Jedno z nich, Predimed-Plus, objęło aż 1986 osób w Hiszpanii, które przez rok poddawały się zmianom nawyków, by schudnąć. Wszyscy uczestnicy mieli albo znaczną nadwagę, albo byli otyli, albo cierpieli z powodu tzw. zespołu metabolicznego.

W toku 12 miesięcy każda osoba uwzględniona w badaniu przeszła szereg poważnych zmian w życiu. Uwzględniały niskokaloryczną dietę śródziemnomorską każdego dnia, zwiększoną aktywność fizyczną, a do tego terapię behawioralną.

Ogólne rezultaty są zadowalające – w całej grupie zaobserwowana została poprawa masy ciała. Jednocześnie ujawnił się jednak wyraźny związek między zaburzeniami snu a efektywnością podjętych zmian.

Osoby, które regularnie spały zbyt mało (mniej niż 6 godzin), chudły znacznie wolniej niż inni. Podobnie było z uczestnikami, którzy nie mieli odpowiedniego rytmu snu. Im większe były wahania w ich porach snu i jego długości, tym mniej chudli.

W dużym uproszczeniu można więc powiedzieć, że pilnowanie w miarę regularnego rytmu dobowego i dbanie o odpowiednią dawkę snu każdej nocy może okazać się bardzo pomocne w utrzymaniu lub uzyskaniu odpowiedniego BMI. Badacze z Universitat Rovira i Virgili w Tarragonie przypominają również, że zaburzenia snu u osób z nadwagą i otyłością mogą prowadzić do dalszych problemów zdrowotnych, potencjalnie niebezpiecznych dla zdrowia.

Źródło: International Journal of Obesity

W ogromnym skrócie: im dłużej młoda osoba „siedzi” na facebooku czy twitterze, tym większe jest ryzyko spadku samooceny, zaburzeń snu, a w efekcie – depresji. Młodzież spędzająca 3-5 godzin dziennie w social media była narażona na objawy depresyjne o 21-26% bardziej niż rówieśnicy zalogowani przez 1-3 godziny. Z kolei u nastolatków pozostających online więcej niż 5 godzin dziennie to samo ryzyko wynosiło już 35-50%.

Niestety, w każdym z powyższych przedziałów najwyższa wartość dotyczy dziewcząt (26% i 50%), podczas gdy u chłopców to ryzyko stanowi dolny pułap (21% i 35%). Próbując to wyjaśnić, naukowcy z University College (pod kierownictwem prof. Yvonne Kelly) sprawdzali, jak często młodych ludzi w sieci spotykają przykrości.

Okazuje się, że co czwarty chłopiec (25%) doświadczał nękania i innych form cyberprzemocy. U dziewcząt to zjawisko było znacznie częstsze, dotykało aż 40%! Niemal identycznie wygląda problem zaburzeń snu, silnie związanych z powstawaniem zaburzeń depresyjnych. U chłopców problem dotyczy 28%, u dziewcząt znów 40%.

To nie koniec, ponieważ dziewczynki od młodych lat są często oceniane pod kątem fizyczności. W grupie spędzającej najwięcej czasu w mediach społecznościowych (50%) wyraźnie spadała samoocena i zadowolenie ze swojego ciała.

Wyniki są niepokojące i powinny stanowić wskazówkę dla pedagogów i rodziców. Bezpieczne korzystanie z mediów społecznościowych to wciąż temat, który trudno „ugryźć”, ponieważ szybki rozwój branży i dynamiczne zmiany w ramach poszczególnych portali utrudniają okiełznanie potencjalnych zagrożeń płynących z ich użytkowania.

Źródło: EClinicalMedicine / PAP

Dzięki tysiącom ochotników zarejestrowanych na internetowej platformie slaapregister.nl dr Tessa Blanken i jej koledzy z Holenderskiego Instytutu Neuronauki wykazali, że istnieje nie jeden, ale pięć rodzajów bezsenności, a co za tym idzie, dotyczące ich zmiany w funkcjonowaniu mózgu mogą być zupełnie inne.

