Medycyna operuje kategorią normalnego i dysfunkcyjnego zachowania seksualnego. Jak „normalny seks” był definiowany w historii współczesnej medycyny? Dr Katarzyna Grunt-Mejer z Uniwersytetu SWPS (Wydział w Poznaniu) w projekcie badawczym finansowanym przez Narodowe Centrum Nauki przeanalizuje zmiany, jakie zaszły od momentu wprowadzenia pierwszego „Diagnostycznego i statystycznego podręcznika zaburzeń psychicznych” w 1952 roku.

Zdefiniowanie wybranych form seksu jako zaburzenie lub dysfunkcja wiąże się z poważnymi konsekwencjami społecznymi. Badaczka chce ustalić, co właściwie sprawia, że zaburzenia seksualne są włączane do podręczników zaburzeń psychicznych – albo z nich wyłączane.

Jak przypuszcza dr Grunt-Mejer, specjaliści mogą się kierować nie tylko aktualnymi normami obowiązującymi w psychiatrii, ale też promować w gabinetach własną wizję zdrowia seksualnego. Aby sprawdzić, czy tak jest faktycznie, badaczka przeprowadzi wywiady z polskimi seksuologami. Sprawdzi, na ile ich wizja seksualnego zdrowia jest zgodna z normami psychiatrycznymi, a na ile polscy seksuolodzy świadomie przyjmują postawę względem nich krytyczną. Badanie pozwoli również na dyskusję, na ile postawa seksuologów jest formowana przez dominujący światopogląd i warunki kulturowe.

„Do pozanaukowych czynników, które mogą wpływać na klasyfikacje medyczne, należą dominujące w danym czasie normy moralne i role przypisywane płci. Są to również interwencje firm farmaceutycznych, którym zależy na takiej definicji zaburzenia, aby obejmowało szerszą część populacji – lub by dany problem seksualny ujmować w kategorii zaburzenia biologicznego” – mówi naukowiec.

Na klasyfikację wpływają nawet grupy aktywistów. „Oni optują za tym, żeby nie uznawać za patologiczne takich zachowań dorosłych osób, które są wynikiem zgodnych oświadczeń woli obu stron” – dodaje ekspert.

Jak zauważa dr Grunt-Mejer, uznanie człowieka za chorego niekoniecznie musi oznaczać stygmatyzację. Czasem takie medyczne rozpoznanie i nazwanie doświadczenia powoduje ulgę – a także nadzieję, że medycyna może dla danej osoby zaproponować rozwiązanie.

Z drugiej strony badaczka ostrzega, że klasyfikacje zaburzeń mogą być źródłem stygmatyzacji osób zadowolonych ze swych seksualnych reakcji i ze sposobu spełniania potrzeb. Takie osoby są obiektem nacisku społeczeństwa, które dąży do zmiany ich postępowania zgodnie z obowiązującym obecnie ideałem zdrowia seksualnego.

W swoim projekcie dr Katarzyna Grunt-Mejer sprawdzi, jak i dlaczego przez ponad sześć dekad zmieniały się kategorie zaburzeń seksualnych lub z jakich powodów pewne zachowania były usuwane z wykazów zaburzeń. Analiza bioetyczna ukaże konsekwencje włączania poszczególnych naukowych i nienaukowych czynników kształtujących seksualną klasyfikację. Badaczka przedstawi ich znaczenie m.in. dla utrwalenia lub podważenia status quo dotyczącego seksualnych ról obu płci oraz akceptacji mniejszości seksualnych.

Źródło: PAP – Nauka w Polsce, Karolina Duszczyk

Od 2020 roku na świecie zauważono kilka ciekawych trendów. Zaczynając od tego, iż w wielu miejscach na świecie od początku pandemii wzrósł trendu rozwodowego, a coraz więcej osób umawia się na wirtualne randki, jak też opowiada publicznie o swoich mniej udanych przeżyciach na nich. W Internecie obecnie można znaleźć sporo wpisów oraz nagrań, autorzy których opowiadają o swoich najgorszych randkach i najdziwniejszych spotkaniach.

