Szybko okazuje się, że jego wieloletnie doświadczenie zawodowe nie pomoże mu realizować kolejnych czelendżów. Największym okazuje się odgadnięcie, co ci wszyscy zapracowani ludzie właściwie tu robią.

Dan przemierza ich świat, pokazuje go od wewnątrz i nie szczędzi opisów absurdów, które tam są codziennością. Zamiast na fotelach siedzi się tu na wielkich, gumowych piłkach, a pracownicy znikający z firmy w niejasnych okolicznościach określani są przez szefostwo mianem absolwentów.

Szczere i wciągające opisy sprawiły, że książkę Dana Lyonsa próbowano zablokować jeszcze przed wydaniem. Wywołała tak duże kontrowersje, że firma HubSpot postanowiła wydać własną odpowiedź na Fakap.

Książka „Fakap. Moja przygoda z korpoświatem” Dana Lyonsa to głos rozsądku wśród korporacyjnego zgiełku, ale i zabawna historia, która wciąga nie tylko członków startupowych światów.

Kup teraz na: www.znak.com.pl

Nawet jeśli mamy świadomość, że ścieżka, którą obraliśmy nie jest najlepsza, to trudno jest nam się uwolnić spod presji. W końcu wszyscy czegoś od nas oczekują, ale i my sami stawiamy sobie poprzeczkę bardzo wysoko. Jak wydostać się z tego błędnego koła? Dla Shauny Niequist przełomowy okazał się list od przyjaciółki. Przeczytała w nim: „Stop, zatrzymaj się. Przemebluj swoje życie od podstaw”. Tak zaczęło się jej nowe życie.

Jak ono wygląda? Shauny potrafi zachować równowagę pomiędzy pracą a swoją prywatnością. Umie zrezygnować z kariery, aby spędzać czas z bliskimi, a wiodąc spokojne życie oddaje się gotowaniu, modlitwie i miłości – kocha i jest kochana. Szpilki zmieniła na trampki, nauczyła się mówić „nie” i otworzyła drzwi swojego domu dla przyjaciół.

Od 5 lipca każdy będzie mógł lepiej poznać Shauny i zrozumieć jej sposób działania. W księgarniach pojawi się jej książka „Piękne życie”. Autorka nie tylko daje czytelnikowi kilka gotowych sposobów na to, jak być bardziej szczęśliwym, ale i przekazuje mnóstwo nadziei tym, którzy dopiero chcą wprowadzić do swojego życia takie zmiany. Pokazuje, że to wszystko jest możliwe.

Shauny Niequist to matka i żona, która nie jest idealna i uważa, że ta perfekcyjność wcale nie jest nam potrzebna. To także człowiek, który dobrze wie, że w życiu czasami potrzebne są gruntowne zmiany, a zdrowy egoizm nie jest niczym złym. Autorka to również optymistka, która głęboko wierzy w to, że opowiadanie historii, głośny śmiech i zimna pizza na śniadanie są dobre niemal na wszystko.

„Piękne życie” to książka idealna dla kobiet, które chcą żyć według własnych pragnień i priorytetów, ale nie do końca wiedzą, od czego powinny zacząć zmiany. Z pewnością przyda się ona również przepracowanym matkom i żonom, które nie radzą sobie z zawrotnym tempem życia oraz poszukują równowagi. Podobnie jak dawna Shauny Niequist.

Fragment książki: www.eksmagazyn.pl/kalendarz-imprez/premiery-ksiazek/o-sprawianiu-zawodu/
Źródło: Wydawnictwo ZNAK

Co tak naprawdę oznacza bycie kobietą w Arabii Saudyjskiej czy innych krajach islamskich? Tego możemy się tylko domyślać. Historie zawarte w książce „Sekrety księżniczki” stanowią odpowiedź na wiele pytań. Znaleźć tam można zarówno te pozytywne historie jak i te zupełnie tragiczne. Jedno jest pewne, wszystkie są prawdziwe, a kobiety, o których przeczyta każdy kto sięgnie po tę książkę z pewnością będą dla nas odzwierciedleniem życia we wspomnianych państwach. Jedno jest pewne, ten obraz na zawsze pozostanie w naszej pamięci.

Sięgając po „Sekrety księżniczki” dowiemy się nieco o kilku dzielnych kobietach. Piękna Italia nawet nie ukończyła 12 lat, gdy przyszło jej poślubić zamożnego mężczyznę, który miał 43 lata. Fiery postanowiła zrobić coś dla siebie i kobiet żyjących w jej kraju. Stawiając wszystko na jedna kartę zdecydowała się bronić ich praw i dawać kobietom szansę na normalne życie. Maha, wbrew temu, że jest córką księżniczki Sułtany, zdecydowała się wspierać uchodźców z Syrii, choć wszystko to musiało się odbywać w tajemnicy przed resztą świata. Roksana omal natomiast nie zgineła po tym, jak jej mąż i rodzina postanowili ją zabić. Powód? Wyszła z domu bez pozwolenia. Teraz, po tym jak udało im się oblać ją kwasem, żyje w odosobnieniu i ma nadzieję, że jeszcze kiedyś zobaczy córkę. Te kobiety łączy jedno – żyją tu i teraz na Bliskim Wschodzie.

