EksMagazyn - ekskluzywny magazyn dla kobiet: seks, mężczyźni, design, zdrowie, uroda, moda, imprezy, kino, recenzje, wywiady » Żaneta Niżnikowska

Żaneta Niżnikowska: Sztuka szczęśliwego życia

Ela Makos — Wed, 01 Mar 2017 08:05:29 +0000

Co sprawiło, że zdecydowałaś się sięgnąć po aparat i poświęcić fotografii?

Żaneta Niżnikowska, promotorka sztuki współczesnej, Stokowski Gallery: Z perspektywy czasu myślę, że to moja wrażliwość na piękno i dusza artystyczna, możliwość kreowania, wolność tworzenia. Zaczynałam od drugiej strony obiektywu. Przebyłam długą drogę próbując swoich sił w różnych zajęciach na planie, zajmując się makijażem, stylizacją i produkcją. Każda z tych dziedzin bardzo wiele mi dała. Myślę że dzięki temu wkroczyłam w świat fotografii z pewnego rodzaju łatwością, a jednocześnie solidną wiedzą o tym jak to działa. Współpracując z fotografami wiele się nauczyłam, ale miałam świadomość tego, że mogę zrobić coś lepiej, inaczej. Pracując na planie, w głowie kreowałam własne zdjęcia. Wtedy poczułam że jestem gotowa i to dobry kierunek, taki który pozwoli mi się realizować.

Fotografia to praca z ludźmi. Jakie cechy powinien mieć dobry fotograf, któremu przychodzi na co dzień współpracować z całym zespołem?

Praca na planie jest twórcza, ale również wymaga kompromisów, współpracy z innymi artystami. Ważne, żeby być otwartym. Istotną sprawą jest dyscyplina i umiejętność planowania, przygotowania. Plan zdjęciowy bywa często nieprzewidywalny i trzeba działać pod wpływem chwili, aby wykorzystać moment i uchwycić właśnie ten wyjątkowy kadr, ale panowanie nad całością i organizacja pracy są najważniejsze. Zrozumienie i to coś, taki „feeling”. Ważni są ludzie z jakimi pracuję, starannie ich dobieram, jestem im wdzięczna, bo mają duży wkład w dobre efekty sesji. Odrębną sprawą jest współpraca z modelami.

Teraz mam już taką łatwość w przekazywaniu im moich oczekiwań. Potrzebne jest też porozumienie i zaufanie z obu stron. Staram się stworzyć dobrą atmosferę na planie, to podstawa do uzyskania satysfakcjonujących efektów.

W czym tkwi sekret pięknych zdjęć?

Dobre zdjęcie to takie, które wywołuje w nas emocje, lub sprawi że zatrzymasz się na chwilę, zastanowisz i nie przejdziesz obojętnie. Musi być po prostu interesujące i sprawić, że jeszcze przez jakiś czas pozostanie w pamięci odbiorcy.

Czy masz takie zdjęcie, z którego jesteś szczególnie dumna?

Nie ma takiego. Zawsze lubię nowe zdjęcia. Te, nad którymi właśnie pracuję. Na wiele z nich patrzę z perspektywy czasu i myślę: „Są dobre!”. Wciąż uczę się i rozwijam, więc wiele rzeczy zrobiłabym teraz inaczej.

Co jest źródłem twoich kolejnych pomysłów?

Inspirują mnie ludzie, którymi się otaczam, inni artyści, modele, nieznajomi. Ich emocje, twarze, historie. Czasem to sztuka, film czy muzyka. W tej chwili jest to dla mnie malarstwo.

Co sprawiło, że zdecydowałaś się zaangażować w sztukę współczesną?

Na mój rozwój i zainteresowanie sztuką współczesną ogromny wpływ ma mój partner, który jest artystą. To on zaraził mnie pasją do sztuki, która pochłonęła mnie całkowicie po powrocie z podróży po artystycznych miejscach Nowego Jorku. To bardzo ważny moment w moim życiu ponieważ to właśnie zaangażowanie w sztukę rozwija mnie jako artystkę, a malarstwo Łukasza (Stokowskiego – przyp.red.) stało się dla mnie niezwykłą i niepowtarzalną inspiracją w fotografii.

Co znajdziemy w prowadzonej przez ciebie Stokowski Gallery?