Kolejnym ciekawym aspektem jest to, jak pandemia wpłynęła na jakość seksu oraz zadowolenie z niego użytkowników portali randkowych.  W końcu wydawać by się mogło, iż ograniczona możliwość spotykania się w realnym świecie negatywnie wpłynie na doznania i satysfakcje, jednak, jak się okazuje, nie do końca tak jest.

Jeden z największych portali randkowych dla dorosłych w Polsce – Erodate.pl, w grudniu przeprowadził wśród swoich użytkowników krótkie badanie, celem którego było sprawdzenie, jak zmienił się nie tylko poziom satysfakcji z uprawiania seksu, ale też to, czy użytkownikom portalu zdarza się rozmawiać o pandemii i koronawirusie z nowo poznanymi, potencjalnymi partnerami. Wyniki badania okazały się być bardzo interesujące.

W badaniu wzięło udział prawie 4000 osób w wieku od 18 do 68 lat. 48,9% ankietowanych osób zadeklarowało, iż na początku pandemii było singlami, 43,9% było w związku, a 7,1% w wolnym związku.

Na pytanie o zmianę częstotliwości uprawiania seksu od początku pandemii 34,5% osób stwierdziło, iż uprawia mniej seksu, niż przed pandemią, aż 18,1% uważa, że uprawia go więcej, a 47,3% ankietowanych nie zauważyło różnicy.

46% ankietowanych potwierdziło, iż od początku pandemii spędza więcej czasu umawiając się na randki przez Internet oraz pisząc z ludźmi online, natomiast 13,3% osób biorących udział w badaniu stwierdziło, że spędza mniej czasu randkując online, a 40,7% nie zauważyło różnicy.

Choć codziennie na stronach internetowych pojawiają się setki artykułów i statystyk dotyczących pandemii, ponad 60% ankietowanych osób stwierdziło, iż w rozmowach z innymi użytkownikami nie porusza tematu pandemii, co nie powinno nikogo dziwić. W końcu umawiając się na randki przez Internet wolimy dowiedzieć się jakie są zainteresowania innej osoby, czy też jaki typ związku go (czy też ją) interesuje.

Co ciekawe, 30% osób biorących udział w badaniu potwierdziło, iż zdarza im się otrzymywać pytanie o status zaszczepienia czy też przechorowania koronawirusami, a 15,5% zadeklarowało, iż zdarza im się zadać swoim potencjalnym partnerom pytanie o status zaszczepienia bądź przechorowania. 40,8% osób pytających o status zaszczepienia bądź też przechorowania uznało, iż otrzymana odpowiedź wpływa na decyzję o spotkaniu z potencjalnym partnerem.

Zapytani o zmiany w ilości satysfakcji otrzymywanej z uprawiania seksu podczas pandemii ankietowani w dużej mierze (bo aż 73,4%) stwierdzili, iż nie zauważyli większych zmian. Co prawda 15% biorących udział w badaniu osób uznało, iż odczuwa mniej satysfakcji z uprawiania seksu, natomiast 11,6% stwierdziło, że odczuwa więcej satysfakcji.

Portale randkowe mogą stać się zbawieniem w czasach, gdy maleje możliwość poznawania ludzi w normalnych warunkach. Coraz popularniejsze staje się nie tylko spotykanie się “na kamerkach” ale też wspólne spędzanie czasu online. Dla przykładu, w Stanach Zjednoczonych osoby coraz chętniej umawiają się na wirtualne randki czy też wspólne oglądanie filmów online (każdy w zaciszu swojego domu). Czy oznacza to, że tak właśnie będą wyglądały randki w przyszłości? Czy wirtualne spotkania zastąpią te realne? Raczej nie, jednak prawie pewne jest to, iż pandemia zmieniła nasze podejście do cyfrowego świata i już na zawsze zostawiła piętno na sposobie umawiania się na randki online.

