Pacjentka Children’s Hospital of Philadelphia, który wprowadził na swoim terenie wizyty terapeutycznych psów (https://www.youtube.com/watch?v=dQ_ASzYcUWo) tak opowiada o swoim kontakcie z terapeutycznym psem: „Z jednej strony możesz czuć się fatalnie, ale pojawi się pies i z drugiej strony zaczynasz czuć się szczęśliwy. Potem szczęście przeważa nad smutkiem”.

Na terenie placówki chorym młodym ludziom w powrocie do zdrowia pomagają Cyrus, Meatloaf i Cooper.

- Nie mamy w domy zwierząt, więc to dla nas naprawdę niezwykłe, być częścią tego programu – mówi mama leczonego w szpitalu chłopca.

Jeden z lekarzy podkreśla, że opieka nad pacjentami to coś dużo więcej, niż podawanie im leków – trzeba zadbać o ich samopoczucie – fizyczne, psychiczne, duchowe. Według specjalisty, terapeutyczne psy bardzo w tym pomagają.

- Jeśli rozjaśnią dzień pacjentów choćby na 15 minut, mają oni lepszą całą resztę dnia – mówi.

Zooterapia zwana też animaloterapią znana jest od lat 60-tych ubiegłego wieku, kiedy to psychiatra, Boris M. Levinson zauważył, że pies pomaga nawiązać kontakt z pacjentem.

Choć temat, mimo to, jeszcze jest dosyć słabo zanalizowany w rygorystycznych badaniach naukowych, to coraz więcej dowodów pokazuje na to, że specjalnie szkolone zwierzęta mogę pomagać w powrocie do zdrowia ludziom z przeróżnymi kłopotami. Co więcej, oprócz psów wsparcie ludziom dają na przykład konie, koty, osły, nawet delfiny i inne gatunki.

Psychika człowieka lubi zwierzęta

Specjaliści ze Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach, którzy przeanalizowali literaturę z opisami badań, przekonują na przykład, że zwierzęta mogą być wykorzystywane w prewencji, leczeniu i rehabilitacji zaburzeń psychiatrycznych, np. depresji, zaburzeń lękowych, schizofrenii czy procesów otępiennych.

Zdaniem badaczy wywołują one zainteresowanie chorych i stymulują ich funkcje sensoryczne. Mogą odwrócić uwagę od choroby, a ich aktywność jest prosta i przewidywalna, dzięki czemu dobrze czują się z nią osoby z różnego typu problemami.

Tworzą przy tym atmosferę relaksu i wspierają zachowania społeczne. Pomagają zmniejszyć lęk, poczucie samotności i poprawić nastrój, zwiększyć wiarę we własne możliwości, samoocenę, a także kondycję fizyczną. U chorych maleje jednocześnie ciśnienie krwi, poprawia się profil lipidowy, zmniejsza stężenie hormonów towarzyszących stresowi. Skutki działania zwierząt wydają się przy tym utrzymywać jeszcze długo po zakończeniu terapii. To, jak twierdzą naukowcy z Katowic, sprawia, że zwierzęta „doskonale sprawdzają się w procesie terapeutycznym osób z zaburzeniami psychicznymi”. Zespół z Purdue University College of Veterinary Medicine pokazał na przykład, że psy mogą pomóc weteranom cierpiącym na syndrom stresu pourazowego (tzw. PTSD). Najpierw badacze odkryli, że kontakt ze specjalnie wyszkolonym psem obniżał kliniczne objawy zaburzenia i poprawiał jakość życia. Dalsze testy pokazały natomiast, że pies pomagał w uregulowaniu produkcji potocznie zwanego hormonem stresu kortyzolu.

