Ocet balsamiczny BIO – naturalny smak i zdrowie na talerzu

Ocet balsamiczny BIO to produkt o unikalnych walorach smakowych i zdrowotnych. Jego głęboki, słodko-kwaśny smak sprawia, że jest doskonałym dodatkiem do wielu potraw, podkreślając ich charakter i dodając im wyjątkowej nuty. Produkowany w sposób ekologiczny, ocet balsamiczny BIO nie zawiera sztucznych dodatków ani konserwantów, co sprawia, że jest bezpieczny i zdrowy dla organizmu.

Ekologiczne metody produkcji wpływają nie tylko na smak, ale również na właściwości odżywcze octu. Wersja BIO jest bogata w antyoksydanty, które wspierają organizm w walce z wolnymi rodnikami, spowalniając procesy starzenia i wzmacniając układ odpornościowy. Ocet balsamiczny BIO zawiera także kwas octowy, który przyspiesza trawienie i wspiera prawidłową pracę układu pokarmowego.

Wybierając ocet balsamiczny BIO, konsumenci mogą mieć pewność, że sięgają po produkt wysokiej jakości, pozbawiony szkodliwych pestycydów i chemikaliów. To produkt, który powstał z poszanowaniem natury, a jego wyrafinowany smak to wynik długiego procesu dojrzewania w drewnianych beczkach, nadających mu charakterystyczny aromat i głęboki kolor.

Jakie dania warto wzbogacić o ocet balsamiczny BIO?

Ocet balsamiczny BIO to wszechstronny dodatek, który świetnie sprawdza się w kuchni. Jego wyrazisty smak i bogaty aromat sprawiają, że pasuje zarówno do dań wytrawnych, jak i słodkich. W kuchni włoskiej jest często używany jako dodatek do sałatek – kilka kropli octu balsamicznego BIO na świeżej sałacie, rukoli czy pomidorach z mozzarellą dodaje potrawie wyjątkowego charakteru.

Ocet balsamiczny BIO jest również doskonały jako dodatek do mięs. Marynaty na jego bazie nadają mięsom kruchość i głęboki, karmelowy smak, który zachwyca podniebienia. Warto dodać go również do grillowanych warzyw czy pieczonych ziemniaków – ocet balsamiczny BIO w połączeniu z oliwą nadaje im wyrazisty aromat i delikatnie słodką nutę, która doskonale podkreśla smak warzyw.

Wersja BIO octu balsamicznego sprawdza się także jako składnik deserów. Kilka kropli na świeżych truskawkach czy kawałkach melona wydobywa naturalną słodycz owoców, dodając im eleganckiego smaku. To idealny sposób na zdrowy deser, który zachwyci nawet najbardziej wymagających smakoszy.

Dlaczego ocet balsamiczny BIO warto mieć w swojej kuchni na co dzień?

Ocet balsamiczny BIO to produkt, który wnosi do kuchni coś więcej niż tylko smak. Jego korzystny wpływ na zdrowie sprawia, że warto sięgać po niego regularnie. Kwas octowy zawarty w occie balsamicznym przyczynia się do obniżenia poziomu cukru we krwi, co może być korzystne dla osób dbających o równowagę glikemiczną. Dodatkowo, ocet ten wspiera metabolizm i może pomagać w utrzymaniu prawidłowej masy ciała.

Ekologiczna wersja octu balsamicznego, jaką można znaleźć na Ecowybrane.pl, to produkt najwyższej jakości, powstający z naturalnych składników. Wybierając ocet balsamiczny BIO, można mieć pewność, że jest to produkt, który nie tylko wzbogaca smak potraw, ale również wspiera zdrowy tryb życia.

Regularne stosowanie octu balsamicznego BIO w diecie dostarcza organizmowi polifenoli, które są znane ze swojego działania przeciwutleniającego. Działając przeciwzapalnie, mogą wspierać organizm w walce z różnymi schorzeniami oraz wspierać układ sercowo-naczyniowy. Dlatego ocet balsamiczny BIO, dzięki swoim prozdrowotnym właściwościom, zyskuje coraz większą popularność jako zdrowy dodatek do codziennych posiłków.