Stokowski Gallery to galeria współczesnej sztuki nowoczesnej artysty malarstwa abstrakcyjnego Łukasza Stokowskiego. To miejsce, które współtworzymy jako artyści chcąc zarażać ludzi sztuką. To niezwykle dynamiczne, pełne emocji, wpływu otaczającego świata i relacji z nim obrazy wspaniałego artysty, ale nie tylko. To także miejsce pełnych pasji spotkań i rozmów o sztuce. To miejsce, gdzie powstają wciąż nowe i inspirujące projekty, które mają motywować innych młodych artystów i budować świadomość ludzi.

Przed tobą kolejny projekt, który ma łączyć w sobie sztukę i fotografię. Co to będzie?

To jeszcze tajemnica. To będzie coś niesamowitego! Mogę powiedzieć, że to wynik mojego zaangażowania w sztukę, a także współpracy z Łukaszem. On jest moją inspiracją. Ten projekt tworzymy wspólnie. Będzie można zobaczyć w bardzo ciekawej odsłonie malarstwo, fotografię i nie tylko. To będzie sztuka w innej formie. Brzmi to dość intrygująco i mogę zapewnić że właśnie tak będzie. Te prace wzbudzą wiele emocji, lecz na tę chwilę nic więcej nie mogę zdradzić.

Kiedy możemy mówić, że ktoś osiągnął sukces?

O sukcesie możemy mówić, gdy osiągasz w swoim życiu etap, kiedy budzisz się rano z uśmiechem na twarzy, bo rozpoczynasz kolejny dzień, robisz to co kochasz, realizujesz siebie, masz bliskich, którzy cię wspierają i wierzą w ciebie. Sukces to poziom satysfakcji i zadowolenia, które czerpiesz ze swojego życia.

Masz za sobą pracę po obu stronach obiektywu, współprowadzisz galerię sztuki, masz wiele otwartych projektów. Czujesz się spełniona?

Myślę, że musisz mnie o to zapytać za jakieś 20 lat (śmiech). To nie czas na to pytanie. Tak wiele rzeczy jeszcze przede mną! W pewnym sensie tak, każdego dnia się spełniam. Czuję że w najbliższym czasie ogromną rolę spełni w moim życiu macierzyństwo. Co jeszcze? Nie wiem. Życie jest piękne, ale i nieprzewidywalne. Natomiast śmiało mogę powiedzieć że jestem szczęśliwa!

Rozmawiała: Elżbieta Makoś
Fot. Prywatne archiwum Żanety Niżnikowskiej

Żaneta Niżnikowska: Po obu stronach obiektywu

Redakcja — Mon, 11 Jan 2016 22:10:23 +0000

Mistrzyni obiektywu, autorka najlepszych sesji okładkowych EksMagazynu – to właśnie ona fotografuje dla Was ciała najprzystojniejszych mężczyzn w Polsce! Poznajcie Żanetę Niżnikowską.

EksMagazyn: Jak zaczęła się twoja przygoda z fotografią?
Żaneta Niżnikowska: Być może to zaskakujące, ale moja przygoda rozpoczęła się po drugiej stronie obiektywu. Wraz z biegiem czasu odczuwałam niedosyt w samorealizacji, postanowiłam więc otworzyć własne studio – jako producent sesji, realizując takie projekty, których nie spełniłam przed obiektywem. Współpracowałam przy tym z fotografami, wizażystami, stylistami, asystentami, czyli z całą ekipą młodych i ambitnych ludzi, którzy wiele mnie nauczyli. Zebrałam ogromne doświadczenie i bardzo wiele im zawdzięczam. Studio szybko zaczęło się rozwijać. To właśnie dwa lata temu nadszedł mój czas, w którym poczułam, że to jest TEN moment, kiedy powinnam stanąć za obiektywem, bo pewne rzeczy widzę inaczej i jestem w stanie zrobić coś lepiej. I tak też się stało…

Wykonałaś dla Eksmagazynu wiele realizacji okładkowych. Jak ci się fotografuje rozebrane gwiazdy?
Wspaniale! To wymarzona praca, nie sądzisz? Nie wiem, czy powinnam się przyznawać, ale nie oglądam telewizji i rzadko czytam prasę. Nie ma dla mnie różnicy, czy fotografuję gwiazdę, czy nie. Nagość również nie stanowi problemu. Każda sesja jest po prostu moim kolejnym projektem do wykonania. Pracuję z ekipą na to, aby stworzyć wspaniały obraz, który pokaże piękne ciało i wzbudzi emocje. Podstawą sukcesu i dobrej współpracy jest komunikacja, zrozumienie oraz wspólny cel.