Więcej siły, lepsza jakość życia i relacje społeczne

Specjaliści z greckiego Uniwersytetu w Janinie, po analizie opisanych w literaturze badań, donieśli na przykład o tym, że jazda na koniu i hipoterapia wyraźnie pomagają dzieciom i dorosłym z różnymi zaburzeniami neuromotorycznymi, np. dotkniętym porażeniem mózgowym, stwardnieniem rozsianym czy udarem. Badania, niestety, nie są liczne, ani obszerne, jednak według dostępnych wyników poprawie ulegają funkcje motoryczne, siła, równowaga, postawa ciała, chód, symetria mięśni, ruchomość miednicy, a także relacje społeczne i ogólna jakość życia.

Z kolei badacze z Uniwersytetu Bazylejskiego przeprowadzili badanie sprawdzające wpływ terapii z udziałem zwierząt na stan 19 pacjentów po urazach mózgu. Takie osoby mogą mieć m.in. kłopoty z rozumieniem i wyrażaniem emocji, a przez to z komunikacją i społecznymi kontaktami. Ochotnikom naukowcy zapewnili terapię z uczestnictwem różnych zwierząt – świnek morskich, królików, owiec, a nawet świń. W czasie takich zajęć pacjenci stawali się bardziej społecznie aktywni, niż podczas tradycyjnej terapii. Aż dwa razy częściej pojawiały się u nich pozytywne emocje i rosła motywacja do udziału w zajęciach.

- Wyniki sugerują, że terapia z udziałem zwierząt może mieć pozytywny wpływ na zachowania społeczne pacjentów po urazach mózgu – podkreśla kierująca pracami dr Karin Hediger. – Zwierzęta mogą być ważnymi partnerami w terapii, ponieważ motywują pacjentów do zajmowania się nimi. Po drugie, dostarczają bodźców skłaniających do aktywnego uczestnictwa w terapeutycznych aktywnościach – dodaje badaczka, której zdaniem takie zajęcia mogą stanowić obiecujące uzupełnienie tradycyjnych metod.

Jak się okazuje, zwierzęta mogą pomóc także w czasie leczenia nowotworów, poprawiając stan chorego. Organizacja American Humane przeprowadziła trwające aż 7 lat badanie (Canines and Childhood Cancer Study) , które sprawdzało wpływ wsparcia terapeutycznych psów na stan dzieci leczonych z powodu raka oraz na ich rodziców. W badaniu wzięło udział 106 pacjentów w wieku od 3 do 17 lat, u których właśnie zdiagnozowano nowotwór, i którzy zaczęli otrzymywać chemioterapię. Ponad połowę z nich, przez 4 miesiące, na 20 minut dziennie odwiedzały psy. Pozostali korzystali tylko ze standardowej pomocy. Choć ogólny poziom stresu i lęku okazał się podobny w obu grupach, to wśród dzieci mających kontakt z psami nasilenie zmartwień związanych z chorobą pozostawało na stałym poziomie, a w grupie kontrolnej – rosło. Dodatkowo, dzieci korzystające z psiej pomocy miały lepsze wyniki w nauce.

- Canines and Childhood Cancer Study miało na celu ocenę wpływu terapeutycznych psów na dzieci z ciężką chorobą. Wyniki dają nam ważny wgląd w moc więzi człowiek-zwierzę i będą podstawą dla dalszych badań w tej dziedzinie – mówi J. Michael McFarland z firmy Zoetis, która finansowała badania.

Co ważne, okazało się, że psy w czasie trwania programu miały się dobrze. Naukowcy sprawdzali bowiem w ich ślinie stężenie związanego ze stresem kortyzolu. Wyniki w żaden sposób nie wskazały, aby zwierzęta miały nieprzyjemne przeżycia, czy w jakikolwiek sposób cierpiały.

