Na początek wyjaśnijmy jednak, czym jest Sokotra. Nazwa obejmuje archipelag czterech wysp i wielu mniejszych skalistych wysepek. Nosi ją również największa z wysp, długa na 130 km. To właśnie o niej pisał Marco Polo, ją próbowali zaludnić Portugalczycy i odkupić Brytyjczycy. Choć położona strategicznie, na trasie do Indii, Sokotra pozostała jednak prawie niezamieszkała. Skaliste podłoże nie pozwoliło zbudować tu portu w latach świetności szlaku handlowego. Z kolei pustynny klimat i uboga roślinność nie mogłyby wyżywić armii, którą chcieli tu ulokować Portugalczycy.

A jednak na Sokotrze tętni życie. Mówimy tu nie tylko o ludziach, choć i ich nie brakuje. Największe miasteczko, Habiboh, położone na północy wyspy, liczy ponad 8 tysięcy mieszkańców. Sokotra ma też niewielkie lotnisko (obsługiwane w chwili pisania tekstu przez loty z Kairu i ZEA) i port (promy z Omanu) na północy.

Skarby przyrody na Sokotrze

Paradoksalnie, nieprzyjazność dla ludzi okazała się zbawieniem dla flory i fauny Sokotry. Dzięki temu od 2008 jest wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO, a władze Jemenu utworzyły tu rezerwat przyrody.

Czy jest się czemu dziwić? Spotykana w polskich ogrodach „róża pustyni” (często nazywana też małym baobabem) kwitnie tu wyjątkowo pięknie, a podłoże nadaje jej łodygom srebrzysty lub złotawy kolor. Najbardziej znaną rośliną jest dracaena cinnabari, nazywana przez miejscowych „drzewem smoczej krwi”. Czy można znaleźć bardziej fantazyjną nazwę?! Wywodzi się ona od krwawo czerwonego soku tego drzewa, który miejscowym służy jako naturalny barwnik do ubrań czy włosów.

Kształt drzewa wysokiego na 3-6 metrów jest wyjątkowy: potężny konar zwieńczony jest gęsto zaplecionymi gałęziami. Te tworzą zwartą koronę o tysiącach cienkich liści. Nie ma drugiej takiej rośliny na świecie, więc nic dziwnego, że pojawiają się obawy przed wpływem wypasu kóz na tych terenach. Smocze drzewa rosną zwłaszcza w centralnych częściach wyspy, w wysokich górach Hajhir. Tu pustynny krajobraz zmienia się w soczyście zielony, choć wciąż nie do pomylenia z jakimkolwiek innym miejscem na ziemi.

Sokotra oferuje zadziwiająco zróżnicowany krajobraz. Od rajskich plaż czy lagun z białym piaskiem i turkusową wodą, przez wysokie klify złocące się w słońcu, po zielone, zacienione i często spowite chmurami góry. Na poszukiwaczy czekają tutaj jaskinie, kaniony, skalne jeziorka, wodospady czy pustynne wydmy. Dzięki swoim skarbom (za to z ubogą infrastrukturą), Sokotra stała się cennym kierunkiem dla miłośników ekoturystyki. Tu nie jedzie się na all inclusive, do tureckiej czy egipskiej riwiery daleko nie tylko dosłownie, ale i pod względem standardu. Może to i dobrze? Dzięki temu do dziś Sokotra pozostaje niemal dziewicza.

Zwierzęta niespotykane nigdzie indziej

Poza ssakami, prawie wszystkie gatunki zwierząt lądowych na Sokotrze są endemiczne, wliczając ponad 90% motyli i innych owadów, a także gady. Ich miłośnicy znajdą tu delikatne kameleony i inne jaszczurki, których nie ma nigdzie indziej na świecie. Ograniczony kontakt ze światem sprawia, że ludzie sprowadzili ze sobą stosunkowo niewiele nowych gatunków. Udaje się tu wykarmić wielbłądy, kozy, owce i krowy, ale niewiele więcej. Dzięki temu ingerencja w lokalną faunę jest niewielka i jedyne dwa gatunki miejscowych ssaków (nietoperze i cywety) do dziś żerują spokojnie.

