Zacznijmy jednak od tego, czym tak naprawdę są „Czarowne Warsztaty” Jak na Krainę Czarów przystało przewodzi nią Alicja. Nasza, polska Alicja Reczek, szerzej znana jako White Alice. Co roku do jej Wonderlandu przyjeżdżają entuzjaści fotografii z Polski i z zagranicy. Są to osoby na początku ścieżki fotograficznej, ale również te bardziej doświadczone. Co przyciąga? Merytoryczny program. Pomysłowy scenariusz sesji. Piękne modelki. A może postać Białej Alicji? Z pewnością jest to niezwykłe przedsięwzięcie. Na pokładzie warsztatów nie brakuje gości ze świata kultury i sztuki. Mieszanka osobowości sprawia, że mamy do czynienia z Wielkim Spotkaniem Artystycznym. Jak podkreśla sama autorka: „poza zdjęciami ważna jest atmosfera, oparta na wzajemnym szacunku i empatii”. Takie podejście sprawia, że każdy na pokładzie warsztatów czuje się dobrze i ma piękne wspomnienia. Nie bez znaczenia są dobre referencje. Warsztaty są polecane i promowane przez wiele znamienitych instytucji. Nic dziwnego, że doczekały się też stałych bywalców.

Więcej na: www.warsztatyfoto.eu

Backstage, letnia edycja warsztatów w Słupnie, 2015

Backstage z letniej edycji warsztatów 2016, fot. Tomasz Załęski

Od 12 do 18 sierpnia 2017 r. PŁOCK stanie się stolicą fotografii. Pojawią się tam bowiem nie tylko amatorzy, ale i profesjonaliści, którzy podzielą się z uczestnikami swoją wiedzą oraz doświadczeniem. Nie zabraknie zatem takich postaci jak: Grażka, Maarten Eiche czy Jarosław Skrzypczyk.

W sesjach zdjęciowych wezmą udział profesjonalne modelki Ametist i Differentia. Nie zabraknie też nowych twarzy. Pierwszy raz na pokładzie warsztatów będą pozować Paulina Kotuniak i Magdalena Kubiak.

Ametist

W duszy gra jej nie tylko fotomodeling, ale i muzyka. Ma za sobą studia na Akademii Muzycznej w Bydgoszczy, a na co dzień śpiewa w zespole Alhena. Udziela się również jako nauczycielka śpiewu.

Nie da się jednak ukryć, że jej pasją jest fotomodeling, któremu oddawała się już podczas studiów – na przekór harmonogramom zajęć i egzaminom. Niektórzy znają ją również jako cosplayerkę, a więc mogli oglądać Ametist w przebraniach imitujących różne postacie z bajek, filmów czy gier.

„Od zawsze uwielbiałam bajki w każdej formie. Świat fantastyki łączyłam z rzeczywistością. Tak jest do dziś. Marzyłam o byciu księżniczką, wiedźmą, wróżką… Odkryłam na to genialny sposób – fotomodeling!

Moja pierwsza sesja była przygodą. Do dziś pamiętam jak szłam przez las z koszykiem pełnym kwiatów. Było to w 2013 roku kiedy zrozumiałam, że zdjęcia to coś więcej. Zaczęłam wcielać się w różne role. Stopniowo zaczęło stawać się to częścią mnie. Nie wiązałam z tym swojej przyszłości. Miała to być jednorazowa sesja ale coś nie dawało mi spokoju. Chciałam więcej i więcej.

Podziwiam ludzi, którzy potrafią uwiecznić w piękny sposób ludzkie ciało. Dlatego akty zajmują w moim świecie szczególne miejsce. Sesja jest udana wtedy, kiedy realizowana jest z wizją i sercem. Uwielbiam ludzi kreatywnych i to z nimi chcę współpracować. Cenię oryginalne pomysły i chcę zaskakiwać.

Chętnie biorę udział w projektach ze scenariuszem. Mam na swoim koncie wiele plenerów fotograficznych. Szczególnie lubię pozować z przyrodą – to najlepsza modelka.”

portfolio www.facebook.com/ametist111

fot. Madame Dentelle

fot. Paweł Konopczyński

Differentia

Differentia, a właściwie Andżelika Kłopotowska to kolejna modelka „Czarownych Warsztatów”. Piękna brunetka, która pojawiała się już na spotkaniach organizowanych przez White Alice. Współpraca z nią to czysta przyjemność, a ona sama chętnie bierze udział w różnego rodzaju sesjach fotograficznych, eventach i pokazach.