Czy panowie nie odczuwają dyskomfortu, przy fotografie – kobiecie?
O to powinnaś zapytać Panów (śmiech). Ale tak na poważnie uważam, że ta sytuacja wymaga od nich większych starań. Chcą zaprezentować się jeszcze lepiej, ponieważ ocenia ich kobieta. Być może na początku bywa to dla nich odrobinę krępujące, ale dość szybko nawiązujemy kontakt i zdobywam ich zaufanie.

Co stanowi największą trudność podczas takich sesji zdjęciowych?
Nie ma żadnych trudności, kiedy pracuje się z profesjonalistami. Czasem warunki, w jakich sesja się odbywa, nie są sprzyjające, gdyż jest za zimno lub za gorąco. Może być to trochę niekomfortowe dla całej ekipy, ale efekty, które później widzimy na zdjęciach wszystko nam wynagradzają!

Zajmujesz się też fotografią modową, reklamową, wykonujesz sesje indywidualne. Jak powstają pomysły i skąd czerpiesz inspiracje?
Inspiracją są dla mnie ludzie. Fotografia reklamowa to ogromna możliwość realizacji siebie, ale dużą satysfakcję dają mi sesje indywidualne, ponieważ widzę wtedy, jak wielką radość sprawia to moim klientom. Pokazuję im, jak wiele piękna mają w sobie, wydobywam z nich to, co najwspanialsze. Podkreślam zalety, kryję niedoskonałości i przypominam o tym, że piękno jest w każdym z nas! To oni są moją inspiracją i bardzo lubię tego typu sesje.

Co najbardziej lubisz w pracy fotografa?
Wszystko! Wolność, podróże, kontakt z ludźmi, ale przede wszystkim możliwość tworzenia i realizacji. To jest najważniejsze!

Co zatem w tym zawodzie stanowi największe wyzwanie?
To, aby iść własną drogą i realizować siebie. Nie ulegać szablonom i tworzyć. Pozostawić po sobie coś, co sprawi, że ktoś, patrząc na Twoją pracę, zwyczajnie się uśmiechnie, wzruszy… Lub po prostu na chwilę zatrzyma…

Rozmawiała: Agnieszka Słodyczka
Fot. Szymon FIT

Rafał Maślak w roli gladiatora

Ela Prochowicz — Mon, 26 Jan 2015 16:51:04 +0000

Rozbierana sesja zdjęciowa była inspirowana wizerunkiem męskiego, antycznego wojownika i filmami takimi jak „Gladiator” czy „300″. Rafała Maślaka w eleganckim wydaniu zobaczycie w sesji fashion w dziale wywiadów z mężczyznami. Cały materiał już niebawem!

Dziękujemy Legio XXI Rapax za wypożyczenie stroju rzymskiego na potrzeby sesji.
Fot. Żaneta Niżnikowska – www.nmstudio.eu
Charakteryzacja: Make-up Artist Dagmara Wróbel
Asystent fotografa: Szymon Fit
Plan zdjęciowy: Qbek Studio – www .studiodowynajecia.pl
Produkcja: PressFactory

Garnitur: Pawo – www.pawo.pl
Buty: Domeno – www.domeno.com.pl
Biżuteria męska: Manoki – www.manoki.pl

Monika Jaworska: Wszystko gra!

Anna Chodacka — Wed, 22 Oct 2014 01:56:30 +0000

Monika Jaworska (uczestniczka kampanii „Wszystko gra!”) to najszybsza i najbardziej utytułowana zawodniczka motocyklowa w Polsce. W 2013 roku zdobyła tytuł II Vice Mistrza Polski w klasie Supersport 600. Od urodzenia jest osobą niesłyszącą. – Monika przełamuje stereotypy związane nie tylko z osobami głuchymi, ale także te dotyczące płci – ściga się z mężczyznami i jest najlepsza – mówi Adam Stromidło, prezes Polskiego Związku Głuchych, który sam jest osobą słabo słyszącą. Porozumienie się z osobą głuchą czy niesłyszącą do dla pełnosprawnych osób problem. Nieznajomość „świata ciszy” często rodzi nieprawdziwe przekonania na temat osób niesłyszących.