Specjaliści podkreślają, że w tej sytuacji najbardziej potrzebuje ono mądrego wsparcia i poczucia, że nie jest z tym problemem samo.  Warto dowiedzieć się, dlaczego dziecko wysłało takie zdjęcia – być może chciało okazać miłość swojemu chłopakowi czy dziewczynie, wysłało do kogoś, z kim jest w związku. Nie można wykluczyć, że jest szantażowane albo uwodzone przez przestępcę w internecie i trzeba podjąć odpowiednie kroki, czyli nie tylko objąć dziecko opieką, ale także zgłosić taki incydent odpowiedniom organom.

W pierwszej kolejności – choć to może być trudne – należy zabezpieczyć materiały i podjąć kroki, by zaprzestano rozpowszechniania zdjęć. W tym celu warto skontaktować się z administratorem, a następnie zgłosić się na policję. Można też zadzownić na infolinię rzecznika praw dziecka lub infolinię dla dzieci i młodzieży, gdzie specjaliści powiedzą, co robić.

Jak zadbać o dziecko, gdy jego intymne zdjęcia trafiły do sieci

Dziecko nie może czuć się odrzucone. Nie warto go karać – już to, w jakiej sytuacji się znalazło, jest wystarczająco trudne. Przy czym warto mieć świadomość, że nastolatki często obawiają się zgłoszenia się ze swoim problemem do dorosłych.

„To, że nie zwracamy się z takimi problemami do nauczycieli czy rodziców jest spowodowane strachem. Boimy się, jak zareagują rówieśnicy, co pomyślą o tym, że zgłosiliśmy dorosłemu nasz problem, obawiamy się, że będziemy postrzegani jako tchórzliwi, że opowiadamy o „naszych” sprawach dorosłym. Boimy się, że zostaniemy wykluczeni i wszystko jeszcze się nasili” – mówili obecni na konferencji nastoletni laureaci konkursu ogłoszonego w ramach kampanii w mediach społecznościowych.

Podstawowe zasady działania rodzica:

• porozmawiaj z dzieckiem, ale zadbaj, aby odbyło się to w bezpiecznej i przyjaznej atmosferze
• nie oceniaj dziecka, nie obwiniaj go, za to, co się stało – nikt nie ma prawa rozpowszechniać naszego wizerunku bez naszej zgody
• zastanów się, kto mógł to zrobić: jeżeli to ktoś, kogo znacie spróbuj z nim porozmawiać i nakłonić go o usunięcia opublikowanych materiałów – natychmiastowe zgłoszenie na policję czasami może tylko pogorszyć sytuację
• jeżeli nie znacie sprawcy, zgłoś sprawę na policję
• skontaktuj się z administratorem stron, na których opublikowane zostały materiały i poproś o usunięcie lub zablokowanie dostępu do treści przedstawiających twoje dziecko
• skorzystaj z prawa do bycia zapomnianym w wyszukiwarce Google – dzięki temu możliwe jest usunięcie wyników powiązanych z twoim dzieckiem
• poinformuj wychowawcę i psychologa/pedagoga szkolnego, szczególnie wtedy, gdy sprawcą jest ktoś ze szkoły lub gdy materiały zostały udostępnione znajomym ze szkoły
• licz się z tym, że konieczna może okazać zmiana otoczenia dziecka, w tym zmiana szkoły
• zawsze warto poradzić się specjalistów, np. na dyzurnet.pl, lub pod telefonem 800 100 100)

Co zrobić, gdy nasze dziecko jest w internecie szantażowane

• spraw, by dziecko poczuło się bezpiecznie
• nie wysyłaj pieniędzy. Jeśli dziecko już to zrobiło, zbierz jak najwięcej informacji na temat tego, kto i gdzie odebrał okup
• ogranicz kontakt dziecka ze sprawcą
• spraw, aby „ukryć” dziecko na wszelkich profilach społecznościowych, być może konieczne będzie usunięcie niektórych kont
• zbierz dowody i zgłoś sprawę na policję
• skontaktuj się z administratorem strony, na której zostały opublikowane materiały z udziałem twojego dziecka. wezwij do ich usunięcia
• jeśli sprawcą jest osoba ze szkoły, poinformuj o wszystkim wychowawcę i psychologa, aby mogli otoczyć twoje dziecko opieką i uchronić przed ewentualnymi szykanami z jego strony
• pamiętaj, że istnieja instytucje, w których możesz uzyskać wsparcie (np. dyzurnet.pl, telefon 800 100 100)

Przestępstwa w internecie: gdzie szukać pomocy?