Polska Monica Bellucci. Profesjonalistka, która cieszy się świetną opinią. Do tej pory brała udział w kilku edycjach ‘Czarownych Warsztatów’ White Alice. Ma na koncie pokazy i sesje komercyjne. Pozuje w eventach fotograficznych. Uwieczniali ją najlepsi.

Piękny, klasyczny typ urody. Wspaniałe warunki fizyczne i umiejętności aktorskie sprawiają, że jest bezkonkurencyjna. Doskonale sprawdza się w takich zakresach jak: portret, fashion i nagość zakryta. A takie cechy jak zaangażowanie, skromność i cierpliwość czynią z Niej modelkę doskonałą.

Ulubienica White Alice, która regularnie wraca na pokład „Czarownych Warsztatów”. Z wykształcenia tłumaczka i anglistka. W chwilach wolnych zajmuje się sportem. Należy do Flyons Ultimate Frisbee Płock – pierwszej lokalnej drużyny Ultimate Frisbee. To tam poznała swojego męża, a od niedawna jest młodą mamą. Jak widać pasja łączy nie tylko umysły, ale i serca.

Więcej na: www.maxmodels.pl/modelka-anqie.html

FB: www.facebook.com/Dlfferentia

fot. White Alice

fot. White Alice

Paulina Kotuniak

Na warsztatach u White Alice wystąpi po raz pierwszy. Aktorka i performerka, która czaruje ogniem. Na co dzień studentka Wydziału Sztuki w Krakowie, specjalność: animacja kultury w przestrzeni społecznej. Wrażliwa i eteryczna. Pasjonatka małych form przestrzennych i florystyki.

Zdjęcie wykonane podczas plenerowego spektaklu "Veni, vidi wici" będącego połączeniem Giant Puppet i Fire Show na podstawie mitu o Arachne. Reżyseria Joanna Stanowska. Krotoszyński Festiwal Ognia.

Magdalena Kubiak

Płocczanka na co dzień urzędująca w Warszawie. Subtelna i eteryczna. Na warsztatach u White Alice będzie pozować pierwszy raz. Nieograna twarz i słowiański typ urody sprawią, że z pewnością będzie rozchwytywana. To przednia okazja, by uwiecznić prawdziwego anioła.

Na zdjęciu Magdalena Kubiak, fot. Witold Fotografuje

ZAPISY:

email: white_alice@interia.com

fb: https://www.facebook.com/czarownewarsztaty/

www: http://www.warsztatyfoto.eu/

White Alice.

Backstage z warszawskiej edycji Czarownych Warsztatów White Alice

White Alice www.facebook.com/AlicjaReczekWhiteAlice

To już kolejna edycja letnich „Czarownych Warsztatów” White Alice. Wszyscy, którzy chcieliby trafić do Krainy Czarów powinni udać się między 12 a 18 sierpnia 2017 r. do PŁOCKA (woj.mazowieckie). Podczas tych niecodziennych zajęć z fotografii nie zabraknie interesujących Gości oraz zdolnych modelek i modeli. Oprócz wykładów i prelekcji przewidziane są zajęcia praktyczne. Tradycją są też piękne stroje, które dopełniają atmosfery każdego ze zdjęć. W tym roku zadba o nie projektant Karol Mietkiewicz. Wizażem i stylizacją fryzur zajmie się Agnieszka Mularczyk.

Na zdjęciu projektant Karol Mietkiewicz

fot. Karolina Marzyńska

fot. Darek Pietrzak

Na zdjęciu Agnieszka Mularczyk, fot. Magdalena Panasiuk

Grażka, Maarten Eiche, Jarosław Skrzypczyk…

White Alice, inicjatorka przedsięwzięcia za każdym razem dba o to, aby podczas jej Warsztatów nie zabrakło interesujących Gości. W tym roku pojawi się m.in. Grażka, która sprawdza się nie tylko w roli fotografki, ale i aktorki czy performerki. Opowie uczestnikom, jak wygląda praca na planie zdjęciowym. Wystąpi w roli modelki, bo modeling to najmocniejsza strona Grażki. Ci, którzy pojawią się w Płocku z pewnością dostrzegą w niej wielką pasjonatkę, optymistkę, ale i niezwykle energiczną oraz charyzmatyczną kobietę.

fot. Kazimierz Olszewski

fot. Bartosz Grzywna

Na tegorocznych Warsztatach pojawi się również Maarten Eiche wraz ze swoim projektem „30 DNI BEZDOMNEGO”. To niecodzienny reportaż wcieleniowy, który po kilku latach leżakowania na dnie szafy zostanie upubliczniony.  Premiera odbędzie się 16 sierpnia 2017 r. w „Browarze Tumskim” w Płocku. Początek spotkania zaplanowany jest na godz. 20.30. Wstęp wolny.