- Zgodziłam się bo myślę że to potrzebna i fajna akcja, i służy temu, aby zwrócić uwagę ludzi na problem i istnienie osób niesłyszących. Pomysł mi się spodobał, bo ciężko jest pokazać ten rodzaj niepełnosprawności – o motywach udziału w akcji społecznej „Wszystko gra!” mówi Monika Jaworska. – Na co dzień otaczają nas ludzie niesłyszący i nawet nie zdajemy sobie z tego sprawy, ponieważ tego nie widać. A skoro czegoś nie widać, to znaczy, że tego nie ma. I wszystko gra? A jednak nie. Chciałabym, żeby środowisko osób niesłyszących bardziej zintegrowało się ze społeczeństwem, a nie zamykało się tylko w swojej grupie. Wtedy będą bardziej samodzielni, a nie uzależnieni od innych. Ale, żeby do tego doszło, ludzie muszą poznać i zrozumieć problem osób niesłyszących – wyjaśnia Monika Jaworska.

Z mitami na temat osób niesłyszących rozprawia się Adam Stromidło – prezes Polskiego Związku Głuchych w Małopolsce.

Osoby niesłyszące nie mogą jeździć samochodami lub motocyklami – FAŁSZ

Jest to oczywiście nieprawda. Mój tato jest osobą całkowicie niesłyszącą, a jest doskonałym kierowcą. Jedyne przeciwwskazanie, jakie widzę u niego teraz, to wiek. Osoby niesłyszące jeżdżą bardzo dobrze, a brak bodźców głosowych bywa wręcz zaletą, gdyż niesłyszącego kierowcę nie rozpraszają hałasy. Ponadto, więcej uwagi mogą poświęcić temu, co się dzieje na jezdni. W momencie, kiedy jeden zmysł nie działa, to drugi się wyostrza. Osoby niesłyszące nie mają też problemów ze zdawaniem na prawo jazdy. Jeśli chodzi o część praktyczną, to, w razie potrzeby, egzaminator korzysta z pomocy tłumacza języka migowego. W praktyce nie zawsze było to potrzebne, bo egzaminator po prostu wskazywał ruchami rąk, np. skręt w prawo czy w lewo. Zdarzają się też szkoły jazdy, które wyszkoliły swoich instruktorów z podstawowych znaków języka migowego celem lepszej komunikacji z osobą niesłyszącą. Co do samej jazdy, to obowiązują przepisy, których każdy uczestnik ruchu drogowego musi przestrzegać.

Osobom niesłyszącym na pewno urodzi się głuche dziecko – FAŁSZ

Oczywiście, uwarunkowanie genetyczne ma znaczenie, do tego też dochodzą inne czynniki. Ja jestem dzieckiem głuchych rodziców, a jestem osobą słabo słyszącą. Moja żona jest osobą słyszącą, a również ma rodziców głuchych, mamy dwójkę synów, którzy słyszą, mimo mojego niedosłuchu i głuchoty dziadków. Ryzyko zawsze jest, ale takie samo, jak w przypadku par, gdzie są dwie osoby słyszące.

Osoby niesłyszące nie tańczą – FAŁSZ

Wiele razy spotkałem się z taką opinią i zdziwieniem, w miejscu, gdzie faktycznie dwie grupy osób – słyszących i niesłyszących spotykały się w dyskotece. Ten pogląd to głupota – osoby niesłyszące świetnie tańczą. To, czy dobrze czują się w miejscach z głośną muzyką, zależy tylko i wyłącznie od indywidualnych upodobań. Mogą tańczyć i robią to dobrze, ponieważ odczuwają wibracje i drgania. Zdarza się, że głusi mają tak świetne poczucie rytmu, że tańczą lepiej niż osoby słyszące! Jeśli chodzi np. o kurs tańca towarzyskiego, to również nie ma żadnych przeciwwskazań, a rezultaty zależą od porozumienia, komunikacji z trenerem i dobrej woli z obu stron.

