną dotyczącą tej problematyki, zlikwidować negatywny, stereotypowy wizerunek osób dotkniętych biedą i marginalizacją oraz prezentować i propagować dobre praktyki w zakresie pracy na rzecz osób potrzebujących.