• Zespół dyzurnet.pl przyjmujący zgłoszenia o treściach nielegalnych i szkodliwych
• Infolinia 800 100 100 – telefon dla rodziców, nauczycieli i opiekunów w sprawach bezpieczeństwa dziecka online
• 116 111 – telefon zaufania dla dzieci i młodzieży
• 800 121 212 – telefon zaufania Rzecznika Praw Dziecka

Co robić kiedy dziecko jest sprawcą?

Odkrycie, że nasze dziecko zrobiło komuś taką krzywdę może być szokiem. Trzeba jednak w tej sytuacji szybko działać. Rodzice powinni ustalić z dzieckiem, gdzie umieściło zdjęcia lub filmy i wspólnie je usunąć.

Konieczna jest także rozmowa, w jaki sposób przeprosić ofiarę i naprawić swoje błędy.

– Jeśli nasze dziecko rozesłało lub udostępniło czyjeś intymne zdjęcia lub filmy, to od rodzica w dużym stopniu zależy, jak ta sytuacja się rozwinie. Przede wszystkim powinniśmy zachować spokój i postarać się porozmawiać z dzieckiem o tym, co się stało – radził Anna Kwaśnik z NASK. – Ustalmy, jakie motywy kierowały naszym dzieckiem i z jakiego powodu rozpowszechniło te materiały. Pamiętajmy o tym, aby nie usprawiedliwiać poczynań dziecka w sieci, a pomóc mu we wzięciu na siebie odpowiedzialności za jego zachowanie – dodaje ekspertka.

Obejrzyj film ku przestrodze

„Przemoc internetowa przybiera coraz bardziej wyszukane formy, a nam dorosłym umyka, jest niezauważalna. Agresja w sieci, obrażanie na portalach społecznościowych, nękające sms-y, publikowanie ośmieszających zdjęć, to tylko niektóre z przykładów. Badania wskazują, że coraz więcej dzieci doświadcza takiej przemocy. Jak możemy sobie radzić z cyberprzemocą? Jak chronić przed tymi zjawiskami nasze dzieci? Jak im pomóc, gdy tej przemocy doświadczą? Na te pytania staramy się odpowiadać w kampanii „Nie zagub dziecka w sieci” realizowanej przez Ministerstwo Cyfryzacji, która ma pomóc rodzicom w realny i skuteczny sposób towarzyszyć dziecku w sieci” – mówił podczas konferencji z okazji kolejnej odsłony kampanii  minister cyfryzacji Marek Zagórski.

Spotkanie było połączone z premierą najnowszego filmu znanego influencera i youtubera Reżysera Życia, który został zaproszony przez Ministerstwo Cyfryzacji i NASK do współpracy w ramach kampanii. „Uważaj, co wrzucasz do sieci” – to historia o tym, jakie zagrożenia i konsekwencje – dla każdej ze stron – niesie za sobą sexting. W filmie wystąpili znani wśród młodzieży aktorzy – Małgorzata Heretyk i Ernest Musiał.

- Chcemy dotrzeć do możliwie najszerszej grupy osób. Edukujemy zarówno rodziców, jak i młodych ludzi, stąd pomysł na współpracę z Reżyserem Życia.  Biorąc pod uwagę jego popularność, mamy pewność, że film, który wspólnie przygotowaliśmy, obejrzą młodzi internauci. Liczę na to, że przekona ich do tego, że nie warto podejmować tak ryzykownych działań w sieci – mówi minister MC. Film oraz poradniki przygotowane w ramach kampanii są dostępne na stronie www.gov.pl/niezagubdzieckawsieci

Autorka: Monika Wysocka, zdrowie.pap.pl

Zrobienie listy za i przeciw może być sposobem na podjęcie trudnej decyzji. Badanie z 2018 roku pokazało, że większość z nas jest w stanie stworzyć taką listę powodów dla kontynuacji/przerwania związku. Badacze ustalili na podstawie prawie 450 otwartych odpowiedzi 27 powodów, dla których zostajemy w relacjach.