Eksperci porównują pod tym względem bezsenność do demencji, która także okazała się nie jedną, ale wieloma chorobami (otępienie naczyniowe, choroba Alzheimera, demencja czołowo-skroniowa).

Co zaskakujące, pięć typów bezsenności nie różniło się w ogóle pod względem problemów ze snem, takich jak trudności z zasypianiem i wczesne budzenie się rano. Niektóre wcześniejsze prób zdefiniowania podtypów bezsenności skupiały się na tych problemach ze snem, dlatego mogły się nie udać.

Blanken i jej współpracownicy zidentyfikowali podtypy biorąc pod uwagę coś więcej niż problemy ze snem. Przeanalizowali dziesiątki kwestionariuszy dotyczących cech osobowości, o których wiadomo, że zależą od struktury i funkcji mózgu.

Podtypy bezsenności można odkryć, patrząc na profile cech. Typ 1 ma skłonność do neurotyzmu i przygnębienia lub napięcia. Mniej zestresowane typy 2 i 3 wyróżniają się wysoką lub niską wrażliwością na nagrodę. Typ 4 i 5 doznają jeszcze mniejszego stresu i różnią się sposobem, w jaki ich sen reaguje na stresujące wydarzenia życiowe. W przypadku typu 4 wywołują one ciężką i długotrwałą bezsenność, natomiast w przypadku typu 5 sen nie był zakłócany przez te zdarzenia.

Ponowna ocena wolontariusz po pięciu latach wykazała, że przeważnie zachowali oni wcześniejszy typ bezsenności, co sugerowało różnice w funkcjonowaniu mózgu. W istocie, poszczególne typy różniły się również pod względem reakcji EEG na bodźce środowiskowe. Mechanizmy leżące u podstawy bezsenności można teraz lepiej odwzorować z pomocą badań nad mózgiem.

Klasyfikacja według typu okazała się także przydatna w praktyce klinicznej. Skuteczność leczenia za pomocą tabletek nasennych lub terapii behawioralnej poznawczej różniła się w zależności od typu bezsenności. Także ryzyko wystąpienia depresji było bardzo zróżnicowane.

Podział na typy powinien umożliwić o wiele bardziej efektywne badania nad zapobieganiem depresji u pacjentów z bezsennością, poprzez skoncentrowanie się na osobach szczególnie narażonych.

Autor: Paweł Wernicki, PAP – Nauka w Polsce

Ustalili, że uczestnicy, którzy mieli problemy z zapadaniem w sen i ogólnie spali krócej (mniej niż przepisowe 8 godzin na dobę), częściej spełniali kryteria diagnostyczne zaburzeń psychicznych, np. depresji, lęku uogólnionego, fobii społecznej, agorafobii, itp. Poza tym podczas eksperymentu dłużej koncentrowali się na negatywnych bodźcach – dosłownie nie mogli oderwać od nich oczu i wyrzucić ich z pamięci.

Wygląda na to, że problemy ze snem mogą być po części odpowiedzialne za występowanie nawracających, obsesyjnych myśli o negatywnej treści, które – jak dowodzą poprzednie badania – są ściśle związane z występowaniem zaburzeń psychicznych.

Chociaż niniejsze badanie nie pozwala na wyznaczenie związków przyczynowo-skutkowych, naukowcy planują kontynuować eksperymenty w tym zakresie, by ewentualnie potwierdzić swoje przypuszczenia i przyczynić się do ulepszenia metod leczenia dolegliwości natury psychicznej.

