Na dowód badacz przytacza wyniki badań opublikowanych „Human Factor”, których autor D. Strayer porównuje zagrożenie związane z rozmową przez telefon podczas prowadzenia samochodu do niebezpieczeństwem spowodowanym przez kierowcę po alkoholu. Według innych badań, przeprowadzonych w Wielkiej Brytanii, rozmawianie przez telefon zwiększa prawdopodobieństwo wypadku aż czterokrotnie. Zestaw słuchawkowy nie jest żadnym rozwiązaniem – nie chodzi tylko o trzymanie rąk na kierownicy, a o angażującą rozmowę, która wywołuje zjawisko nazywane „ślepotą z nieuwagi”.

Jak przekonuje dr Maj, wielozadaniowość to jedynie złudzenie. Podobnie jest z przetwarzaniem wielu danych naraz. Nawet osoby o wybitnych zdolnościach analitycznych nie nadążają za rozwojem nowych technologii. Jeżeli oglądamy wiadomości zawierające dodatkowe paski informacyjne i obrazy, zapamiętamy dużo mniej informacji. Zdecydowanie lepszy będzie przekaz, w którym wykadrowany jest jedynie prezenter.

Naukowcy z Kansas State University (USA) przeprowadzili serię eksperymentów, w czasie których badani oglądali wiadomości telewizyjne przygotowane przez stację CNN, a następnie odpowiadali na pytania dotyczące ich treści. Pierwsza grupa oglądała typowe wiadomości typu headline news, zawierające dodatkowe paski informacyjne i obrazy, zaś druga grupa – przekaz, w którym wykadrowany był jedynie prezenter. W pierwszym przypadku zapamiętano średnio o 10 proc. mniej informacji. Problemy z odbiorem przekazu pojawiały się zwłaszcza wtedy, gdy przekazywane treści należały do różnych kategorii informacyjnych (np. aktualności polityczne na pasku plus informacje graficzne o pogodzie). Eksperyment przeprowadzili: Lori Bergen, Tom Grimes oraz Deborah Potter.

– Pełne skupienie uwagi na informacjach pochodzących z różnych źródeł czy też wykonywanie kilku czynności jednocześnie jest dla mózgu praktycznie niemożliwe, ponieważ ma on trudności z szybkim i ciągłym przełączaniem się na inne tryby działania. Podobnie jak komputery nie radzimy sobie z nagłym przerwaniem danej czynności i szybkim restartem. Mało tego, czas wykonywania kilku zadań jednocześnie znacznie się wydłuża i towarzyszą mu efekty uboczne – różnego rodzaju błędy poznawcze – ostrzega dr Maj.

Przypomina, że nasza uwaga jest bardzo selektywna, a wykonywanie dwóch zadań jednocześnie – mało efektywne. Badacz ryzykuje stwierdzenie, że naturalny stan umysłu człowieka żyjącego w zachodniej kulturze to rozproszona uwaga, powierzchowna analiza, uboższe rozumienie treści. Współczesny człowiek ma nieustannie wytężoną uwagę, zawsze chce być w centrum wydarzeń, boi się, że cokolwiek może mu umknąć. To dlatego pracujemy przy dźwiękach płynących z włączonego telewizora czy sprawdzamy aktualności na Facebooku. Nie wpływa to jednak pozytywnie na jakość pracy i nauki.

Czy wielozadaniowości można się jednak nauczyć? Eksperymenty przeprowadzone z użyciem neuroobrazowania przez australijskiego neuropsychologa Paula E. Duxa wskazują, że nie. Na nic zda się intensywny treningu mózgu – nie sposób wykonywać dobrze dwóch zadań jednocześnie, jeśli wymagają one uwagi. Wyjątkiem jest sytuacja, w której jedno z zadań wykonujemy biegle, wręcz automatycznie. Wtedy możemy pozwolić sobie na robienie czegoś równolegle.