Wszyscy głusi migają i noszą aparaty słuchowe – FAŁSZ

Nie wszystkie osoby niesłyszące posługują się językiem migowym. Tak, jak nie wszystkie osoby niesłyszące noszą aparat. To jest wybór, którego samodzielnie może dokonać niesłysząca osoba dorosła. Jeśli chodzi o dzieci, które mają problem ze słuchem, takiego wyboru dokonują za nich rodzice. Jest to też decyzja, która determinuje, czy w przyszłości osoba niesłysząca bardziej zwiąże się ze środowiskiem osób głuchych czy ze środowiskiem osób słyszących. Najgorzej mają osoby, które w żadnej z tych grup (z różnych przyczyn) nie czują się dobrze. Według mnie ta grupa osób jest najbardziej poszkodowana.

Moi dwaj synowie, kiedy byli jeszcze w wieku, kiedy nie mówili, „bobo migali”. Tego ich z żoną uczyliśmy. Ze mną porozumiewają się normalnie, a dzięki „bobo migom” mogą obecnie komunikować się z głuchymi dziadkami.

Obecnie praktykuje się dwie szkoły, jeśli chodzi o pracę z dziećmi z problemami ze słuchem. Pierwsza to szkoła oralna – nie migać, dzieci mają mówić, tak, jak potrafią. Druga szkoła – ma ona coraz więcej zwolenników, tutaj pogląd jest taki, że dzieci mają być w swoim naturalnym środowisku, tworzyć swoją kulturę, swoją tożsamość, a jego częścią jest język migowy. Miganie jest wówczas elementem tej kultury tożsamości.

Szacuje się, że w Polsce żyje około 900 tys. osób, które mają problemy ze słuchem i 100 tys. osób głuchych. Osoby głuche, to takie, które mają powyżej 80 decybeli utraty słuchu. Szacuje się, że takich osób mieszka w Polsce ok. 100 tys. Około 60 tys. z tych osób posługuje się wyłącznie językiem migowym.

Osoby niesłyszące czytają z ruchu ust – PRAWDA

Większość osób niesłyszących czyta z ruchu ust. Można powiedzieć, że u osób niesłyszących wykształca się ta dodatkowa umiejętność, która pozwala zrozumieć rozmówcę, komunikować się z osobą słyszącą.

Polski Język Migowy a System Językowo Migowy

Rozmowa o języku migowym powinna zacząć się od rozróżnienia i nabycia wiedzy o tym, czym jest Polski Język Migowy (PJM), a czym jest System Językowo – Migowy (SJM).

- System Językowo Migowy to dokładne przełożenie języka polskiego. Jeżeli chciałabym coś przemigać w tym systemie, to musiałbym to zrobić dokładnie, łącznie z końcówkami fleksyjnymi. Zdanie: „Telefon leży na stole” byłoby dokładnie tak przemigane – tłumaczy Adam Stromidło. – Natomiast w Polskim Języku Migowym zdanie o telefonie sprowadzałoby się do dwóch znaków: „telefon i stół”. Idea jest taka, żeby pokazać to, co chcemy powiedzieć, najprościej, jak się da. To jest tak, jak z językiem obcym – trudno nauczyć się języka angielskiego na bazie języka polskiego. Nie da się tego dokładnie przełożyć, a też nie o to w tym chodzi, żeby powiedzieć coś dokładnie tak w języku polskim – tłumaczy prezes małopolskiego oddziału PZG.

PJM jest naturalnym językiem wizualno – przestrzennym społeczności osób głuchych w Polsce, zwłaszcza osób pochodzących z rodzin, w których głuchota przekazywana jest z pokolenia na pokolenie. Polski Język Migowy posiada własną strukturę gramatyczną, składnię, morfologię, fonologię, a nawet fonetykę.

System Językowo – Migowy nie pełni funkcji języka naturalnego, jest subkodem języka polskiego i stanowi wizualne odbicie gramatycznej struktury języka polskiego.

W samym środowisku osób głuchych trwają dyskusje na temat przydatności obu systemów. Pojawia się przekonanie, że jedynie PJM jest właściwym sposobem komunikacji.

- Mówienie, że tylko PJM jest dobry, a SJM trzeba wycofać to bardzo restrykcyjny pogląd. Uważam, że istnienie tych dwóch systemów się nie wyklucza – mówi Marta Majda, tłumacz języka migowego, koordynator języka migowego na województwo Małopolskie. – Osoby słyszące, które mają wolę, aby migać, nie będą w stanie nauczyć się od razu PJM. Najpierw należy poznać podstawy, schemat, SJM to umożliwia. Kiedy pozna się SJM w stopniu zadowalającym, który umożliwia swobodne miganie, można zaczynać naukę PJM – tłumaczy Majda.