„To jeden z najbardziej poruszających projektów jakie widziałam. Od razu chwyta za serce, bo jest szczery. Opowiada o człowieku wprost, bez niepotrzebnych ozdobników. Powoduje mix mocnych, często sprzecznych ze sobą emocji. Wszystko dopełnia autobiograficzny komentarz autora. Co ciekawe „30 dni bezdomnego” przeleżało w szufladzie kilka lat. Dlaczego tak się stało? Postanowiłam stworzyć przestrzeń, by móc o tym opowiedzieć. Będzie głęboko, kłopotliwie i wielowarstwowo. Paradoksalnie tam gdzie kończą się słowa, zaczyna się obraz.”

White Alice

Warto podkreślić, że adepci warsztatów spotkają się z Maartenem Eiche także na planie sesji zdjęciowych. Gość White Alice wystąpi w roli modela. Ponadto zaprezentuje kolekcję aparatów analogowych.

Na zdjęciu Maarten Eiche

fot. Maarten Eiche

Polsce dał się ostatnio poznać jako oficjalny sobowtór Papieża Franciszka. Mowa oczywiście o Jarosławie Skrzypczyku, który również zagości w Płocku i zapozuje podczas zajęć organizowanych w ramach warsztatów. Uczestnicy będą mogli liczyć na pamiątkowe zdjęcie z Papieżem oraz fascynujące spotkanie z sobowtórem, aktorem, modelem i miłośnikiem kuchni w jednym. Kto wie, być może szczęśliwcy zjedzą kawałek chleba ekologicznego czy pierogi z ziemniakami, serem Rokpol i szpinakiem. To w końcu znaki rozpoznawcze i prawdziwe specjały kuchni Jarosława Skrzypczyka.

Na zdjęciu Jarosław Skrzypczyk

fot. Mariusz Konfiszer

Warto podkreślić, że w warsztatach biorą udział profesjonalne modelki, takie jak Ametist czy Differentia. Pozują też mniej doświadczone piękności – ‘świeże twarze’. W tym roku po raz pierwszy na planie zobaczymy Paulinę Kotuniak i Magdalenę Kubiak. Modelki będą pozować do takich zakresów jak: portret, fashion, nagość zakryta, topless i akt.

Na zdjęciu Ametist, fot. Justiana

Na zdjęciu Differentia, fot. White Alice

Na zdjęciu Magdalena Kubiak, fot. Witold Fotografuje

Na zdjęciu Paulina Kotuniak, plenerowy spektakl Veni, vidi wici.

Wypoczynek i mnóstwo ciekawostek!

Teoretyczne i praktyczne zajęcia z zakresu fotografii, malownicze plenery i oryginalne stylizacje. Niezwykłe spotkania z Gośćmi i możliwość obcowania z miłośnikami tego rodzaju aktywności to jedynie część tego, co czeka na uczestników „Czarownych Warsztatów”. Warto podkreślić, że poza zajęciami jest również czas na odpoczynek i małe przyjemności. Zaplanowane są wieczory w zabytkowej Wieży Ciśnień i w Browarze Tumskim. Uczestnicy mogą liczyć także na upominki. W tym roku zadba o nie Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki oraz Wydawnictwo Dowody na Istnienie.

ZAPISY:

email: white_alice@interia.com

fb: https://www.facebook.com/czarownewarsztaty/

www: http://www.warsztatyfoto.eu/

Prace Wiktora Franko były również wielokrotnie nagradzane przy okazji różnego rodzaju konkursów. Miał okazję dwa razy odbierać statuetkę Viva Photo Awards.

Wykształcenie filologiczne niejednokrotnie jest przez niego wykorzystywane. Zdjęcia Wiktora Franko często nawiązują do motywów znanych z literatury.

Co Wiktor Franko ceni sobie w fotografii? Najważniejszy jest dla niego nastrój, zaskoczenie i niezwykła atmosfera.