Zdaniem naukowców, kiedy wykonujemy trudną i zarazem ważną czynność, chcemy się natychmiast nagrodzić i uprzyjemnić sobie ten czas. Dlatego się rozpraszamy. Aby poradzić sobie z dystraktorami, czyli czynnikami rozpraszającymi, odwracającymi uwagę od tego, co rzeczywiście ważne w danym momencie, można zastosować technikę Pomodoro. Zgodnie z nią zasoby czasowe dzielimy na 25-minutowe interwały. W tym czasie koncentrujemy się wyłącznie na jednym zadaniu i eliminujemy wszelkie rozpraszacze. Dopiero po upływie 25 minut rozpoczynamy kolejne zadanie, poprzedzając je krótką przerwą.

Należy też pogodzić się z tym, że człowiek ma ograniczone możliwości zapamiętywania informacji. W tej sytuacji warto skorzystać z technik zapamiętywania danych proponowanych przez psychologów. Przykład? Żeby zapamiętać numer telefonu, 9-cyfrowy ciąg najlepiej podzielić na 3 zestawy po 3 cyfry.

– Lepiej nauczyć się dobrego zarządzania czasem, planowania zadań oraz ćwiczyć silną wolę i samokontrolę niż walczyć z ograniczeniami umysłu. Bo ta walka, przynajmniej jeśli chodzi o wielozadaniowość, wydaje się z góry skazana na niepowodzenie – podsumowuje dr Maj.

Źródło: PAP – Nauka w Polsce

Magda U., 35 lat
Urodziła właśnie bliźniaki. Pracodawca zatrzymał dla niej miejsce pracy. Jednak ona postanowiła zostać z dziećmi dłużej. Po trzech latach okazało się, że co innego ma dla niej wartość i tak właściwie to czas zmienić pracę.

Marek K., 39 lat
Przez lata pracował w jednej organizacji. W przeszłości nie musiał szukać pracy, bo praca sama go znajdywała. I tak jednego dnia został zwolniony, a praca go już nie szukała. Powinien odnaleźć się na rynku pracy, tylko że nigdy tego nie robił, a co za tym szło, zupełnie nie wiedział, jak ma do tego podejść.

Agnieszka C., 27 lat
Trzy lata po studiach. Mówi, że wysyła setki CV i nawet na rozmowę nie chcą jej zaprosić. Już straciła nadzieję i motywację.

Natalia E., 42 lat
Uwielbia się szkolić i edukować. Ma skończoną masę kursów. Jest jedyna w swoim rodzaju. I jedyna bez pracy w swoim towarzystwie. Ale przecież wszyscy powinni ją chcieć zatrudnić. Przecież ona ma motywację i wiedzę, którą chętnie się podzieli.

Basia S., 35 lat
Tak właściwie to nigdy nie dowiedziała się, co chciałaby w życiu robić. Zawsze miała pracę, ale nigdy nigdzie nie zagrzała miejsca za długo. Miała pecha, trafiała na beznadziejnych przełożonych. Nie inwestowali w nią. Za mało płacili. A teraz patrzą na nią, jak na skoczka i mówią, że nie jest wartościowa. Ale przecież to nie jej wina, że tak się ułożyło.

Wszystkie te osoby mają jakieś doświadczenia. Prawdopodobnie z wieloma z nich możemy się utożsamić. Często nie mamy czasu na analizę tego, co nas otacza, a co gorsza, często w pędzie życia gubimy to, co dla nas ważne. Wszystkie te osoby straciły swój czas, bardzo cenny czas, dokonując nieświadomych i nieprzemyślanych decyzji. Warto przeliczyć, ile tak naprawdę straciliśmy podejmując decyzje przy okazji. Doradztwo zawodowe mogłoby temu zapobiec. Zyskalibyśmy więcej i stracili znacznie mniej czasu.

Doradztwo zawodowe to inwestycja. Warto też pamiętać, że wiedza to jedyna rzecz, której nam nikt nie zabierze. Dzięki doradztwu zawodowemu można :
– skrócić czas poszukiwania pracy
– zmienić zawód nie robiąc przy tym sobie krzywdy
– zrozumieć jak działa rynek pracy
– uświadomić sobie swoje preferencje i mocne strony
– zdiagnozować i zaplanować zmianę naszych mankamentów
– dostrzegać sygnały płynące z miejsca pracy i z rynku
– świadomie i bezpiecznie podejmować decyzje zawodowe znając i przewidując wszelakie konsekwencje

Co równie ważne, nie dać się zaskoczyć, gdy życie podejmuje decyzję za nas.