Savoir – vivre wobec głuchych*

Przebywanie z osobą niesłyszącą i komunikacja z nią może być dla osoby słyszącej stresująca, głównie dlatego, że nie posiada ona wiedzy na ten temat. Tak naprawdę, aby ta komunikacja odbywała się komfortowo wystarczy zastosowanie się do kilku wskazówek.

Aby nawiązać rozmowę z osobą głuchą, najpierw należy zwrócić jej uwagę. Można to zrobić na kilka sposobów:

- Pomachać ręką. Machanie należy wykonywać wyłącznie ruchem pionowym dłoni w celu zwrócenia uwagi osoby znajdującej się w pewnej odległości lub stojącej bokiem do rozmówcy;

- Lekko poklepać w obszarze rąk lub ramion. Klepnięcie w inną część ciała może być odczytywane jako niestosowne, np. klepnięcie w kark może być odebrane jako zachowanie agresywne i obraźliwe;

- Lekko uderzyć otwartą dłonią w stół. To metoda nawiązania kontaktu wzrokowego w sytuacji, kiedy rozmówca spożywa posiłek. Drgania przenoszone przez uderzoną powierzchnię osoba niesłysząca odczytuje jako sygnał zwrócenia uwagi;

- Pomigać światłem. To z kolei skuteczna metoda przy większej grupie osób. Osoby niesłyszące jednoznacznie identyfikują to jako formę zwrócenia ich uwagi;

- Poprosić kogoś o zawołanie innej osoby i tym samym zwrócenie jej uwagi. To dobry sposób na zawołanie kogoś, kto znajduje się w pewnej odległości.

W przypadku, kiedy osoby łączą bliskie relacje, bądź są rówieśnikami, są dopuszczalne jeszcze dwie metody zwrócenia uwagi osoby głuchej:

- Rzucenie lekkim przedmiotem w oddalonego od nas rozmówcę. Rzucać należy lekko, celując w dolne partie ciała, w żadnym wypadku w twarz;

- Wysłanie sygnału z telefonu komórkowego to sposób na nawiązanie kontaktu z rozmówcą znajdującym się w innym pomieszczeniu, poza zasięgiem wzroku. Celem jest przywołanie rozmówcy do siebie.

Kontakt wzrokowy z osobą głuchą w trakcie komunikacji jest kluczowym elementem jej powodzenia. Jego zerwanie nie kończy od razu rozmowy, ale może być odebrane jako forma lekceważenia. Komunikacji z osobą niesłyszącą szkodzą przede wszystkim: miganie pod światło czy osoba przechodząca pomiędzy rozmówcami. Kiedy komunikujemy się z osobą głuchą, nie możemy zasłaniać dłońmi ust. Należy patrzeć prosto na rozmówcę, nie odwracać się, nie żuć gumy.

Aby ułatwić osobie głuchej komunikację z nami, kiedy wiemy, że będziemy migać, warto założyć ciemne, jednolite ubrania, tak, aby migane przez nas znaki były widoczne dla odbiorców.

Do nietaktownych posunięć w trakcie komunikacji z osobą głuchą zaliczyć można przede wszystkim dwa zachowania: zajmowanie wzorku inną czynnością np. pisaniem, czytaniem, bądź błądzenie wzrokiem wokół, nie zwracając uwagi na osobę, która stara się rozpocząć dialog.

Śledzenie wzrokiem dłoni rozmówcy, zamiast patrzenie mu w oczy, także odczytywane jest jako nietakt. Oczy oraz twarz rozmawiającego niosą ze sobą ogromne znaczenie gramatyczne dla osoby głuchej, które często decyduje o interpretacji wypowiedzi.

*na podstawie publikacji ”Nauczmy się rozumieć nawzajem. Poradnik dla słyszących o niedosłyszących i głuchych”

Autorka dziękuje prezesowi Polskiego Związku Głuchych w Małopolsce, p. Adamowi Stromidło, za merytoryczną pomoc w przygotowaniu materiału.