Powszechnie wskazywane powody to spełnienie w fizycznej i emocjonalnej sferze intymnej, obowiązki rodzinne oraz korzyści materialne z bycia w związku. Z kolei najczęstszymi przyczynami rozstań są nadużycie zaufania, niezadowalające życie seksualne, zbyt wiele konfliktów, niekompatybilne charaktery, zły odbiór osobowości partnera oraz znalezienie kogoś nowego.

Co więc motywuje nas do podjęcia trudnej decyzji, co przechyla szalę?

Model inwestycyjny

To jeden ze sposobów, jakimi naukowcy próbują mierzyć poświęcenie w relacji. Według tego modelu, trzy czynniki jednakowo wpływają na to, czy ludzie pozostają zaangażowani. Najpierw jest satysfakcja w związku, czyli wskaźnik proporcji między pozytywnymi a negatywnymi doświadczeniami z partnerem. Kiedy satysfakcja jest wysoka, ludzie uważają, że ich potrzeby są zaspokojone.

W tym modelu brane jest pod uwagę to, co partnerzy już zainwestowali w swój związek, a co zostałoby stracone przy rozstaniu. Mogą to być poświęcenia finansowe, jak majątek czy kredyt, ale też inwestycja w dzieci, znajomych i teściów. Wreszcie, trzeci czynnik to jakość alternatyw. Na horyzoncie może więc być nowy partner, ale też przyjaciele, rodzina czy nawet zainteresowania, które mogą dać spełnienie poza związkiem.

W tym modelu satysfakcja i inwestycje pozytywnie wpływają na związek, podczas gdy jakość alternatyw obniża jego stabilność. W idealnym modelu ludzie są spełnieni w pełni w swoim związku, angażują w niego wiele i alternatywy nie są dla nich nijak przekonujące. Jeśli jednak satysfakcja jest niska, poziom zaangażowania niewielki, a spełnienie czeka poza związkiem, ryzyko rozpadu jest bardzo duże.

W praktyce czynniki nie są wcale takie łatwe do ustalenia i możemy źle je szacować. Dla przykładu, ludzie mogą przeszacować (lub zbyt nisko ocenić) łatwość, z jaką poznają nowego partnera, przez co alternatywy dla związku wydadzą się mniejsze lub większe niż są realnie.

Związek ze strachu

Pomimo wielu potencjalnych korzyści z rozpoczęcia nowego związku, wiele osób trzyma się obecnego z obawy przed tym, jakie negatywne skutki zerwanie przyniesie drugiej osobie lub im samym. Rozstania są przecież związane ze wzrostem dystresu i spadkiem zdrowia, do tego z rozpadem tożsamości. Mogą też powstrzymać rozwój, który wspierali partnerzy.

Nie dziwi więc, że część osób boi się bycia singlami. Dlatego wiele osób godzi się na mniej niż zasługują lub oczekują, ponieważ nie widzą dla tej sytuacji jasnej alternatywy. To ściśle związane z lękiem przed żałowaniem, przez co skłaniamy się ku stanowi obecnemu, nawet jeśli czynniki obiektywne czy intuicja podpowiadają, że nie powinniśmy.

Single są też społecznie stygmatyzowani. Inni postrzegają ich jako bardziej samotnych i nieszczęśliwych niż osoby w związkach. Więc nawet jeśli ktoś bycie samemu postrzega pozytywnie, społeczny odbiór może sprawiać, że będzie trwać w związku.

Jeśli więc stajesz przed decyzją o rozstaniu, staraj się obiektywnie rozważyć, co jest w Twojej relacji dobre, ile w nią inwestujesz i jakie masz realistyczne alternatywy. Zastanów się też, czy strach nie jest czynnikiem wpływającym na decyzję. Można ponownie rozpalić iskrę w długoletnim związku, ale jest nie w porządku trwanie w nim tylko ze strachu przed konsekwencjami rozstania.