Ocet balsamiczny BIO – zdrowy dodatek, który odmieni Twoje potrawy

Podsumowując, ocet balsamiczny BIO to produkt, który warto mieć w swojej kuchni. Jego wszechstronność, bogaty smak oraz właściwości zdrowotne sprawiają, że można go stosować na wiele sposobów, tworząc dania pełne aromatu i wartości odżywczych. Wybierając ocet balsamiczny BIO, konsumenci mogą mieć pewność, że otrzymują produkt naturalny, wysokiej jakości, który wspiera zdrowy styl życia.

Nie ważne, czy używany jest jako dodatek do sałatek, marynat do mięs, czy nawet deserów – ocet balsamiczny BIO to element, który podnosi walory smakowe każdej potrawy. Warto wprowadzić go do codziennego menu i cieszyć się jego wyjątkowym smakiem oraz korzyściami zdrowotnymi, które przynosi regularne stosowanie tego ekologicznego produktu.

źródło: materiał promocyjny Partnera

fot. materiał promocyjny Partnera

Naukowcy ze  School of Public Health należącej do University of California, Los Angeles opublikowali niedawno raport na temat wpływu domowych urządzeń spalających gaz ziemny na jakość powietrza i zdrowie.

Raport powstał z myślą o mieszkańcach Kalifornii, ale można przyjąć, że niesie informacje cenne dla wszystkich.

- Celem tego raportu jest dostarczenie informacji mieszkańcom Kalifornii o tym, jak zanieczyszczenia pochodzące z zasilanych gazem urządzeń wpływają na powietrze i jakie niosą skutki zdrowotne. Agencje działające w Kalifornii zwykle koncentrują się na emisji gazów cieplarnianych i ich wpływie na zmiany klimatu, ale dużo mniej uwagi poświęcają temu, jak paliwa kopalne używane w domach mogą pogorszyć jakość powietrza i wpłynąć na zdrowie publiczne - powiedziała główna autorka raport prof. Yifang Zhu.

Jego autorzy odkryli, że podczas gotowania stężenie tlenku węgla i dwutlenku azotu mogą przekroczyć normy stanowe i krajowe. Problem szczególnie dotyczył dwutlenku azotu.

Na przykład w sytuacji, kiedy płyta kuchenna i piekarnik działały razem przez godzinę, stężenie dwutlenku azotu przekraczało normy w 90 proc. uwzględnionych w modelu scenariuszy.

Z kuchenek mogą też uwalniać się cząstki stałe i formaldehyd.

Naukowcy piszą o takich możliwych zagrożeniach długotrwałej ekspozycji na szkodliwe związki, jak większe ryzyko chorób układu oddechowego, układu krążenia, a nawet nowotworów i przedwczesnej śmierci.

Stężenie szkodliwych gazów jest największe w mieszkaniach, ze względu na stosunkowo małą powierzchnię.

Jak podkreślają badacze, duże znaczenie odgrywa także wentylacja. Jeśli więc ktoś gotuje na kuchence gazowej, powinien zadbać o dobre wietrzenie.

mat/ zdrowie.pap.pl

Źródło: https://ucla.app.box.com/s/xyzt8jc1ixnetiv0269qe704wu0ihif7

Nowe badanie, opisane na łamach „Journal of Alzheimer’s Disease”, wykazało korelację między kumulacją glinu w mózgu a rodzinną chorobą Alzheimera. Jak podają autorzy, to już drugie badanie naukowe pokazujące taką zależność.

- Jest jednak pierwszym, które pokazuje jednoznaczny związek między lokalizacją glinu i beta-amyloidu w przebiegu choroby – podkreśla kierujący pracami dr Christopher Exley z Keele University.

Jak zwracają uwagę naukowcy, korelacja między glinem nagromadzonym w organizmie a chorobą była sugerowana już od 40 lat. Tym razem badacze zmierzyli jego stężenie w tkankach mózgu zmarłych z rodzinną, genetycznie uwarunkowaną chorobą Alzheimera oraz zmarłych wolnych od zaburzenia. Chorych łączyła mutacja, która przyczynia się do wzrostu stężenia uszkadzającego mózg białka – beta-amyloidu. W takiej sytuacji do rozwoju choroby dochodzi na relatywnie wczesnym etapie życia – nawet w wieku poniżej 50 lat.