Więcej informacji na: http://wiktorfranko.com

Fot. Wiktor Franko

Marcin Szpak to twórca świata fantazji, który jest z jednej strony okrutny, a z drugiej erotyczny. W tym świecie nie brakuje portretów, przedmiotów, mody czy zaskakującej nas rzeczywistości.

Każda z jego sesji to konkretna historia, którą dzieli się potem z innymi m.in. podczas licznych wystaw – zbiorowych i indywidualnych.

Nie tylko fotografuje, ale i przekazuje swoją pasę oraz wiedzę innymi. Doświadczyli tego np. uczestnicy zajęć w Trójmiejskiej Szkole Fotografii, które prowadził wspomniany Artysta.

Więcej zdjęć Artysty można znaleźć na stronie: marcinszpak.com

oraz na Facebooku: www.facebook.com/MarcinSzpakPhotograpy/?fref=ts

Fot. Marcin Szpak

Jest autorką zdjęć do książek, płyt i tomików poezji. Fotografie Alicji zostały wykorzystane w serii widowisk m.in. w Sali Kongresowej w Warszawie. Prywatnie miłośniczka dobrej książki, muzyki i podróży. Symbolistka i prekursorka. Kobieta silna i wrażliwa. Pełna kontrastów. Chodząca własnymi drogami indywidualistka. Innym razem empatyczna, otwarta i „do bólu” romantyczna. Czarodziejka… od kołyski.

tekst: Leszek Romanek

Dlaczego zajmujesz się fotografią?

Mam wrażenie, że to ona zajmuje się mną. Kiedyś byłam przekonana, że będę malować. Życie napisało inny scenariusz.

Najdziwniejsza rzecz jaką usłyszałaś na swój temat?

Jednego dnia uśmiercono mnie dwa razy, po czym trzy razy wyszłam za mąż i to z innym mężczyzną. Dziwne uczucie.

Ulubiony artysta współczesny?

Nie mam nikogo takiego. Kiepska ze mnie fanka. Ale jeśli miałabym koniecznie wymieniać to Budda. A z żywych Bjork, Nick Cave i PJ Harvey.

Jakiej muzyki słuchasz?

Od metalu, rocka, poprzez ambient, folk i elektronikę. Mam nieszablonowy gust. Interesują mnie prekursorzy, buntownicy i wrażliwcy.

Ulubiony film?

Najpierw były „Wichrowe Wzgórza”. Potem „Miasteczko Twin Peaks”. Następnie wiele innych: Only „Lovers Left Alive”, „Szukając Vivian Maier”, „Księga Diny”, „Frida”, „Kuracja Yaloma”, „Ostatnia rodzina”. Ja generalnie lubię filmy.

Książka, która zmieniła Twoje życie?

Nie znoszę ‘W pustyni i w puszczy’ Sienkiewicza. Poza tym wszystkie Haruki Murakami, „Wilk stepowy” Hesse, a zaczynałam od Braci Grimm. Nie potrafię wybrać jednego tytułu, bo książki to mój fetysz.

Ideał piękna, jaki preferujesz?

Piękno jest w środku. Ładne opakowanie to za mało. Interesuje mnie inteligencja, wrażliwość i pasja. Nie mogłabym być z nudnym, nadętym dziadem.

Co Cię wpędza w chandrę?

Zima. Narzekanie, złożyczenie, zazdrość. Typowe polskie cechy.

A jak poprawiasz sobie humor?

Wino, Sex i Rock’n’roll.

Miejsce, do którego lubisz wracać?

Magic sea. Trójmiasto się na mnie uparło, tam ostatnio wracam.

Czym zajmowałabyś się zawodowo, gdybyś nie była fotografem?

Z wykształcenia jestem plastyczką, muzykiem i pedagogiem. Pracuję jako terapeuta w Domu Pomocy Społecznej. Kończę studia na kierunku psychologia kliniczna. Nie zajmuję się tylko fotografią.

Talent, który chciałabyś mieć?

Moc uzdrawiania. Rozmnażanie jedzenia i picia. Czyli damska wersja Jezusa.

Totem zwierzęcy z którym się identyfikujesz?

Kot.

Słowo, którego nadużywasz?

Kompatybilnie.

Ulubione motto?

„You are my Wonderland”.