A co jeśli w te Święta po raz pierwszy od dawna jesteś solo? Po pierwsze, znajdź swoje miejsce wśród rodziny i przyjaciół. Wsparcie społeczne jest bardzo istotną częścią radzenia sobie z trudnymi sytuacjami, a rozstanie niewątpliwie taką jest.

Przemyśl też, czego nauczył Cię związek i co w Tobie zmienił na lepsze. Wreszcie, dostrzeż korzyści z bycia singlem. Pomimo tendencji do obaw przed życiem w pojedynkę, daje to czas na skupienie na sobie, realizacji swoich celów i potrzeb bez martwienia się o kompromisy z drugą osobą.

Niezależnie, czy chcesz kończyć lub ożywiać swój obecny związek, może się to wydawać zniechęcające. Ale – jak nadchodzący Nowy Rok – daje to też niezliczone nowe możliwości.

Autorka: Dr Veronica Lamarche, wykładowczyni psychologii na University of Essex (tekst przetłumaczony i przedrukowany na licencji creative commons, oryginał dostępny na The Conversation)

Jakiś czas temu radny szwedzkiego miasta Övertorneå zgłosił projekt wprowadzenia płatnych przerw w pracy przeznaczonych na… seks. Miałoby to służyć polepszeniu osłabionych partnerskich relacji pracowników. Choć pomysł z powodów formalnych nie został przyjęty, to z biologicznego i psychologicznego punktu widzenia miał wiele sensu.

Zdrowszy seks to lepsze życie

Badanie zespołu z Oregon State University pokazało wręcz, że udane życie seksualne może poprawiać satysfakcję z pracy i zaangażowanie w zawodowe obowiązki. Naukowcy doszli do takich wniosków po 2-tygodniowej obserwacji 160 żyjących w małżeństwie pracowników. Okazało się, że poprawiający wyniki w pracy wpływ seksu utrzymywał się przez kolejne 24 godziny od zbliżenia. Autorzy eksperymentu twierdzą, że odpowiada za to wydzielająca się w mózgu dopamina – neuroprzekaźnik związany m.in. z odczuwaniem przyjemności.

– Seks działa pozytywnie na psychikę na różne sposoby. Po pierwsze korzystnie wpływa na mózg – powoduje wydzielanie się różnorodnych neuroprzekaźników, m.in. fenyloetyloaminy, która powoduje odczucia euforii i aktywuje do działania. Jej wpływ zna każdy, kto się kiedyś zakochał. Wydziela się także dopamina, oksytocyna i wiele innych neurohormonów. Seks pomaga też tworzyć więź z drugą osobą. Pary, które są usatysfakcjonowane pod tym względem czują się lepiej też w innych sferach. Wchodzi także w grę indywidualny aspekt psychologiczny – frustracja seksualna sprzyja wręcz zaburzeniom psychicznym, np. depresji. Jeśli natomiast komuś układa się w seksie, to radzi sobie lepiej również w innych obszarach – wyjaśnia dr n. med. Maciej Klimarczyk, specjalista psychiatra i seksuolog, popularyzator wiedzy o ludzkiej psychice i psychiatrii.

Miłość – sposób na rozum i dojrzałość

Niektóre skutki seksu mogą nie być oczywiste.

Naukowcy z McGill University odkryli na przykład, że udany seks może poprawiać zdolności poznawcze młodych kobiet. W badaniu z udziałem 78 heteroseksualnych ochotniczek w wieku od 18 do 29 lat pełne stosunki płciowe działały korzystnie na pamięć, prawdopodobnie przez pobudzanie powstawania nowych neuronów w strukturze mózgu zwanej hipokampem. Inne badanie, przeprowadzone przez zespół z Uniwersytetu w Amsterdamie pokazało oddziaływanie seksu oraz zakochania na myślenie. Według uzyskanych wyników, głębsze uczucie pobudzało do długofalowego, strategicznego myślenia, natomiast kontakty seksualne wzmacniały koncentrację na szczegółach i myślenie analityczne. Co ciekawe, według naukowców, aby uaktywnić te reakcje, wystarczy wspomnienie miłości lub seksu!