Wyniki autorzy odkrycia opisali jako „uderzające”. Poziom glinu w mózgach chorych był dużo wyższy niż u zmarłych bez choroby Alzheimera. 42 proc. tkanek zawierało ten pierwiastek w stężeniach uznawanych za patologiczne. Złogi glinu można było znaleźć zwykle w miejscach obecności beta-amyloidu, choć nie tylko. Według autorów publikacji wyniki silnie wskazują, że genetyczna mutacja, która nasila gromadzenie się w mózgu szkodliwego białka, zwiększa też akumulację glinu w tkankach mózgu.

Badacze sugerują możliwe dwa mechanizmy działania pierwiastka.

- Można wyobrazić sobie, że wzrost ilości beta-amyloidu to odpowiedź na wysoki poziom glinu, albo że glin sprzyja gromadzeniu się beta-amyloidu. W jednym i w drugim przypadku, badanie to potwierdza moje przypuszczenie, że przy normalnej długości życia człowieka, nie byłoby żadnej choroby Alzheimera, jeśli nie byłoby glinu w tkance mózgu – uważa dr Exley.

Wciąż jednak jest daleko do wyciągania kategorycznych wniosków, a pełnej odpowiedzi na pytanie, dlaczego dochodzi do rozwoju choroby Alzheimera, nadal nie ma.

Skąd glin w organizmach żywych?

Jak np. zwracają uwagę eksperci z amerykańskiej Agency for Toxic Substances and Disease Registry (ATSDR), niektóre badania wskazują na korelację między chorobą Alzheimera i glinem, a inne nie.

Niektóre dane wskazują też jednak na możliwe większe ryzyko nie tylko zaburzeń neurologicznych, ale także uszkodzeń nerek, wątroby, kości czy problemów z płodnością wskutek nadmiernej ekspozycji na glin. Nadal niestety brakuje dokładnych danych, aby określić możliwe skutki, jeśli takie rzeczywiście są, szczególnie długotrwałe.

Tymczasem warto wiedzieć, że pierwiastek ten naturalnie występuje np. w owocach i warzywach, do których może przedostać się choćby z gleby. Jest też jednym ze składników różnych dodatków do jedzenia oraz niektórych leków. Do żywności może też przeniknąć z aluminiowych garnków czy przyborów używanych w czasie jej przygotowywania. Eksperci z ATSDR wprost stwierdzają, że „nie da się uniknąć ekspozycji na glin, ponieważ jest w środowisku rozpowszechnione”.

Informują oni jednak, że naturalnie obecny w jedzeniu, wodzie, glebie oraz naczyniach glin nie jest obecnie uważany za szkodliwy. Specjaliści zwracają jednocześnie uwagę, że tylko niewielka część spożytego glinu przenika do organizmu i w większości jest ona usuwana razem z moczem.

European Food Safety Authority (EFSA) opracowała jednak tygodniową „dawkę tolerowaną” (TWI – Tolerable Weekly Intake) odnośnie ilości spożywanego glinu. Wynosi ona 1 mg na kg masy ciała na tydzień. Norma ta powstała po badaniach przeprowadzonych w różnych częściach Europy, gdzie, jak się okazało, średnia ekspozycja dorosłych wahała się od 0,2 do 1,5 mg, a w przypadku dzieci i młodych ludzi najwyższa ekspozycja wynosiła od 0,7 do 2,3 mg.

Wśród głównych źródeł glinu w pożywieniu badacze z EFSA wymienili:

• produkty zbożowe, w tym płatki, pieczywo, ciasta i ciastka,
• grzyby,
• niektóre warzywa (szpinak, rzodkiewki, sałata)
• i napoje (herbata, kakao).

Grupą najbardziej narażoną na toksyczne dawki glinu (i innych metali) bez wątpienia są jednak pracownicy zakładów przemysłu ciężkiego, w szczególności hut.

Co to jest glin

Pierwiastek chemiczny o liczbie atomowej 13 i symbolu Al, przybierający postać lekkiego, srebrzystobiałego metalu. Zwyczajowo nazwy glin używa się w odniesieniu do czystego pierwiastka chemicznego i jego związków, podczas gdy nazwy aluminium w odniesieniu do lekkich metali użytkowych (stopów), których głównym, lecz niejedynym składnikiem jest glin. Z aluminium wytwarza się m.in. naczynia i różne akcesoria kuchenne, a także części do samochodów oraz różnego rodzaju sprzętów.

