W ramach badań, ludzie Ci opowiadali badaczom o tym, kiedy jedzą poszczególnie posiłki. Ankiety przeprowadzono tuż po przyjęciu pacjentów do szpitala.

Okazało się, że aż 58 proc. z nich nie jadało śniadań (pili tylko kawę lub wodę), a 51 proc. spożywało kolacje mniej niż dwie godziny przed snem. Ponadto, aż 41 proc. wszystkich badanych praktykowało obydwa te dwa groźne zwyczaje naraz. (Przy czym za „regularne” obyczaje naukowcy brali powtarzanie danej czynności trzy i więcej razy w tygodniu.)

Późniejsze analizy wykazały, że w przypadku osób, które jedzą tuż przed zaśnięciem i jednocześnie pomijają śniadania ryzyko śmierci, kolejnego zawału czy bólu w klatce piersiowej w ciągu trzydziestu dni od wyjścia ze szpitala jest 4-5 razy większe niż w przypadku osób żywiących się prawidłowo.

Według badaczy, jedzenie tuż przed zaśnięciem sprawia, że ludzie nie są głodni po przebudzeniu się. Tymczasem, to śniadanie powinno być żelaznym punktem każdego poranka i dostarczać organizmowi do 35 proc. dziennego zapotrzebowania na kalorie.  Pomijanie tego posiłku może prowadzić do stanów zapalnych czy zwiększenia szkodliwego stresu oksydacyjnego.     

Źródło: Zdrowie.PAP.pl

Brzmi sensownie, a jeszcze bardziej przekonujący jest fakt, że myszy czy szczury w laboratorium można „wpędzić” w taki cykl aż do ich śmierci z wycieńczenia. Uważa się, że umysł nie jest już w stanie rozróżnić, czym jest normalna dawka pożywienia, konieczna dla dalszego życia i rozwoju. Dlatego osoby z bulimią czy anoreksją są przeświadczone, że zjadły zbyt wiele lub wyglądają zbyt grubo, gdy obiektywnie ich stan może być niebezpieczny dla dalszego życia.

Tylko… co to właściwie znaczy obiektywnie? Pamiętajmy, że mówimy o osobach, które nie mają odpowiedniego odniesienia. Dotąd najbardziej dotkliwe z zaburzeń żywienia uznawano za zaburzenia psychiczne i nie bez racji – mózg jest przecież kluczowym elementem tej układanki. Gorzej, że stosowane najczęściej terapie nie dostarczają satysfakcjonujących efektów.

– Przyjęta na całym świecie terapia poznawczo-behawioralna (CBT) skupia się na procesach poznawczych, by okiełznać zaburzenie żywienia. Niestety, wyzwolenie od zaburzeń w rok po terapii wynosi zaledwie 25%, a efekty długoterminowe nie są znane. Leki psychoaktywne okazują się jeszcze mniej skuteczne – alarmuje prof. Per Sodersten, główny autor badania opublikowanego niedawno na łamach prestiżowego „Frontiers in Neuroscience”.

Jego zdaniem konieczne jest odwrócenie perspektywy: skupienie nie na procesie umysłowym, lecz na procesie jedzenia i nawykach żywieniowych. Nie jest to zresztą pomysł całkiem nowy. Prawie 40 lat temu rozpoznano w anoreksji mechanizm ewolucyjny, który wymusza na mózgu zmiany nawyków. Trzeba te nawyki przestawić na zdrowe, tak po prostu.

Oczywiście brzmi to przesadnie łatwo, ale czasami coś z pozoru łatwego przychodzi zupełnie niespodziewanie. – Wpadliśmy na ten pomysł w chwili, kiedy jedna z pacjentek zwróciła nam uwagę, że ona nie umie jeść i nie wie, jak się najeść – mówi dr Cecilia Bergh z Karolinska Intitutet. A przecież właśnie przypomnienie pacjentowi, kiedy powinien być najedzony, może być skuteczne.