Fot. White Alice
Więcej zdjęć White Alice możecie znaleźć na:
https://www.facebook.com/AlicjaReczekWhiteAlice/?fref=ts&__mref=message_bubble

https://www.facebook.com/czarownewarsztaty/?fref=ts&__mref=message_bubble

fot. materiały prasowe/Artur Urbanski

Cała ekspozycja została podzielona na osiem rozdziałów. Są tam zdjęcia zarówno ikon światowej fotografii jak i te zamieszczane w internecie. Z pewnością warto zobaczyć prace m.in. duetu Jojakim Cortis & Adrian Sonderegger, którzy w swoim szwajcarskim atelier zbudowali specjalną scenografię i zrekonstruowali najsłynniejsze zdjęcia, począwszy od  widoku z okna Nicéphore’a Niépce’a z 1827 roku, aż do płonącego World Trade Center uchwyconego przez Johna Del Giorno 11 września 2001 roku.

Poza tym na wystawie nie zabraknie również prac takich twórców jak: Erik Kessels, Catherine Balet, Ricardo Martinez Paz czy Artur Urbański.

fot. materiały prasowe/Tom Stayte

To ważny temat m.in. ze względu na aktualne podejście do fotografii. Mówi się, że obecnie, w ciągu 2 minut, wykonujemy taką liczbę zdjeć jaką cała ludzkość wykonała w XIX w. Co więcej, tylko w 2015 r. 99% fotografii zostało wykonanych i zapisanych w pamięciach telefonów komórkowych.

Wystawa „Photography Never Dies” odbywa się w ramach programu Europejskiej Stolicy Kultury Wrocław 2016. Jej początek zaplanowany jest na 17 listopada br. Będzie można ją jednak oglądać aż do 8 stycznia.

Źródło: OWL PR

W czasach, gdy każde ze zdjęć odtwarzamy na komputerze i przetrzymujemy je na dysku lub w chmurze, nie spieszy nam się do ich wywoływania. Nic jednak nie wpływa na charakter fotografii jak elegancki papier i piękna ramka lub ewentualnie ładne pudełko na zdjęcia. Profesjonalny wydruk i oprawa zdjęć oddadzą nie tylko ich ważność, ale także utrwalą je nawet na kilkaset lat, aby mogły się nimi cieszyć kolejne pokolenia.

Coraz częściej, poza tradycyjnym wywoływaniem zdjeć decydujemy się na eksponowanie fotografii w ramach foto albumu. Wbrew pozorom ta opcja jest równie łatwo dostępna jak zwykłe wywołanie zdjęcia. Jeśli jednak zależy nam na dobrej jakości zdjęć to powinniśmy postawić na druk pigmentowy. Z pewnością nie należy on do najtańszych, ale pozwala na to, by jeszcze dłużej cieszyć się wspomnieniami, a więc zdjęciami w świetnej jakości.

Niezależnie od tego czy zdecydujemy się zamieścić nasze zdjęcia w albumie czy będzie to zestaw oprawionych wydruków, warto mieć pod ręką wykonane „na miarę ” pudełku. W nim z pewnością będą się prezentować jeszcze bardziej elegancko.

Fotografie to też dobry pomysł na prezent. Obdarowujący zastanawia się czym może uszczęśliwić obdarowywaną osobę oraz sprawić, by upominek był użyteczny i ponadczasowy. Czymś więcej niż sam prezent, a jednocześnie uniwersalnym podarunkiem, jest wręczenie bliskiej osobie albumu lub pudełka z ważnymi dla niej fotografiami. Ten upominek będzie nie tylko czymś materialnym, co wręczymy danej osobie, ale i dobrym sposobem na sentymentalną podróż do przeszłości. o więcej, żaden prezent nie jest tak chętnie oglądany i nie poświęca mu się tyle czasu, co zdjęciom

Albumy czy opakowania ze zdjęciami zwykle chowamy do szuflady i wyciągamy, gdy chcemy je pooglądać. Eleganckie albumy i pudełka na fotografie klasy premium, oprócz wspomnień, są także ozdobą wnętrza. Ręcznie wykonane, na indywidualne zamówienie, z łatwością dopasujemy do każdego wnętrza – salonu czy gabinetu, aby jeszcze częściej po nie sięgać i oddawać się miłym wspomnieniom.