Kwaśne, słone i aluminiowe – niebezpieczne połączenie

W opublikowanych niedawno analizach, specjaliści z Federalnego Instytutu Oceny Ryzyka BfR zwracają uwagę, że źródłem glinu dla ludzi mogą być, poza samą żywnością, różnego typu aluminiowe przedmioty kontaktujące się z jedzeniem. Nie wyklucza się na przykład, że glin może przenikać do żywności z wykonanych z aluminium tacek. Jak zwracają uwagę, często stosuje się je do przechowywania czy podgrzewania różnych potraw, m.in. w przedszkolach, szkołach, stołówkach czy przy dowożeniu posiłków. Specjaliści z niemieckiego instytutu zalecają w tym kontekście ostrożność.

- W świetle istniejącego już w populacji zanieczyszczenia glinem, powinniśmy postawić sobie za cel ograniczenie jego wszelkich dodatkowych źródeł. Przede wszystkim dotyczy to wrażliwych grup konsumentów, takich jak małe dzieci i osoby starsze, które nawet codziennie mogą spożywać jedzenie podgrzewane na aluminiowych tackach – podkreśla prof. Andreas Hensel, dyrektor BfR.

Badacze sprawdzili, jak działa podgrzewanie na tackach różnych produktów: soku z kiszonej kapusty, musu jabłkowego i przecieru pomidorowego. We wszystkich przypadkach zostały przekroczone normy wynoszące 5 mg glinu na kg jedzenia. Jednocześnie naukowcy przypominają, że normy te powstały przez założenie, iż poziom pierwiastka powinien być jak najniższy przy dostępnych możliwościach technicznych. Innymi słowy, im mniej tym lepiej.

Naukowcy jednak uspokajają, że używane przy obróbce czy przechowywaniu jedzenia aluminiowe przybory często tylko w niewielkim stopniu przyczyniają się do wzrostu ogólnego spożycia glinu. Wyjątek stanowią przede wszystkim produkty kwaśne i słone. Do nich glin przenika znacznie silniej.

Naukowcy z BfR obliczyli, że codzienne spożycie 200 mg kwaśnego jedzenia z niechronionej aluminiowej tacki dla dorosłej osoby oznacza przeciętnie wchłonięcie dodatkowych 0,5 mg glinu na kg masy ciała tygodniowo. Oznacza to znaczny wzrost prawdopodobieństwa przekroczenia przyjętej w Europie bezpiecznej dawki. Nie oznacza to jeszcze pewności kłopotów ze zdrowiem, ale margines bezpieczeństwa w takiej sytuacji staje się węższy.

Jak chronić się przed nadmierną ekspozycją na glin

Eksperci z BfR, w udostępnionej na początki roku publikacji zalecają urozmaiconą dietę, przy czym warto w niej zmieniać nie tylko produkty, ale i producentów. To pozwoli uniknąć częstego kontaktu z produktami wyraźnie zanieczyszczonymi potencjalnie szkodliwym pierwiastkiem. Zalecają także karmienie wyłącznie piersią dzieci do  6. miesiąca życia, co korzystne jest także z innych powodów. Odradzają jednocześnie częste korzystanie z aluminiowych przyborów, takich jak folia czy tacki.

Badacze twierdzą, że jeśli ograniczy się kontakt z typowymi źródłami glinu, większość osób nie powinna odczuwać szkodliwych efektów jego działania. Eksperci nawołują także producentów jedzenia do podejmowania odpowiednich działań zmniejszających ilość glinu w pożywieniu. Wymieniają tutaj m.in. korzystanie z możliwie wolnych od glinu surowców i niestosowanie aluminiowych przyrządów przy produkcji. Zalecają też ostrożność, jeśli chodzi o kosmetyki, np. zawierające glin pasty do zębów czy antyperspiranty.

Jeśli chodzi o dezodoranty, to w najnowszym opracowaniu, z sierpnia tego roku, specjaliści zajęli się tempem wchłaniania się glinu przez skórę. Jak podają, dostępne były tylko trzy badania na ten temat, przy czym najbardziej wiarygodne – ostatnie, z 2019 roku. Według niego tempo przyswajania glinu przez skórę jest niskie i mało prawdopodobne jest, aby antyperspiranty miały duże znaczenie dla ogólnego narażenia.