Są wśród nich niewinne ofiary przemocy. Są też bohaterki, które nie boją się walczyć o swoje prawa. Księżniczka Sułtana z królewskiego rodu Saudów zdradza światu ich wstrząsające sekrety. Nie jest to opowieść sprzed wieków, to aktualne sprawy muzułmańskich kobiet.

W każdym egzemplarzu książki znajduje się tatuaż orientalny. Ma się on stać symbolem solidarności z kobietami Bliskiego Wschodu. Każdy, kto otrzyma taki tatuaż może zrobić sobie z nim zdjęcie, mając także w ręku książkę „Sekrety księżniczki” i wrzucić go na portale społecznościowe z oznaczeniem #sekretyksiezniczki #sasson. Do takiej akcji oraz jednoczenia się z opisywanymi kobietami zachęcają organizatorzy akcji.

Źródło: Wydawnictwo ZNAK

Jean Sasson i księżniczka Sułtana Al Su’ud

ITALIA:

– No cóż, rodzice nie posiadali się z radości, gdy wiadomości o mojej urodzie rozeszły się po okolicy. Wkrótce przyjęli posag zaoferowany przez pewnego bogatego jemeńskiego przedsiębiorcę, który obiecał im złote góry, jeśli wybiorą jego oświadczyny spośród ponad dwudziestu, które rozważali. Posag był skromny jak na jego możliwości, ale dla moich rodziców był olbrzymi; pieniędzy wystarczyło, by spłacić część długów i wyżywić rodzinę przez co najmniej rok. Zalotnik obiecał na dodatek, że przyśle ojcu zwierzęta gospodarcze, a ja miałam dostać złote naszyjniki i bransolety.

Księżniczko, nie osiągnęłam jeszcze dwunastego roku życia, a ten mężczyzna miał czterdzieści trzy lata.
– Och, nie – wyrwało mi się po cichu, gdyż uświadomiłam sobie ból i zgrozę, jakich doświadczyła tamta dziewczynka imieniem Italia.

– Początkowo byłam podekscytowana, słysząc o szczegółach wiejskiego przyjęcia, jakie zamierzano wydać na moją cześć, a także dlatego, że miałam dostać kilka lalek do zabawy. Odkąd jakaś koleżanka opowiedziała mi o lalce, którą widziała, będąc raz z rodziną w Sanie, zawsze marzyłam o takiej zabawce. Wiedziałam, że niewiele wiejskich kobiet w Jemenie miało okazję zobaczyć Sanę, stolicę i największe miasto tego kraju.

– Coś tak luksusowego jak lalka wykraczało poza materialne możliwości moich rodziców. Lalkami bawiłam się tylko w marzeniach. Kiedy usłyszałam, że będę często jadła mięso, do ust napłynęła mi ślinka i wyobraziłam sobie stół zastawiony potrawami z jagniąt i kurczaków. Prawdę mówiąc, nie mogłam się doczekać tego nowego życia, które opisywali mi rodzice. Czy dziewczynka, która nigdy nie zaznała bogactwa czy choćby dostatku, mogła nie być podekscytowana perspektywą lalek, innych zabawek i mnóstwa jedzenia?

Nie rozumiałam oczywiście, że zostaję sprzedana w niewolę seksualną. Byłam najniewinniejszą dziewczynką, która oddalała się od matki tylko po to, by pobawić się na zakurzonej ścieżce otaczającej naszą lepiankę.
– Italio, nie wiem, co mogę powiedzieć ponad to, że tak ogromnie mi przykro. Wiem, że w Jemenie podobnie jak w Arabii Saudyjskiej nie obowiązuje żaden limit wieku przy zawieraniu małżeństwa. Opowiadano mi nieraz o jemeńskich dziewczynkach, które w wieku zaledwie

ośmiu czy dziewięciu lat wydawano za mężczyzn czterdziestoparoletnich, którzy gwałcili je tak brutalnie, że umierały w noc poślubną.
To zbrodnia, której trzeba natychmiast położyć kres.
Takie małżeństwa zdarzają się również w Arabii Saudyjskiej, choć niewiele informacji jest o tym w mediach, ponieważ władze saudyjskie nie pozwalają dziennikarzom pisać o tak skandalicznych wydarzeniach.

(…)

– A ile razy byłaś zamężna, Italio? – zapytałam.
– Siedem. Siedem razy. Teraz jestem rozwiedziona.
Nie pytałam o szczegóły, lecz moja twarz musiała zdradzić zdumienie. W mojej kulturze wielu mężczyzn żeni się wielokrotnie, gdyż muzułmanin może mieć jednocześnie cztery żony, nigdy jednak nie poznałam kobiety, która wychodziłaby za mąż więcej niż dwa, najwyżej trzy razy.
– Księżniczko, kiedy jakiś mężczyzna słyszy o mnie od kobiet ze swojej rodziny albo widzi mnie po raz pierwszy, czuje, że musi się ze mną ożenić. Mając mnie w małżeńskim łożu, do utraty sił stara się mnie zadowolić, ale po roku czy dwóch jest mną zmęczony i odsyła mnie do Jemenu z kilkoma sztukami cennej biżuterii i jakąś sumką.

„Sekrety księżniczki” Jean Sasson (fragmenty)

Źródło: Wydawnictwo ZNAK