Jak na ironię, symbolem Sokotry stał się ptak znany z innych krajów. To potężny sęp egipski, który żeruje wzdłuż wybrzeży Afryki i Półwyspu Egipskiego. Ze swoim jasnym upierzeniem i żółtym łbem zdecydowanie wyróżnia się wśród mniejszego ptactwa morskiego widywanego na plażach. Można na nich spotkać inny mało oczywisty widok – flamingi. Podczas migracji, jak wiele gatunków, zatrzymują się właśnie na Sokotrze.

Plaże dostarczają zresztą pożywienia nie tylko zwierzętom. Kilkaset gatunków ryb oraz skorupiaki to również główne źródło żywności dla miejscowych, na co dzień trudniących się rybołówstwem.

Poza malowniczymi pejzażami, nieskażoną przyrodą i najwspanialszymi w całym basenie Morza Śródziemnego plażami, Sardynia szczyci się antyczną kulturą, barwnymi, lokalnymi tradycjami, różnorodną kuchnią i atmosferą, jakiej nie znajdziemy w żadnym innym miejscu.

– Dużym zainteresowaniem polskich touroperatorów cieszą się pakiety podróży, które przewidują aspekty kulturalno-religijne, które są w Polsce bardzo popularne i z chęcią kupowane przez podróżujących pielgrzymów. Podróżujący w ten sposób Polacy łączą doznania duchowe z wartościami kulturalnymi i estetycznymi. Oprócz odwiedzania miejsc kultu religijnego korzystają z pozostałych atrakcji, jakie oferuje Sardynia. Poznają tradycję wysypy, zachwycają się wspaniałymi morskimi kolorami i zapachami oraz odkrywają nieskażone miejsca – mówi Barbara Argiolas, Członek Zarządu Regionu Autonomicznego Sardynii ds. Turystyki, Rzemiosła i Handlu.

Łagodny klimat, zdrowe jedzenie, długie życie

Sardynia to wyspa, gdzie klimat, piękno przyrody, zrównoważenie środowiskowe, gospodarcze i społeczne tworzą jedyny w swoim rodzaju system terytorialny gwarantujący optymalną jakość życia zarówno rdzennym mieszkańcom, jak i turystom. To ląd wyjątkowy, zawieszony poza czasem i przestrzenią, który buduje trwałe, nierozerwalne więzi między mieszkańcami i ich gośćmi.

Ludność zamieszkująca ten obszar świata ma niezwykłe szczęście, ponieważ jak potwierdzają to badania, sardyńska prowincja Ogliastra jest jednym z pięciu tzw. niebieskich obszarów świata, gdzie ludzie żyją lepiej i dłużej, ale odsetek zdrowych i aktywnych stulatków i dziewięćdziesięciolatków jest bardzo wysoki również na całej wyspie. Według badań międzynarodowej społeczności naukowej „pomyślne starzenie się” jest wynikiem zdrowej żywności dostępnej w zasięgu ręki, dzięki bogatej, odżywczej, wysokiej jakości lokalnej produkcji spożywczej, środowisku i rytmowi życia wyspiarzy.

Nie bez powodu Sardynia nazywana jest wyspą 7 kontynentów. Na 24 tysiącach kilometrów kwadratowych Sardynii możemy odnaleźć wszystko – różnorodność przyrody, oryginalną i mało znaną historię, doskonalą i autentyczną kuchnię, gościnnych mieszkańców oraz bogate rzemiosło tradycyjne, ale i designerskie. To, co najbardziej fascynuje na Sardynii, to pomost pomiędzy przeszłością a teraźniejszością istniejący dzięki wciąż żywym tradycjom i historii etnograficznej.

Nie zapominajmy również o rozmaitości geologicznej Sardynii, fascynujących odcieniach otaczającego ją morza i o jego krystalicznie czystej wodzie. Wzdłuż całego wybrzeża Sardynii ciągnie się nieskończona ilość malowniczych plaż wkomponowanych w zapierającą dech w piersiach naturę. To wszystko sprawia, ze Sardynia to miejsce, które z pewnością należy odwiedzić. Ogromną przyjemność sprawia mi przybliżanie innym uroków tej cudownej wyspy.

Źródło: Newsrm.tv

Tutaj efekty specjalne nie są potrzebne, ponieważ ostrość skał i delikatna zieleń roślinności doskonale radzą sobie same w budowaniu atmosfery. Myli się jednak ten, kto myśli, że to „Gwiezdne Wojny” odkryły to miejsce dla turystów. Błędne jest również założenie, że Skellig Michael czeka inwazja odwiedzających. To najzwyczajniej niemożliwe, ponieważ od lat wysepka na południowym zachodzie kraju nie jest w stanie poradzić sobie z naporem turystów.