Marek Matacz, dla zdrowie.pap.pl

Źródła:

Poświęcona aluminium strona Agency for Toxic Substances and Disease Registry

Doniesienie EFSA odnośnie bezpiecznych dawek

Doniesienie na temat związków aluminium z chorobą Alzheimera

Doniesienie na temat analizy różnych źródeł i zagrożeń ze strony glinu

Doniesienie na temat przenikania aluminium z tacek do pożywienia

Doniesienie na temat zagrożenia ze strony antyperspirantów

Lubimy jeść, a wielu z nas także gotować. Nawet jeśli nie jest to naszą pasją, i tak musimy sporo czasu spędzać w kuchni przyrządzając różne potrawy. W różnych miejscach kuchni mogą jednak czyhać dosyć groźne bakterie.

Co ciekawe, z odpowiednim poszanowaniem kuchennego BHP mają kłopoty nawet znani i lubiani telewizyjni kucharze. To z kolei może uczyć złych nawyków rzesze widzów. Niedbałość w przestrzeganiu kuchennej higieny w programach kulinarnych wykazali niedawno naukowcy z niemieckiego Federalnego Instytutu Oceny Ryzyka (BfR).

Najpierw przeanalizowali telewizyjne programy o gotowaniu. Okazało się, że ich gospodarze robią błędy na skalę niemal masową.

- Lekkie błędy związane z higieną można było obserwować średnio co 50 sekund – opowiada dr Gaby-Fleur Böl, kierująca działem komunikacji odnośnie ryzyka w BfR. – Poważne błędy zdarzały się mniej więcej co 2,5 minuty- dodaje.

Przykłady?

• wycieranie brudnych rąk w ścierkę zamiast ich umycia z użyciem mydła,
• używanie tej samej deski do krojenia różnych produktów,
• zaniechanie mycie rąk po kichaniu, wycieraniu nosa czy podrapaniu się,
• dodawanie soli palcami,
• niemycie rąk przed przygotowywaniem potrawy.

Badacze poszli o krok dalej i sprawdzili, jak tego typu programy wpływają na publiczność. W tym celu, z pomocą profesjonalnego, występującego w telewizji kucharza nagrali filmy uczące gotowania, które różniły się właśnie pod względem przestrzegania higieny. Ochotnicy losowo oglądali po jednym z filmów, a potem mieli za zadanie przygotować taką samą sałatkę, jaką robił kucharz. Okazało się, że poziom higieny oglądających filmy amatorów był podobny do tego, jaki widzieli na filmie.

Jakich zasad higieny w kuchni przestrzegać, by się nie zatruć

Badacze zalecają więc producentom takich programów większą staranność pod względem higieny, a dla wszystkich sporządzili listę zaleceń.

• Po pierwsze, zanim zacznie się przygotowywać posiłek, trzeba dokładnie umyć ręce mydłem.
• Po drugie, powierzchnie, na których się pracuje, także trzeba dokładnie umyć,
• Po trzecie, powierzchnie te trzeba również myć między kolejnymi etapami przyrządzania potrawy.
• Po czwarte, po pracy z surowymi produktami, szczególnie mięsem, trzeba zmienić deskę do krojenia i używane narzędzia albo dokładnie je umyć i sparzyć.
• Po piąte, jeśli się potrawy gotuje, szczególnie mięsne i rybne, trzeba to robić dokładnie.
• Po szóste, produkty, które wymagają chłodzenia, należy przez cały czas prawidłowo przechowywać w odpowiedniej temperaturze. Mięso i ryby należy trzymać w najzimniejszym przedziale lodówki.
• Po siódme, warzywa i zioła trzeba dokładnie myć i w razie potrzeby usunąć niektóre części.
• Po ósme, w czasie grilla czy pikniku, produkty, które łatwo się psują, powinno się trzymać w niskiej temperaturze.
• Po dziewiąte, ciepłe potrawy należy utrzymywać w temperaturze powyżej 65 stopni, albo ochłodzić do temperatury poniżej 7 stopni.
• Po dziesiąte, stosowane w kuchni ścierki i gąbki trzeba prać w temperaturze min. 60 stopni lub wymieniać co kilka dni – w przeciwnym razie zamieniają się w biologiczne bomby.