Źródło: PAP – Nauka w Polsce

1. Objawy depresji i czas trwania

Podstawowym kryterium diagnozy depresji jest czas jej trwania – możemy o niej mówić już w momencie, kiedy objawy utrzymują się nieprzerwanie przez co najmniej 2 tygodnie. Podstawowe objawy depresji to: obniżony nastrój i towarzyszący mu lęk, płacz, utrata radości życia, utrata zainteresowań, zniecierpliwienie, drażliwość, obniżona samoocena, samooskarżenia, negatywne nastawienie. Może się objawiać również problemami z motywacją i mobilizacją do działania, trudnościami z podejmowaniem decyzji, zaburzeniami rytmu snu i czuwania, utratą apetytu lub przeciwnie – wzmożonym uczuciem głodu.

Często występuje również osłabienie, zmęczenie, zmniejszenie libido. Bardzo często sami „diagnozujemy” sobie depresję – wtedy właśnie najczęściej subiektywnie oceniamy własny chwilowy nastrój jako zaburzenia depresyjne bądź też w drugą stronę – unikamy przyznania się przed sobą, że mierzymy się z realnym problemem i nie jest to chwilowe obniżenie nastroju wywołane zaistniałą sytuacją, stresem czy przemęczeniem. Często wydaje się do złudne, dlatego mimo wszystko niezbędna jest wizyta u specjalisty.

2. Diagnozowanie

Kiedy stajemy oko w oko z problemem samodzielnie możemy skorzystać ze sprawdzonego narzędzia jakim jest Skala Depresji Becka (skala samooceny służąca do przesiewowego rozpoznania u siebie objawów depresji) i na podstawie jej wyników zdecydować o wizycie u psychoterapeuty. W diagnozowaniu najważniejsza jest jednak konsultacja z wykwalifikowaną, doświadczoną osobą, która w sposób obiektywny oceni nasz aktualny stan psychiczny na pewno pomoże w ostatecznym postawieniu diagnozy oraz w ustaleniu dalszego postępowania.

3. Zmiany w jadłospisie

W diecie osób cierpiących na depresję bardzo ważna jest odpowiednia ilość białka, a mianowicie aminokwasów egzogennych, których organizm nie jest w stanie sam wyprodukować – takich jak tyrozyna czy tryptofan. Są one niezbędne to produkcji neuroprzekaźników – serotoniny i dopaminy, które odpowiadają za nastrój i samopoczucie. Osoby zmagające się z depresją powinny zwracać również na odpowiednie nawodnienie oraz dostarczanie niezbędnych nienasyconych kwasów tłuszczowych omega3, które zmniejszają stany zapalne, regulują nastrój, chronią przed demencją, zmniejszają agresję w sytuacjach stresowych. Bardzo ważne są również witaminy z grupy B, cholina, witamina D oraz minerały, takie jak magnez, żelazo, cynk, wapń czy selen.

Nie można również zapomnieć o wspomaganiu pracy jelit oraz dbaniu o mikroflorę jelitową. Jelita powiązane są z mózgiem bezpośrednio nerwem błędnym tworząc tzw. oś mózgowo–jelitową. Mikroorganizmy bytujące w jelitach są niezwykle istotnym elementem, ponieważ wywierają wpływ na mechanizmy neurologiczne, endokrynne i immunologiczne. Wpływają również na nastrój, samopoczucie, równowagę hormonalną, odporność oraz zdrowie. Reasumując wpływają na równowagę całego organizmu, dlatego tak ważne jest, aby dbać o „jakość” bakterii jelitowych i odpowiednio je wspomagać stosując probiotyki i prebiotyki.

4. Czego unikać?

Z diety należy natomiast wykluczyć natomiast produkty przetworzone, bogate w glutaminian sodu czy izomery trans kwasów tłuszczowych, a także alkohol. Również przewlekły stres czy zaburzenie rytmu dobowego nie sprzyjają walce z depresją. Należy zadbać o regularny sen, aktywność fizyczną na świeżym powietrzu, a także nauczyć się skutecznych technik radzenia sobie ze stresem np. poprzez oddanie się pasjom, rozmowę z najbliższymi, zorganizowanie wieczoru z ulubionym filmem lub książką, wyspać się.

Źródło: 38 PR