Źródło: Good One PR

Fotografia podróżnicza czy reportażowa niejednokrotnie potrzebuje od nas natomiast czegoś więcej. Wtedy przydaje się m.in. obiektyw typu fish eye, który możemy wykorzystać choćby podczas bardziej wymagających wycieczek. – Jeśli zamierzamy fotografować przy dłuższym czasie naświetlania lub robić time-lapsy, to na pewno przyda się też poręczny statyw. Obecnie za stosunkowo małe pieniądze możemy kupić całkiem solidne statywy np. o konstrukcji karbonowej – to zapewnia małą wagę, a przy tym dobrą stabilność. Do fotografii krajobrazowej polecam zestaw filtrów. Wybrałbym połówkowy szary oraz dobry polaryzacyjny kołowy. Pierwszy wyrówna nam ekspozycję np. przy bardzo jasnym niebie, drugi pomoże przyciemnić kolor nieba, podbić zarys chmur czy zlikwidować odbicia z powierzchni wody – radzi fotograf Konrad Bąk.

W fotografii wakacyjnej ważne jest przede wszystkim oświetlenie, a także świadomość tego, jak ono się zmienia w ciągu dnia. Chętnie robimy zdjęcia podczas wschodów i zachodów słońca. W tym wypadku warto skorzystać z tzw. golden hour, a wiec czasu po wschodzie lub zaraz przed zachodem słońca. To wtedy zauważyć można wiele ciepłych barw. – Wbrew swojej nazwie, czas trwania golden hour nie zawsze jednak równa się jednej godzinie – wszystko zależy od pory roku i szerokości geograficznej, na której się znajdujemy. Jeśli więc wybieramy się w jakieś odległe miejsce, możemy przed podróżą ściągnąć jedną z wielu aplikacji mobilnych, które podają informację o czasie trwania i chwili rozpoczęcia złotej godziny i poszczególnych pór dnia – zaznacza Konrad Bąk. Można również znaleźć aplikacje, które z pewnością ułatwią fotografowanie nieba w trakcie nocy.

Trudno jest określić wcześniej wszystkie miejsca i rzeczy, które warto sfotografować. Czego należy jednak unikać? – Na pewno robienia tzw. tubyłek, czyli zdjęć dokumentujących wszystkie miejsca, w których się było, oraz fotografowania w samo południe, co z reguły skutkuje bardzo ostrymi kontrastami, gdzie wszystko jest albo przepalone, albo tonie w głębokich cieniach. Unikajmy też banalnych kadrów powielanych miliony razy przez niezliczoną ilość fotografów. Te zdjęcia nic nie wnoszą do świata fotografii, a już na pewno nie zaświadczą o naszej kreatywności. Można być w Rzymie i pokazać znajomym dużo ciekawsze kadry, niż kolejne zdjęcie Colosseum, Capitolu czy Fontanny di Trevi. Te zabytki każdy zna na pewno doskonale – zauważa Bąk.

Źródło: Tailors Group

Czym w takim razie jest dla ciebie moda?
Moda jest dla mnie narzędziem do wyrażania siebie.

Często słyszę, że moda w dzisiejszych czasach to „odgrzewane kotlety”. Czy w tym świecie wszystko już było?
Jak dawno wymyślono wszystkie nuty, tak dawno wymyślono kroje. Owszem, nie odkryjemy nic nowego, ale za to kreatywnie możemy bawić się tym, co już istnieje. Twórczość, która nie jest ukierunkowana tylko na zarobek, ta twórczość potrafi jeszcze zaskoczyć. Cała reszta faktycznie nie.

Śledzisz najnowsze trendy, magazyny, konkretnych projektantów?
Trendy wyczuwam często chwilę wcześniej. To pomocne, wiem, co na pewno nie znajdzie się w mojej szafie, żeby nie wyglądać jak połowa ulicy (śmiech). Jest kilku projektantów, fotografów, kostiumografów, blogerów, nie mylić z szafiarkami, których social media regularnie odwiedzam.

Co jest piękne, a czym jest kicz?
Kicz może być piękny.

Co cię inspiruje?
Najbardziej inspirująca jest dla mnie muzyka. W kontrze do większości projektantów, nie otaczający świat. Po co miałaby mnie inspirować istniejąca rzeczywistość, jeżeli ja chcę tworzyć własną? A muzyka to właśnie u mnie wywołuje. Jest impulsem do działania, uruchamia moją wyobraźnię.

Gdybyś miał się określić w trzech słowach, to jakie by one były?
Zadaniowy, solidny, pracowity.