Polscy specjaliści dodaliby tu jeszcze jeden punkt dotyczący jajek – należy je sparzyć, po rozbiciu skorupki wyrzucić natychmiast do kosza, a ręce wymyć mydłem pod bieżącą wodą. Warto wiedzieć, że wśród zwłaszcza małych pacjentów szpitali, którzy trafili do nich z powodu zatrucia wywołanego salmonellą, pewna część to ofiary zjedzenia jajecznicy przyrządzonej z pominięciem takiej procedury.

Noże i inne narzędzia trzeba segregować i regularnie myć

Jak drobnoustroje mogą przenosić się za pośrednictwem różnych kuchennych narzędzi, pokazali naukowcy z University of Georgia w eksperymentach ufundowanych przez amerykańską Food and Drug Administration.
Badacze zanieczyścili różne owoce i warzywa bakteriami, które dosyć często można na nich znaleźć – m.in. Salmonellą czy E. coli. Kroili je nożem, a potem bez mycia, także inne warzywa i owoce. W podobny sposób postąpili z tarką. Efekt? Zarówno nóż, jak i tarka przenosiły bakterie.

- Duże ilości startego materiału i cząstek powstałych z zanieczyszczonego produktu pozostały na tarce. Jeśli więc ktoś zaraz potem chciałby utrzeć kolejną marchewkę czy coś innego, ulegnie to zanieczyszczeniu – twierdzi autorka badania prof. Marilyn Erickson.

Wcześniej ten sam zespół odkrył, że w podobny sposób mogą przenosić się powodujące zakażenia układu pokarmowego norowirusy oraz wirus powodujący wirusowe zapalenie wątroby typu A.

Campylobacter jejuni – mało znana, a dość niebezpieczna bakteria z drobiu

Mimo że niektóre groźne mikroby są dosyć powszechne, to nie zawsze są dobrze znane. Prawie każdy słyszał o salmonelli, a ile osób wie o Campylobacter jejuni? To bakteria, która lubi zamieszkiwać układ pokarmowy drobiu. U człowieka wywołuje relatywnie częste zakażenia z wymiotami, biegunką i gorączką.

Zakazić się można głównie przez niedogotowane mięso, a także kontakt z bakteriami, które rozprzestrzeniły się podczas jego przygotowywania. Mniejsze ryzyko występuje w styczności z jajami.

Specjaliści radzą więc np., aby nie myć drobiu pod kranem, ponieważ razem z kropelkami wody rozprzestrzenić może się groźny mikrob. W sprzyjających warunkach może przetrwać i wraz z gąbką przedostać się na naczynia, a stąd do naszego układu pokarmowego. Oczywiście w każdym przypadku zakażenia potrzebna jest odpowiednio wysoka ilość materiału zakażonego, ale nigdy nie wiemy, ile chorobotwórczych bakterii znajduje się w surowych produktach. Lepiej więc nie ryzykować i przestrzegać higieny, zwłaszcza że występuje tu duże zróżnicowanie pomiędzy różnymi rodzajami mikrobów. W kuchennym BHP pomogą ściereczki nasączone płynem dezynfekcyjnym. Dlaczego?

Naukowcy z University of Arizona w swoich doświadczeniach odkryli bowiem, że dezynfekcja kuchennych powierzchni antybakteryjnymi ściereczkami zmniejsza ryzyko zakażenia Campylobacter o ponad 99 proc. Badacze oprócz analizy dostępnych prac naukowych, sprawdzili działanie ściereczek na typowych, stosowanych w kuchni materiałach, takich jak granit, laminat czy ceramiczne płytki.

- Cechą Campylobacter jest to, że nie trzeba połknąć dużej ilości tych bakterii, aby dostać naprawdę paskudnej choroby. Musimy więc dokładniej czyścić powierzchnie w naszej kuchni i myć ręce po przygotowaniu drobiu. Odkryliśmy, że to nie samo fizyczne usunięcie bakterii przez ściereczkę pomaga. Antybakteryjny roztwór pozostawiony na blacie dezynfekuje go w ciągu kilku kolejnych minut – podkreśla autor badania dr Gerardo Lopez.