Naukowcy z Johns Hopkins University sugerują natomiast, że udany seks pozytywnie wpływa na psychiczny rozwój młodych dorosłych. Badanie z udziałem ponad 3 tys. respondentów w wieku od 18 do 26 lat wskazało, że satysfakcjonujące życie seksualne, przede wszystkim w przypadku kobiet, sprzyjało rozwojowi poczucia autonomii, zdrowej samooceny i empatii.

Warto przy tym jednak dodać, że wielu partnerów seksualnych i zbyt wczesna inicjacja seksualna zdrowiu nie sprzyjają, powodując m.in. większe ryzyko chorób przenoszonych drogą płciową.

Seks sposobem na stres?

Intymne zbliżenia, jak się okazuje, mogą pomóc uodpornić się na skutki różnego rodzaju napięć. Kiedy badacze z Uniwersytetu w Zurychu sprawdzili poziom kortyzolu u 51 par i porównali z czasem, jaki spędzają na intymności oraz z jakością ich relacji, okazało się, że bliskość obniżała stężenie nazywanej hormonem stresu substancji.

Analiza życia par pokazała przy okazji, że intymne relacje tworzyły nawet pewnego rodzaju bufor chroniący przed skutkami zdrowotnymi problemów zawodowych. Inne badanie, przeprowadzone przez zespół z University of Paisley, pokazało natomiast, że pełne stosunki płciowe działały korzystnie na ciśnienie krwi i to na dwa sposoby. Po pierwsze, wiązały się one z niższym ciśnieniem tętniczym, a po drugie – z mniejszymi skokami ciśnienia spowodowanymi stresem.

– Seks wywołuje pozytywne skutki w całym organizmie. Jest zdrowy dla serca, w ogóle dla całego układu krwionośnego a także hormonalnego – wyjaśnia dr Klimarczyk.

Przy czym u panów problemy z erekcją często są pierwszym objawem chorób sercowo-naczyniowych, zatem należy taki problem skonsultować u lekarza.

Osobiste potrzeby, umiar i rozsądek

Niekiedy pojawiają się niestety niekorzystne reakcje. Może to być na przykład obniżenie nastroju po stosunku seksualnym, czyli tzw. dysforia postkoitalna. Niedawno naukowcy z Queensland University of Technology pokazali, że całkiem często cierpią z jej powodu mężczyźni.

Anonimowe ankiety przeprowadzone wśród 1,2 tys. panów w różnych krajach pokazały, że aż 41 proc. z nich przeżyło kiedyś ten stan, a 20 proc. – w ciągu ostatnich czterech tygodni przed badaniem. Być może jednak nie chodzi o sam seks, a o pojawiające się w tej sferze problemy.

– Jeśli seks się nie udaje, negatywnych skutków może być wiele. Stany niezadowolenia po stosunku mogą pojawić się z różnych względów i wymaga to odpowiedniej diagnostyki. Przyczyny mogą być natury psychicznej, hormonalnej, fizjologicznej czy też być wywołane frustracją w sferze seksualnej. Na przykład jeden z partnerów może mieć jakieś niezaspokojone potrzeby, o których nie mówi, albo druga osoba może je negować. Problem może też wynikać z niewłaściwej relacji, czyli braku satysfakcji ze związku – opowiada psychiatra, seksuolog.

Podstawowe znaczenie ma także osobiste podejście do seksu. Okazuje się, że nie ma jednej recepty dla wszystkich, choć pewne zasady są uniwersalne.

– Seks jest chyba najbardziej zindywidualizowaną cechą psychiki człowieka. Jednak, tak jak w przypadku każdej ludzkiej aktywności, potrzebny jest umiar, odpowiednia hierarchia i priorytety w życiu. Ważne, aby seks znajdował się na właściwym miejscu i aby korzystać z niego w ilości zdrowej dla danego człowieka – wyjaśnia dr Maciej Klimarczyk.

I choć może się wydać to oczywiste, to wciąż warto przypominać, że bez dobrowolnego wyrażenia przez partnerów zgody na seks nie będzie on udany.

Marek Matacz, Zdrowie.pap.pl