Dlatego powstała aplikacja, która umożliwia podłączenie smartfona do wagi kuchennej. Na niej osoba z zaburzeniem żywieniowym kładzie talerz z posiłkiem. Określona jest masa, a wraz z procesem jedzenia użytkownik jest pytany przez telefon, na ile czuje się najedzony. Telefon następnie tworzy wykres, który uwzględnia czas jedzenia, ilość spożytego pokarmu oraz poczucie sytości. W ten sposób uczy użytkownika, jak jest i jak powinno być – kiedy powinien czuć się syty.

Czy taki sposób może działać? – Zaproponowaliśmy uczenie anorektyczek/ów zdrowego jedzenia jeszcze w 1996. Wtedy uznano to za nietrafione lub nawet niebezpieczne. Dziś w obrębie Sztokholmu nikt nie może już zajmować się pacjentami z takimi zaburzeniami bez programu powrotu do zdrowych nawyków żywieniowych – chwali się prof. Sodersten.

Jego program pomógł już ok. 1500 osobom wyjść z poważnych zaburzeń żywieniowych i powrócić do zdrowego odżywiania. – Mamy średni wynik 75% remisji rok po terapii, tylko 10% osób wraca do szkodliwego trybu życia w ciągu 5 lat po terapii i żaden pacjent dotąd nie zmarł – cieszy się szwedzki naukowiec.

Źródło: Frontiers in Neuroscience

Zdefiniowanie wybranych form seksu jako zaburzenie lub dysfunkcja wiąże się z poważnymi konsekwencjami społecznymi. Badaczka chce ustalić, co właściwie sprawia, że zaburzenia seksualne są włączane do podręczników zaburzeń psychicznych – albo z nich wyłączane.

Jak przypuszcza dr Grunt-Mejer, specjaliści mogą się kierować nie tylko aktualnymi normami obowiązującymi w psychiatrii, ale też promować w gabinetach własną wizję zdrowia seksualnego. Aby sprawdzić, czy tak jest faktycznie, badaczka przeprowadzi wywiady z polskimi seksuologami. Sprawdzi, na ile ich wizja seksualnego zdrowia jest zgodna z normami psychiatrycznymi, a na ile polscy seksuolodzy świadomie przyjmują postawę względem nich krytyczną. Badanie pozwoli również na dyskusję, na ile postawa seksuologów jest formowana przez dominujący światopogląd i warunki kulturowe.

„Do pozanaukowych czynników, które mogą wpływać na klasyfikacje medyczne, należą dominujące w danym czasie normy moralne i role przypisywane płci. Są to również interwencje firm farmaceutycznych, którym zależy na takiej definicji zaburzenia, aby obejmowało szerszą część populacji – lub by dany problem seksualny ujmować w kategorii zaburzenia biologicznego” – mówi naukowiec.

Na klasyfikację wpływają nawet grupy aktywistów. „Oni optują za tym, żeby nie uznawać za patologiczne takich zachowań dorosłych osób, które są wynikiem zgodnych oświadczeń woli obu stron” – dodaje ekspert.

Jak zauważa dr Grunt-Mejer, uznanie człowieka za chorego niekoniecznie musi oznaczać stygmatyzację. Czasem takie medyczne rozpoznanie i nazwanie doświadczenia powoduje ulgę – a także nadzieję, że medycyna może dla danej osoby zaproponować rozwiązanie.

Z drugiej strony badaczka ostrzega, że klasyfikacje zaburzeń mogą być źródłem stygmatyzacji osób zadowolonych ze swych seksualnych reakcji i ze sposobu spełniania potrzeb. Takie osoby są obiektem nacisku społeczeństwa, które dąży do zmiany ich postępowania zgodnie z obowiązującym obecnie ideałem zdrowia seksualnego.

W swoim projekcie dr Katarzyna Grunt-Mejer sprawdzi, jak i dlaczego przez ponad sześć dekad zmieniały się kategorie zaburzeń seksualnych lub z jakich powodów pewne zachowania były usuwane z wykazów zaburzeń. Analiza bioetyczna ukaże konsekwencje włączania poszczególnych naukowych i nienaukowych czynników kształtujących seksualną klasyfikację. Badaczka przedstawi ich znaczenie m.in. dla utrwalenia lub podważenia status quo dotyczącego seksualnych ról obu płci oraz akceptacji mniejszości seksualnych.

Źródło: PAP – Nauka w Polsce, Karolina Duszczyk