Zawsze mile wspominam nasze spotkania. Jesteś uśmiechnięty i otwarty. To taki „look” czy z natury jesteś optymistą?
Z natury jestem racjonalistą z dużą tendencją do pesymizmu. Jestem bardzo krytyczny, bywam zgryźliwym despotą, ale lubię ludzi, ich towarzystwo i lubię się śmiać. Możliwe, że w moim uśmiechu jest sporo kreacji, ale nie wynika to z wypracowania. Z doświadczenia wiem, że z uśmiechem na twarzy i otwartością do ludzi, żyje mi się lepiej, a innym ze mną.

Nie współpracujesz z wieloma fotografami. Masz paru wybrańców, do których wracasz. Z czego to wynika?
Współpracuję z tymi, którzy są w stanie podkreślić awangardę moich projektów, którzy rozumieją, co to avant garde. Jest ich niewielu.

W twoich kreacjach przeważa kolor czarny. Dlaczego?
Swoją twórczością daję upust wewnętrznym emocjom, widać mam mroczną duszę.

Jaki obraz kobiety kreujesz? Tzw. „szara myszka” chyba nie odnajdzie się w twoich kreacjach?
Niekoniecznie kreuję i chcę kreować obraz kobiety. Chcę tworzyć wyjątkową, niepowtarzalną rzeczywistość. Równie dobrze w sukniach mojego autorstwa widzę mężczyzn. Przede wszystkim muszą być to silne, wyraziste osobowości. Szara myszka w moich rzeczach może poczuje się piękna, wyjątkowa, ale nadal pozostanie szarą myszką.

Mówisz o mężczyznach występujących w twoich kreacjach.
Tak, chociażby sesja z moim udziałem lub projekt GO DRAG Królowe Nocy. Polega on na tym, że mężczyźni bez wcześniejszego doświadczenia są stylizowani na drag queens. Następnie w pełnej charakteryzacji oraz peruce biorą udział w sesji zdjęciowej. Cały proces przemiany jest nagrywany.

Ostatnio czytałam o kobietach, które używają męskich perfum. W artykule zastanawiano się czy wynika to z tego, że kobiety są teraz bardziej wyzwolone. Brano pod uwagę wariant, że to potrzeba odnalezienia poczucia bezpieczeństwa. Niektóre perfumy przypominają zapach ich mężów, ojców, dziadków. A może to poszukiwanie czegoś oryginalnego lub eksperyment wynikający z nudy?
Od jakiegoś czasu obserwuję, że kobiety coraz częściej “noszą spodnie”. Faceci przejmują rolę kobiet, więc nie dziwi mnie, że te w konsekwencji sięgają po kolejne męskie atrybuty. Są coraz silniejsze, więc i zapachem chcą podkreślić swoją dominację.

Coraz częściej słyszę w kontekście twoich kreacji określenie diva. No więc, kim jest diva Sebastiana Szczepańskiego-Siccone?
Zapewne bezkompromisowa, dominująca, tajemnicza i nieoczywista.

Swoją pracownię masz na Starej Pradze. Lubisz tą część Warszawy?
Wychowałem się na warszawskiej Pradze, nie pozostawiono mi wyboru, to część mnie.

Ostatnio działaliśmy wspólnie przy okazji WARSZAWSKIEJ MAJÓWKI 2016. Modelki i modele występowali w twoich kreacjach w otoczeniu praskich kamienic i podwórek. Co sądzisz o takim kontraście?
Im coś dziwniejsze, im mniej oczywiste, tym bardziej mogę powiedzieć, że jest to moje, z tym się utożsamiam.

Podczas sesji zdjęciowych korzystaliśmy z twoich czarnych, wyszywanych sukni. Była też odjazdowa kolekcja butów. I kimona, które zainspirowały mnie do stylizacji na gejsze-albinoski. Możesz coś więcej powiedzieć na temat tych kreacji?
Potrzebowałem się wyżyć artystycznie, stworzyć coś naprawdę mocnego. Zrobiłem to i teraz skupię się na bardziej biznesowej stronie mojego bytu.

Twoje kreacje świetnie sprawdziłyby się na planie filmu lub teledysku. Masz takie współprace na swoim koncie?
Tak, niestety, moim dużym minusem jest to, że często nie mam kontroli nad tym, co dzieję się z moimi rzeczami, nie śledzę tego, ale pracuję nad tym. Dwie moje sukienki zostały użyte w teledysku Grzegorz Hyży ”Wstaję”.