Trzeba jednak zwrócić uwagę na możliwe nieporozumienia. Polski Związek Zooterapeutów i Przewodników Zwierząt Pracujących podkreśla, że w Polsce nie są często przestrzegane odpowiednie przepisy regulujące prowadzenie terapii konkretnych schorzeń, czy zapewniające odpowiednie przygotowanie i traktowanie zwierząt. Bywa, że zooterapią nazywane są zajęcia animacyjne, edukacyjne czy rozrywkowe z udziałem zwierząt, ale to nie to samo. Źle prowadzone zajęcia mogą nawet zaszkodzić.

Zooterapię reguluje odpowiednie prawo. Musi ona m.in. mieć odpowiednią metodę terapeutyczną, techniki, modele pracy i inne określone składniki. Musi odnosić się do danego nurtu terapeutycznego – np. fizjoterapii, logopedii, psychoterapii. Zwierzęta muszą być odpowiednio wychowane. Jak podaje PZZiPZP, nikt w Polsce nie wystąpił np. o zgodę Głównego Lekarza Weterynarii na dobór i przygotowanie zwierząt do zooterapii, czy o zgodę na tzw. występy zwierząt, które często są oferowane, ale nie są tak naprawdę zooterapią. Związek mimo to poleca pewne miejsca – dodatkowych informacji może udzielić za pośrednictwem strony internetowej (http://www.zooterapia.org.pl/).

Marek Matacz dla zdrowie.pap.pl

Źródła:

Materiał Children’s Hospital of Philadelphia

Praca naukowa „Zastosowanie terapii z udziałem zwierząt w praktyce psychiatrycznej”

Doniesienie prasowe na temat udziału psów w terapii PTSD

Doniesienie prasowe na temat wpływu terapii z udziałem koni na ludzi z zaburzeniami neurologicznymi

Doniesienie prasowe na temat działania zwierzęcej terapii na pacjentów po urazach mózgu

Doniesienie prasowe o korzyściach z wykorzystaniu psów do pomocy dzieciom z nowotworami

Wcześniej uważano, że problemy separacyjne u zwierząt domowych, czyli trudności doświadczane na skutek rozłąki z właścicielem, dotykają prawie wyłącznie psów i to na nich koncentrowano się podczas badań. Teraz okazuje się, że koty – powszechnie zaliczane do samotników, których najlepiej zostawić w spokoju – również rozwijają bliską więź z właścicielem i mogą boleśnie odczuwać jego brak.

Badacze z Universidade Federal de Juiz de Fora (Brazylia) na podstawie badania kwestionariuszowego ustalili, że około 13 proc. kotów przeżywa pod nieobecność właściciela problemy separacyjne. Przejawiają się one poprzez charakterystyczne zachowania, np. destrukcyjne działania, rozpaczliwe wokalizacje czy oddawanie moczu w nieodpowiednim miejscu.

Do symptomów sygnalizujących tęsknotę za właścicielem zalicza się ponadto: apatię, agresję, lękliwość czy niewłaściwą defekację.

Trudności separacyjne pojawiają się najczęściej u mruczków pozbawionych zabawek lub towarzyszy zabaw (innych zwierząt) oraz mieszkających w gospodarstwach domowych bez dorosłych kobiet, z co najmniej dwoma dorosłymi kobietami lub tworzonych przez młodych ludzi (w wieku od 18 do 35 lat).

W badaniu uwzględniono informacje na temat 223 kotów domowych dostarczone przez ich właścicieli, którzy samodzielnie interpretowali zachowania swoich podopiecznych (co stanowi pewne ograniczenie metodologiczne). To dlatego w przyszłych badaniach naukowcy planują ocenić przydatność diagnostyczną kwestionariusza na podstawie bezpośredniej obserwacji kociego zachowania.

O badaniu można przeczytać pod adresem: http://dx.doi.org/10.1371/journal.pone.0230999. (PAP)

ooo/ agt/, PAP Nauka w Polsce

Najnowsze badanie koordynowane przez dr Helen Brooks z Instytutu Psychologii, Zdrowia i Społeczeństwa Uniwersytetu w Liverpoolu miało na celu zbadanie zakresu, charakteru i jakości dowodów, które wskazują na użyteczność posiadania zwierząt domowych przez osoby z problemami psychicznymi.