Zlokalizowana prawie 12 kilometrów od stałego lądu stroma skała jest otwarta dla zwiedzających tylko w sezonie letnim i może przyjąć dziennie tylko 180 osób. Taki limit nałożono z troski o bezpieczeństwo turystów i samej wyspy, której elementy były uszkadzane przez zwiedzających. Mowa tu nie tylko o naturalnych elementach, ale też jednym ze światowych skarbów architektury sakralnej.

Tak, Skellig Michael jest wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO m.in. za sprawą klasztoru, który powstał już w VII wieku. Jego główne budynki – kościół, dwa oratoria i cele dla mnichów – przyjęły formę zbliżoną do kamiennych uli, które nie mniejsze wrażenie robią w filmie pełnym efektów specjalnych, niż na żywo.

Skellig Michael to również rezerwat przyrody, któremu w 2018 roku „stuknie” 30 lat. Gniazduje tu aż 15 różnych gatunków ptaków, z czego dla dwóch z nich te okolice to największe siedliska na świecie. Nic więc dziwnego, że miłośnicy przyrody byli oburzeni dwukrotnym zaproszeniem filmowców na wyspę bez uprzedniej analizy wpływu, jaki będą miały helikoptery i inny sprzęt na życie zwierząt.

Zdjęcia dzięki uprzejmości Tourism Ireland

Sielanka i gonitwa za sukcesem to jednak tylko pozory. Za nimi stoi stres i napięcie związane z podziałami pomiędzy ludnością. Zamach stanu jest nieunikniony. Dokonują go Grecy, a cała wyspa pogrąża się w chaosie. Konflikt, który się zrodził niesie za sobą samo nieszczęście i wszechogarniający chaos. Na Cypr, pod pretekstem ochrony tureckiej mniejszości, wkraczają wojska Tureckie. Mieszkańcy w popłochu opuszczają Famagustę. W opustoszałym mieście pozostają dwie rodziny. Ta książka opowiada ich historię.

Cała ta historia opatrzona jest tytułem „Z widokiem na wschód słońca”. Stanowi ona opowieść o czterech pokoleniach Cypryjczyków, którzy w swoim życiu poznali smak wojny, choroby i zawiedzionych uczuć.

Autorką jest Victoria Hislop, która została okrzyknięta twórczynią bestsellerów zaraz po tym, jak do księgarni trafiła jej „Wyspa”. W ciągu roku sprzedano w Wielkiej Brytanii prawie milion egzemplarzy. Nie tylko zainteresowano się samą autorką, ale i zauważono wzrost wyjazdów turystycznych do Grecji,

Książka „Z widokiem na wschód słońca” ukaże się w Polsce 22 czerwca.

Źródło: Wydawnictwo ALBATROS

Postanawia wyruszyć na wyspę widoczną na fotografii. Nie był tam nigdy, ale czuje, że właśnie tam znajdują się odpowiedzi na pytania, które go dręczą. Zepsuty samochód zmusza go do podróży nocnym pociągiem. W ostatnim momencie, do przedziału dosiada się kobieta, która bohaterowi wydaje się dziwnie znajoma. I już chce zarzucić ja pytaniami: dlaczego wydaje mu się znajoma? Skąd się tu wzięła? Dochodzi do wniosku, że może na razie nie warto pozbawiać się złudzeń. Przecież tamta historia jest zamkniętą kartą w jego życiu.

Podróż trwa wiele godzin, współpasażerka snuje bolesną opowieść o swym życiu, a konduktor zdaje się wymieniać z nią porozumiewawcze spojrzenia. Im bardziej pociąg zagłębia się w noc, tym bohater mniej jest pewny, że doczeka świtu…Autor bawi się z czytelnikiem, ponieważ nie wiadomo, czy akcja dzieje się we śnie czy na jawie…Nakładem wydawnictwa WAB książka będzie do kupienia od sierpnia. Poprzednia książka Strelnikoffa „Ruski miesiąc” również ukazała się w Polsce nakładem wydawnictwa WAB, w 2008 roku.