Powiedziałeś, że teraz chcesz się skupić na biznesowej stronie tego, co robisz. Co planujesz w związku z tym?
Na pewien czas odkładam realizacje artystyczne, ograniczam szycie na miarę, skupię się na „ready-to-wear”. Czyli na tym, czego w sumie przez kilka ostatnich lat unikałem jak ognia.

A o czym marzy Sebastian Szczepański?
O projektowaniu do ogromnych światowych produkcji. Najlepiej, żeby powstawały także u nas w kraju.

Gdybyś mógł zaprojektować kreacje dla wybranej osoby, to kogo byś wybrał?
Madonnę! Królowa jest tylko jedna!

Ulubiony cytat, sentencja, powiedzenie?
Jest taka prosta fraza, wers pewnej piosenki: „Express yourself, don’t repress yourself”.

Rozmawiała: Alicja Reczek White Alice

*Sebastian Szczepański – autor unikatowych, scenicznych projektów, które bardziej przypominają rzeźby czy instalacje niż ubrania. W ciągu sześciu zawodowych lat zaprojektował i wykonał kostiumy do kilkunastu teatralnych, akrobatycznych i tanecznych spektakli oraz niezliczoną ilość projektów indywidualnych. Jego rzeczy używane są również w produkcjach telewizyjnych (X Factor, Orły 2014, SuperStarcie) oraz na sesjach do magazynów modowych.

*Alicja Reczek White Alice – przez wiele lat związana z Płockiem. Obecnie mieszka i działa w Warszawie. Z wykształcenia: muzyk, plastyk i pedagog. Z zamiłowania: fotograf. Na swoim koncie ma wystawę międzynarodową w Niemczech. Publikuje m.in. w Foto, EksMagazyn, Prime, Znaj i Vogue Italy. Zawodowo zajmowała się fotoedycją i fotografowaniem do magazynu. Od lat prowadzi warsztaty fotograficzne. Ma w swoim dorobku sesje komercyjne: modowe, reklamowe i reportażowe. Jest autorką zdjęć do książek m.in. „Sukces jest Kobietą” i „Kolory Nadziei”. Jej zdjęcia figurują na płytach muzycznych i tomikach poezji. Fotografie Alicji zostały wykorzystane w serii widowisk m.in. w Sali Kongresowej w Warszawie.

Kwerenda nad dziejami rodziny krytyka zawiodła młodego badacza w najróżniejsze miejsca – od archiwów w Radomiu czy Siedlcach, przez cmentarze, do Muzeum Masonerii w Londynie. Chociaż historię Sunderlandów prześledzono już w kontekście słynnych spowinowaconych i spokrewnionych, np. Bolesława Leśmiana czy Jana Brzechwy, badacz natrafił na wiele dokumentów, jak przekonuje, jako pierwszy.

Ojciec Jana Sunderlanda był jednym z najwybitniejszych polskich adwokatów przełomu XIX/XX wieku. Zdaniem młodego naukowca fakt ten odcisnął piętno na synu. Jak Stanisław Sunderland bronił swoich klientów, odnosząc się do „szerokiego tła cywilizacyjnego”, tak jego syn – Jan Sunderland szukał uzasadnień swojej koncepcji estetycznej w osnowie społeczno-kulturowej, zastanawiając się na przykład, jak wykształca się nasze spojrzenie na sztukę. Przejął on po nim także niechęć do żargonu i towarzyszące jej przekonanie, że najtrudniejszą nawet kwestię można ująć w prostych słowach.

Jego teoria estetyczna oparła się o psychologiczną koncepcję prawa autorstwa prawnika Leona Petrażyckiego, z którą Sunderland zapoznał się, studiując w Rosji. Zdaniem Petrażyckiego prawo nie oznaczało jedynie przepisów, ale i stany psychologiczne, które były przez nie przywoływane. Marzeniem Sunderlanda było zaczepienie tej teorii na gruncie estetyki.

Sunderland nie wymyślił recepty na idealne zdjęcie. Uczył tylko, jak wykorzystać wiedzę o ludzkim postrzeganiu, by zdobyć uznanie publiczności. Kazał uzgadniać mechaniczne widzenie aparatu (który rejestruje wszystko) z psychologicznym widzeniem jednostki (która zawsze dokonuje selekcji bodźców) i komponować obraz tak, jak komponuje się utwór muzyczny, udzielając przy tym rozmaitych rad, jedną stawiał ponad wszystkie: nie ulegać szablonom.

Źródło: www.naukawpolsce.pap.pl