Do tej pory przeprowadzono zaledwie dwa badania na temat skłonności do podejmowania ryzyka kobiet w zależności od cyklu menstruacyjnego. Ich wyniki są jednak sprzeczne z intuicją. Stwierdzono, że kobiety w czasie owulacji są mniej skłonne do ryzykowania. „Z punktu widzenia hormonalnego jest to jednak trochę dziwne, bo wtedy podwyższa się poziom estrogenu i wiadomo, że kobiety są wtedy bardziej otwarte na kontakty seksualne z mężczyznami” – opisuje rozmówca PAP. W ramach grantu uzyskanego z Narodowego Centrum Nauki dr Wichary zamierza precyzyjne zbadać związek między poziomem hormonów: estrogenu i testosteronu oraz oksytocyny, wazopresyny i kortyzolu, a podejmowaniem ryzyka zarówno u kobiet, jak i mężczyzn.

„Będziemy badać poziom hormonów płciowych podczas całego cyklu menstruacyjnego. Kobiety, które wezmą udział w badaniu, będą codziennie oddawały próbkę śliny, co pozwoli na określenie ich poziomu hormonów każdego dnia. Mężczyźni zrobią to tylko osiem razy w ciągu miesiąca. Oprócz tego, uczestnicy codziennie będą wykonywali zadania komputerowe, które pozwolą nam przewidzieć, jak będą się zachowywali w realnym życiu” – opisał autor badania. Sytuacje, do których będą musieli się odnieść w takiej komputerowej grze są związane z zachowaniami ryzykownymi w codziennym życiu np. z hazardem, przygodnym seksem, używaniem alkoholu i narkotyków, skłonnością do kradzieży, a u dzieci np. ze skłonnością do przechodzenia na czerwonym świetle. Zastosowanie takich prostych zadań pozwoli badaczom na ilościowe określenie skłonności do podejmowania ryzyka. W badaniu weźmie udział 240 osób, po 120 kobiet i mężczyzn między 25. a 35. rokiem życia. Nie mogą być one obarczone hormonalnymi chorobami, kobiety nie mogą być w ciąży, ani karmić piersią, czy zażywać środków antykoncepcyjnych.

„Poznanie tych mechanizmów może pomóc w opracowaniu programów doradczych, związanych z podejściem do ryzyka. Nie mówię, że będziemy mogli manipulować podejściem do ryzyka poprzez wstrzykiwanie dawki hormonów. Jednak strategie doradcze przygotowane dla kobiet mogą pomóc im uczyć się podejmowania ryzyka, a mężczyzn oduczać podejmowania ryzyka w niepotrzebnych sytuacjach” – wyjaśnia dr Wichary. Zaznacza jednak, że podejście do ryzyka jest sprawą bardzo indywidualną i zależy np. od tego, jak kalkuluje się zyski i straty. „Od kalkulacji zysków i strat zależy nasze zachowanie. Na to mogą nakładać się inne czynniki kształtowane jeszcze w życiu prenatalnym, np. poziom lęku. Im jest on wyższy, tym mniejsza jest skłonność do podejmowania ryzyka” – mówi badacz. Projekt będzie realizowany w ramach współpracy międzynarodowej z kanadyjskim Uniwersytetem Lakehead, Uniwersytetem Bazylejskim w Szwajcarii i Zakładem Antropologii Polskiej Akademii Nauk.
Źródło: PAP – Nauka w Polsce

I, o ile z ostatnim stwierdzeniem zgadzam się w 100 procentach, z przedostatnim – w 99, to pierwsze, po dłuższym zastanowieniu, może przyprawić co wrażliwszą osobę o porządny ból głowy.

Weźmy na przykład kobietę. Nie ważne, jaką ma osobowość, czego oczekuje od życia i od mężczyzny. Zawsze jest w stanie wyrazić to w prosty sposób. Zrozumiały i przystępny.

Kobieta, za którą jak cień nieustannie podąża wizja ołtarza i białej sukni, chcąca za wszelką cenę się ustatkować, urodzić pięcioro dzieci i paradować z obrączką na palcu, już na pierwszej, co najwyżej na drugiej randce, da swojemu absztyfikantowi do zrozumienia, że przygodny seks jej nie interesuje i, o ile nie podziela jej zapału do podtrzymywania ludzkiego gatunku, tudzież rodzinnej tradycji w stylu „i po ślubie żyli długo i szczęśliwie”, może znikać z jej pola widzenia.

Kobieta, która kieruje się głównie swoim libido również nie sprawia problemów z interpretacją jej intencji. Chce seksu, zabawy, ucieka od zobowiązań, wielkich słów i wyznań i wyraźnie daje to do zrozumienia. A w przypadku bardziej niedomyślnego, acz wartego uwagi pana, pomija „dawanie do zrozumienia” i przechodzi wprost do rzeczy.

Taka, która naoglądała się w dzieciństwie zbyt wielu filmów będących ekranizacją powieści Jane Austen, pragnie romantycznych spacerów na tle zachodzącego słońca, setek róż, komplementów i podawania jej płaszczyka przed wyjściem… bądźcie pewni, że i ona nie omieszka wyłożyć swoich oczekiwań, a nawet wyszkolić opornego Romea w taki sposób, żeby spełniał jej wszystkie zachcianki.

Jednym słowem – kobieta to niezwykle prosta konstrukcja. Wie, czego chce, wie, jak to osiągnąć zrobi wszystko, żeby nic nie stanęło jej na drodze. Poza mężczyzną…

Z nimi jest już o wiele gorzej. Ci, którzy myślą przy pomocy organu umieszczonego bynajmniej nie powyżej pasa, nagle zakochują się po uszy i padają na kolana z wyznaniami co najmniej nie na miejscu.

Ci romantyczni, po kilku szybkich numerkach, znikają, bo akurat pojawił się nowy obiekt zainteresowania, a ci zaangażowani w przedłużanie ludzkiego gatunku, po pewnym czasie w ogóle zapominają, że zaliczają się do rodzaju męskiego.

Próba zrozumienia motywów postępowania niektórych panów, a nawet próba uzyskania odpowiedzi na pytania o takowe, przechodzi najbardziej skomplikowane kobiece pojęcie… Konia z rzędem temu, kto udowodni mi, że mężczyźni są prości.

Drodzy panowie, sięgający po kobiece pisma, żeby lepiej zrozumieć płeć piękną – nie musicie tego robić. Kobiece „nie”, znaczy „nie”, kobiece „tak” oznacza „tak”, a „chcę pójść z tobą do łóżka” to proste wyrażenie ochoty na seks. Nie na wędrówkę przed ołtarz. O ile łatwiejsze byłoby kobiece życie, gdyby mężczyźni, zamiast interpretować, zwyczajnie słuchali. I tego, drogie panie, życzę wam z okazji waszego święta.