Naukowcy dokonali przeglądu 17 dużych międzynarodowych publikacji, aby określić pozytywne, negatywne i neutralne skutki posiadania zwierząt domowych.

Zwrócono uwagę na dużą „intensywność” relacji pomiędzy uczestnikami badania a zwierzętami towarzyszącymi, a także na wieloaspektowe sposoby, w jakie zwierzęta domowe przyczyniły się do pracy nad poprawą stanu psychicznego właścicieli, zwłaszcza w czasie kryzysu.

Autorzy badania zauważyli jednak istnienie pewnych negatywnych aspektów z posiadania zwierząt domowych. Były nimi przede wszystkim praktyczne i emocjonalne obciążenia związane z codzienną opieką oraz psychologiczny wpływ utraty zwierzęcia na stan psychiki pacjenta.

Nasze wnioski sugerują, że zwierzęta domowe przynoszą duże korzyści osobom z zaburzeniami psychicznymi – mówi dr Brooks. – Aby zbadać charakter i zakres tej zależności, konieczne są dalsze badania, obejmujące różne rodzaje zwierząt towarzyszących w aspekcie zdrowia psychicznego oraz sposobów, w jakie można je włączyć do wspierania terapii osób z problemami psychicznymi.

Źródło: PAP – Nauka w Polsce

W Kanadzie, gdzie mieszka, wielu ludzi zabiera świnie – zwłaszcza wietnamskie – do domu, bo są bardzo słodkie jako prosięta. Ale mało kto, biorąc świnkę, bierze przy okazji pod uwagę, że za pół roku będzie ważyć nawet 100 kg, a na liście jej ulubionych zajęć będą rycie w ogródku i kąpiele w błocie. Labrador czy kot perski takich problemów nie dostarczają. Dlatego wiele zwierząt jest porzucanych i tak w ręce Janice wpadł Willy – jej pierwsza przygarnięta świnia. Czarny wietnamski knur z szorstką sierścią i zwałami tłuszczu z każdej strony. To przy nim nauczyła się, jak wiele miłości może okazać to z pozoru odpychające zwierzę. Wtedy też postanowiła, że nie tknie już wieprzowiny, którą jadła przez całe życie. – Dorastałam w domu, gdzie bardzo się kochało zwierzęta. Jednocześnie też regularnie pojawiały się na naszym stole. Dopiero kiedy trafiłam na Willy’ego, przestałam jeść wieprzowinę, potem wołowinę i tak dalej, aż nie zostało ani jedno zwierzę, które bym zjadła – wylicza.

Michał Karaś

Całość materiału znajduje się w najnowszym wydaniu EksMagazynu.
W czwartym już numerze dwumiesięcznika EksMagazyn: Przemysław Skowron z RMF FM – najseksowniejszy głos w Polsce o pasji radiowca, Monika Richardson o starzeniu się na oczach milionów widzów, Małgorzata Dudek o „przebieraniu się gwiazd”, Tim Roth – światowej sławy aktor o pracy z Quentinem Tarantino oraz Leszek Stanek – młody aktor i tancerz w podwójnej roli: jako bohater rozbieranej sesji inspirowanej filmem „Taksówkarz” i jako teatralny obserwator kobiet – zdradzający, co w pracy i życiu fascynuje go najbardziej. A poza tym? Raport „Nadzy w sieci” o seksualnym ekshibicjonizmie Polaków, reportaż oparty na historiach zasłyszanych w taksówkach, materiał o życiu seksualnym w starożytności, wyprawa na Sycylię, operacje plastyczne intymnych części ciała, materiał o „zamrażaniu płodności” i wiele innych EKScytujących tematów. Do kupienia w Empikach we wszystkich miastach wojewódzkich oraz, jako e-wydanie – tutaj.