- Ważne jest też, aby zastosować ściereczki zaraz po przygotowaniu drobiu. Jeśli krople i odpryski uwolnione z mięsa się pozostawi, bakterie mogą z brudnych powierzchni i sztućców przenieść się na inne pokarmy. Jeśli powierzchni pozwoli się wyschnąć, bakterie mogą czasami zaczepić się w powierzchni blatu i będzie je jeszcze trudniej usunąć  - dodaje specjalista.

Co prawda kuchennych bakterii i wirusów nie widać, ale z powodu zakażeń nimi do szpitali w Polsce rocznie trafia tysiące pacjentów. Ta liczba może być zdecydowanie niższa, jeśli przestrzega się stosunkowo prostych zasad w kuchni.

Marek Matacz dla zdrowie.pap.pl

- Nie ma konieczności spożywania 5 posiłków w ciągu dnia
- Zwiększenie liczby posiłków w diecie nie ma wpływu na szybkość metabolizmu
- Większa liczba posiłków nie jest niezbędna do skutecznego kształtowania sylwetki i dbania o zdrowie
- W większości przypadków możemy kierować się indywidualnymi preferencjami co do liczby posiłków

- Więcej na ten temat znajdziecie na moim profilu na portalu Akademia Smaku: https://akademiasmaku.pl/artykul/dieta-5-posilkow-dziennie,44 – mówi Jacek Bilczyński, ekspert Akademii Smaku. – Na portal odsyłam również wszystkie osoby szukające fit przepisy, szykuje je tam specjalnie dla Was!

Więcej pyszności znajdziecie na stronie: www.akademiasmaku.pl

Odpowiedź brzmi – nie! Tuczą kalorie, a dokładniej rzecz ujmując ich nadmiar. Wprawdzie alkohol ma tę właściwość, że może skutecznie nasilać łaknienie, co w konsekwencji może utrudniać kontrolę ilości spożywanych pokarmów, jednak sam w sobie nie przyczynia się do odkładania dodatkowych kilogramów. A skoro już mowa o kaloriach, zastanawialiście się kiedyś ile energii siedzi w popularnych trunkach i jak dużym stopniu organizm potrafi ją wykorzystywać?

- Jeśli tak, zapraszam do lektury mojego artykułu na portalu Akademia Smaku na ten temat: https://akademiasmaku.pl/artykul/alkohol-ile-to-kalorii,56 – mówi Jacek Bilczyński, ekspert Akademii Smaku oraz dodaje – Przypominam również, że na stronie AkademiaSmaku.pl możecie znaleźć moje fit przepisy i zadać mi pytanie w specjalnym formularzu.

Czy Polacy umieją zdrowo się odżywiać?
Coraz więcej Polaków próbuje dbać o swoje żywienie. Ten trend widoczny jest szczególnie w dużych miastach. Wciąż jednak nie do końca potrafimy robić to prawidłowo. Media zalewają nas sprzecznymi informacjami, producenci stają się oszukać nas sloganami reklamowymi. Czasem zwyczajnie trudno się w tym odnaleźć. Niestety, to wszystko sprawia, że często, mimo chęci i zapału, żywienie Polaków bywa dalekie od zdrowego i pełnowartościowego.

Ostatnio przeżywamy boom na ekologiczne jedzenie, rozwijają się „dietetyczne cateringi” i fit restauracje. To chwilowa moda czy szansa na poprawę nawyków żywieniowych?
Myślę, że to zjawisko będzie rozkwitać. Zdrowy styl życia to już nie tylko moda. Coraz częściej jest świadomą inwestycją w siebie, a nie jedynie socjalnym trendem. Żyjemy coraz szybciej, kariera zawodowa, stres, nieregularny tryb życia, to staje się codziennością wielu Polaków. Odpowiednie żywienie jest skuteczną przeciwwagą, która pomaga zachować witalność, energię i zdrowie. Fit restauracje i cateringi ułatwiają sprawę. Choć nie zawsze są idealne, pozwalają zaoszczędzić cenny czas. Często również oferują „personalizację menu”, co jest dodatkowym atutem, dla osób, które nie do końca odnajdują się w tajnikach zdrowego żywienia.

