Aktualnie linie papilarne są dobrym sposobem identyfikacji, ale tylko, jeśli można je porównać z oryginałem. Zdecydowanie lepiej sprawdzają się natomiast badania genetyczne. W tym wypadku wystarczy nam porównanie go z włosem czy fragmentem naskórka. Dobrze w przypadku identyfikacji jest również korzystać ze szkieletu. Komórki, które tkwią w kościach świetnie się natomiast zachowują. To dzięki nim można badać nawet te stare szczątki.

W taki sposób zidentyfikowano „Człowieka Lodu”, jak nazwano Europejczyka, którego szkielet znaleziono na granicy austriacko – włoskiej na początku lat 90. XX w. W pierwszym momencie sądzono, że to turysta, którego porwała lawina i swą siłą pozbawiła ubrania. Znalezione później ubranie wprowadziło jednak do sprawy pewne zamieszanie. Nie było bowiem typowe dla tego okresu. Po przeprowadzeniu wnikliwej analizy okazało się, że to szczątki człowieka sprzed pięciu tysięcy lat.

Bardzo dobrym źródłem materiału genetycznego są również zęby. Czasem metodą identyfikacji może być komputerowa rekonstrukcja twarzy, wykonywana na podstawie układu punktów charakterystycznych. Jednak może ona okazać się zawodna, bo zdarza się, że w niewielkim stopniu przypomina ona oryginał.

Przeprowadzane współcześnie badania nie wymagają od uczonych zbyt dużej ilości materiału. Kiedyś podstawą badań była np. duża ilość krwi na poduszce, potem z kolei zaczęły wystarczać niewielkie części materiału genetycznego, które przypadkowo znalazły się pod paznokciem ofiary. W tej kwestii ciągle następują zmiany, a my potrzebujemy coraz mniej materiału do badań.

Te zmiany zaczęły jednak następować stosunkowo niedawno. W połowie XIX wieku naukowcy byli w stanie jedynie stwierdzić, że ślad, który znaleźli na miejscu przestępstwa to jest krew, a nie np. czerwony barszcz. Na początku XX wieku badania postępują i Karl Landsteiner odkrywa, że krew ma różne grupy, za co później uczony otrzymuje Nagrodę Nobla. Kolejnym krokiem jest odkrycie Ludwika Hirszfelda, że grupy krwi się dziedziczy. W 1924 r. umożliwiło to przeprowadzenie pierwszej udokumentowanej ekspertyzy grup krwi dla ustalenia ojcostwa.

Źródło: www.naukawpolsce.pap.pl

To, jak wygląda taka typowa praca na miejscu zbrodni wiemy jednak zazwyczaj z obejrzanych przez nas seriali czy filmów. Trzeba natomiast pamiętać, że informacje w nich zawarte bardzo często różnią się od rzeczywistości. Dlatego też rodzi się tyle mitów związanych z tymi działaniami.

Pierwszy z popularnych mitów to mit samotnego detektywa takiego jak Sherlock Holmes. Choć to zdecydowanie bohater, którego podziwiały tłumy to w tych czasach nie miałby szans na samodzielne prowadzenie poważnych spraw. Pojawienie się informacji o dokonanej zbrodni sprawia, że uruchamiana zostaje grupa osób, które mają to zadanie rozwiązać. Poza tym, wykrywanie przestępstw nie wymaga posiadania paranormalnych umiejętności, polega ono raczej na realizacji wyznaczonych procedur.

Kolejny z mitów mówi, że prawie każdy przestępca to geniusz, który skrupulatnie opracowuje plan zbrodni. Choć być może raz na jakiś czas pojawia się ktoś z umysłem geniusza to z pewnością nie jest on obecny przy każdym zabójstwie. W realnym świecie z pewnością jest ich znacznie mniej niż w filmach. Nadal pozostaje jeszcze kwestia zbrodni doskonałej.

- Nie ma czegoś takiego. Już na początku XX wieku jeden z francuskich kryminologów wysnuł wniosek, że każdy kontakt pozostawia ślad. Cały czas zostawiamy ślady w miejscu, w którym się znajdujemy. To nie tylko włosy, ale też np. ślady zostawione przez podeszwy. Na mnie też są ślady z miejsca, w którym przebywałem. Nie ma zbrodni bez śladów - twierdzi ekspert do spraw kryminalistyki prof. Piotr Girdwoyń.

Podobnie jest ze stuprocentowym dowodem. Z jednej strony coś znalezione na miejscu zbrodni może mieć nasze odciski, ale z drugiej strony nas wcale nie musiało tam być. Oznacza to, że dany dowód mógł zostać podrzucony, a to sprawia, że nie ma pewności czy to na 100% jest wskazówka w naszej sprawie.

Źródło: www.naukawpolsce.pap.pl