„Wszystko gra”

Garnitur Piotra Rubika: New Men (www.newmen.eu)

Kreacje Moniki Jaworskiej: Moe (www.moe.pl)

Buty i torebki: Prima Moda (www.primamoda.com.pl)

Zegarek Piotra Rubika: Xicorr (www.xicorr.com)

Biżuteria: Jubiler Sezam (www.jubilersezam.pl)

Stylizacja & MUA: Wojciech Kozub

Włosy: Łukasz Kropski, Fryzjerstwo PJ (www.piotrjesionkiewicz.pl)

Fot. Żaneta Niżnikowska/NM Studio (www.nmstudio.eu)

Asystent fotografa: Szymon Fit

Produkcja: PressFactory (www.pressfactory.com.pl)

Instrumenty muzyczne: Mx music (www.mxmusic.pl)

Dziękujemy Sound Garden Hotel za udostępnienie wnętrz na potrzeby sesji (www.soundgardenhotel.pl) oraz Good Company Restaurant (www.goodcompanyrestaurant.pl) za współpracę na planie.

Akcja społeczna „Wszystko gra!”

Ela Prochowicz — Thu, 02 Oct 2014 22:21:34 +0000

Monika Jaworska to najszybsza i najbardziej utytułowana zawodniczka motocyklowa w Polsce. W 2013 roku zdobyła tytuł II Vice Mistrza Polski w klasie Supersport 600. Od urodzenia jest osobą niesłyszącą.

- Monika przełamuje stereotypy związane nie tylko związane z osobami głuchymi, ale także te dotyczące płci – ściga się z mężczyznami i jest najlepsza – mówi Adam Stromidło, prezes Polskiego Związku Głuchych, który sam jest osobą słabo słyszącą. Porozumienie się z osobą głuchą czy niesłyszącą do dla pełnosprawnych osób problem. Nieznajomość „świata ciszy” często rodzi nieprawdziwe przekonania na temat osób niesłyszących.

- To już trzecia kampania społeczna w historii EksMagazynu. Tym razem do projektu zaprosiłyśmy Monikę Jaworską – niesłyszącą motocyklistkę i Piotra Rubika, wybitnego kompozytora. Zderzamy świat ciszy ze światem muzyki, gdyż one wcale się nie wykluczają! – tłumaczy Aneta Zadroga, redaktor naczelna EksMagazyn. – Między innymi dlatego sesję zdjęciową promującą kampanię zrealizowaliśmy w muzycznym hotelu Sound Garden – dodaje.

- Zgodziłam się bo myślę że to potrzebna i fajna akcja, i służy temu, aby zwrócić uwagę ludzi na problem i istnienie osób niesłyszących. Pomysł mi się spodobał, bo ciężko jest pokazać ten rodzaj niepełnosprawności – mówi Monika Jaworska. – Na co dzień otaczają nas ludzie niesłyszący i nawet nie zdajemy sobie z tego sprawy, ponieważ tego nie widać. A skoro czegoś nie widać, to znaczy, że tego nie ma. I wszystko gra? A jednak nie. Chciałabym, żeby środowisko osób niesłyszących bardziej zintegrowało się ze społeczeństwem, a nie zamykało się tylko w swojej grupie – wyjaśnia.

- Zdjęcia były ciekawym połączeniem świata osoby głuchoniemej ze światem muzyka – mówi Piotr Rubik. – Sam jeździłem i jeżdżę na motocyklu, wiem, jak trudno jest się ścigać. Monika to niezwykle miła osoba, która ma olbrzymią siłę woli i olbrzymie samozaparcie. Zawsze podziwiałem i podziwiam takich ludzi podkreśla.

„Wszystko gra”
Garnitur Piotra Rubika: New Men (www.newmen.eu)
Kreacje Moniki Jaworskiej: Moe (www.moe.pl)
Buty i torebki: Prima Moda (www.primamoda.com.pl)
Zegarek Piotra Rubika: Xicorr (www.xicorr.com)
Biżuteria: Jubiler Sezam (www.jubilersezam.pl)
Stylizacja & MUA: Wojciech Kozub
Włosy: Łukasz Kropski, Fryzjerstwo PJ (www.piotrjesionkiewicz.pl)
Fot. Żaneta Niżnikowska/NM Studio (www.nmstudio.eu)

Asysta na planie: Szymon Fit

Produkcja: PressFactory (www.pressfactory.com.pl)
Instrumenty muzyczne: Mx music (www.mxmusic.pl)
Dziękujemy Sound Garden Hotel za udostępnienie wnętrz na potrzeby sesji (www.soundgardenhotel.pl) oraz Good Company Restaurant (www.goodcompanyrestaurant.pl) za współpracę na planie.