Jak zmienić swoje nawyki, kiedy w miseczce z cukierkami na stoliku w kuchni, słodzonej kawie i bardzo słonym obiedzie nie widzimy niczego złego?
Wciąż brakuje nam naturalności w podejściu do zdrowego żywienia. Tradycyjna polska kuchnia jest daleka od zdrowej. Zwykle potrzebujemy jakiegoś bodźca. Wśród młodszej części społeczeństwa najczęściej jest to wygląd. Chęć posiadania idealnego ciała, które tak mocno jest obecnie promowane w mediach. U ludzi dojrzałych, ustabilizowanych życiowo, najczęściej tym bodźcem są pierwsze kłopoty zdrowotne, które skłaniają do zmian w jadłospisie. Brakuje nam świadomości, że zdrowe, pełnowartościowe jedzenie, nie musi być niesmaczne, uciążliwe i drogie. Dlatego tak ważne, by pokazywać jak przyjemna i prosta może być zdrowa dieta. Im szybciej się tego nauczymy, tym łatwiejsze i bardziej naturalne będzie wprowadzanie zmian w jadłospisie.

Co powinniśmy całkowicie wykluczyć z naszej diety, żeby zdrowo żyć?
Nie chodzi o to by dać się zakuć w okowy rygorystycznej diety. Nawet ulubione, bardzo niezdrowe przekąski od czasu do czasu nie stanowią problemu. Liczy się raczej złoty środek i zdrowy rozsądek, który pozwala nie tylko żyć zdrowo, ale również czerpać przyjemność z jedzenia. Dobrze ograniczyć wysokoprzetoworzone produkty, szczególnie te smażone w głębokim tłuszczu. Dobrze nie pozwalać sobie zbyt często na typowe fast-foody, oraz błyskawiczne dania w torebkach, np. w postaci zup. Tego rodzaju żywność zwykle naładowana jest niezdrowymi kaloriami i ogromną ilością konserwantów.

Od prawie siedmiu lat uczysz Polaków, pokazując im, że zdrowy styl życia to nie wieczna dieta i wyrzeczenia. Czy widać podstępy w tej edukacji?
Powoli rośnie świadomość zdrowego stylu życia w naszym kraju, czego wyrazem jest choćby dostępność produktów spożywczych, o których jeszcze niedawno mogliśmy jedynie marzyć. Coraz więcej osób zaczyna dostrzegać potrzebę zmian w swoim życiu i tego, jak znaczący wpływ ma to na ich zdrowie i samopoczucie.

Cały wywiad z Jackiem Bilczyńskim oraz kilka wspaniałych FIT przepisów znajdziecie w najnowszym magazynie ZE SMAKIEM i na stronie: https://www.spar.pl/ze-smakiem/.

Polecamy i zapraszamy do lektury oraz odwiedzenia sklepów sieci SPAR!

Na to pytanie odpowiada jedno z opracowań naukowych, w którym oceniano zawartość antyoksydantów w dżemie przygotowanym na bazie borówki amerykańskiej, okazało się, że ogólna zawartość flawonów zmienia się w czasie przechowywania dżemu w niewielkim stopniu. Tu warto podkreślić, że zmiany te są jeszcze mniejsze w sytuacji gdy dżem przechowywany jest w lodówce. Z drugiej strony wykazano duży wpływa na utratę antocyjanów i procyjanidyn, co oznacza, że dżem nigdy nie dorówna świeżym owocom.

- Więcej o domowych przetworach w wersji fit możecie przeczytać w moim artykule na portalu AkademiaSmaku.pl, zachęcam również do zadawani mi pytań w specjalnym formularzu oraz śledzenia moich fit przepisów – mówi Jacek Bilczyński, ekspert Akademii Smaku.

Domowe przetwory: https://akademiasmaku.pl/artykul/domowe-przetwory,68

Tu pojawia się odwieczna walka kucharzy z dietetykami, mianowicie temat oliwy z oliwek. Czy można na niej smażyć? Odpowiedź brzmi tak, powiem więcej, im lepsza jakościowo oliwa tym lepiej nadaje się do smażenie.

- Zagadnienie to wyjaśniłem dokładnie w artykule na moim profilu na portalu Akademia Smaku. Zachęcam do odwiedzin, tam również możecie zadawać mi pytania przez formularz kontaktowy – mówi Jacek Bilczyński, ekspert Akademii Smaku.

Tu przeczytasz więcej o smażeniu na oliwie z oliwek https://akademiasmaku.pl/artykul/oliwa-z-oliwek,41