Poza udziałem w rewii „Pod włos”, który tworzony był w ramach teatrzyku Cyrulik Warszawski, Irena Kwiatkowska grała również w Teatrze Powszechnym, Teatrze Nowym w Poznaniu, czy Teatrze Polskim w Katowicach. Wszystko to miało miejsce jeszcze przed wybuchem wojny. Dzięki ciężkiej pracy i zaangażowaniu można ją było wtedy oglądać w wielu ciekawych rolach. Była m.in. Chochlikiem w „Balladynie”, Rózią w „Dożywociu”, Pokojówkę w „Damach i huzarach” czy Maniewiczową w „Żabusi”.

Już wtedy dała się poznać jako żywiołowa, ale i też potrafiąca bawić do łez, artystka. Prężnie rozwijająca się kariera musiała ustąpić wojennym obowiązkom, w które zaangażowała się Irena Kwiatkowska. Pełniła służbę sanitarną, imała się różnych prac dorywczych, a wieczorami grywała w przedstawieniach teatralnych, uczestniczyła w Powstaniu Warszawskim, trafiła też do pociągu jadącego do Auschwitz. Udało jej się jednak uniknąć obozu.

Z miłości do radia i do mężczyzny

Już po wojnie jej głos można było usłyszeć w Polskim Radiu. Było to też miejsce, które połączyło Irenę Kwiatkowską i jej przyszłego męża – Bolesława Kielskiego, lektora Polskiego Radia. Była z nim związana od 1947 do 1994 r., kiedy to mężczyzna zmarł.

Dzięki jej pracy w radiu odbiorcy mogli wsłuchiwać się w kolejne odcinki „Przygód Plastusia”, „Przygód Tomka Sawyera”, historii o „Ani z Zielonego Wzgórza” czy stać się częścią słynnego już „Ptasiego Radia”.

W końcu trafiła też do krakowskiego kabaretu Siedem Kotów, w którym teksty specjalnie dla niej przygotowywał Konstanty Ildefons Gałczyński. Dzięki niemu mogła stać się Hermenegildą Kociubińską, Sierotką czy Żoną Wacia.

Tak charakterystycznej artystki nie mogło również zabraknąć w Kabarecie Starszych Panów. Współpracowała dodatkowo z kabaretem „Dudek” i kabaretem „Szpak”.

Teatr to jej miejsce

Od 1948 r. właściwie nie schodziła z desek warszawskich teatrów. Wcieliła się w rolę Madame Arcati z „Seansu” czy Marii z „Wieczoru Trzech Króli”. Grała w Teatrze Współczesnym, Teatrze Komedia, Teatrze Syrena, Teatrze Ludowym czy Teatrze Nowym. Wiele postaci, które zobaczyć można było na scenie, zostało odmienionych przez Irenę Kwiatkowską. Tak jak np. Aurelia z „Wariatki z Chaillot” czy Szmabelanowa z „Pana Jowialskiego”. Nutka Kwiatkowskiej była w nich zdecydowanie widoczna.

Na szklanym ekranie

Widzowie mogli ją poznać również jako niezwykle przyciągającą aktorkę filmową. W tej odsłonie zadebiutowała w 1945 r. filmie Antoniego Bohdziewicza „2×2=4”. Potem można ją było oglądać też w filmie „Tysiąc dolarów”, „Sprawa do załatwienia” czy „Zacne grzechy”. Sporą sławę przyniosły jej także role serialowe. Była bowiem nie tylko częścią serialu „Wojna domowa” czy „Zmiennicy”, ale przede wszystkim słynną kobietą pracującą z serialu „Czterdziestolatek”, która imała się różnych zajęć. Do dziś wielu pamięta jej charakterystyczny głos i energiczne gesty. Mimika twarzy i wspomniane już gesty to generalnie ważna cecha postaci, które tworzyła Irena Kwiatkowska.

W 1994 r. zdecydowała się pójść na emeryturę, ale nadal okazjonalnie występowała w serialach, filmach czy też dubbingowała. Za swoje dokonania sceniczne i te przed mikrofonem została wyróżniona wieloma nagrodami. Kilka „Złotych Masek” Ekspresu Wieczornego, „Super Wiktor”, „Diamentowy Mikrofon” od Polskiego Radia, nagroda „Aktorka komediowa stulecia” -  to tylko część wyróżnień, jakie trafiły do rąk aktorki.

W 2011 r. artystka zmarła w Domu Aktora w Skolimowie.

W obliczu wojny

Wojna rozpoczęła się, gdy Leon miał zaledwie 16 lat. On sam w tym czasie niejednokrotnie uciekał Niemcom i ukrywał się przed nimi, także poza Warszawą. W końcu jednak wrócił do tego miasta, aby wziąć udział w Powstaniu Warszawskim. Po dotarciu dostaje się jednak do kanałów i transportuje jedzenie lub potrzebną broń. Upadek Powstania to dla Leona czas kolejnych zmagań z Niemcami, którym musi uciekać. Później zostaje członkiem ekipy pracującej przy budowie torów i razem z nią trafia do Niemiec. Dopiero w 1945 r. przenosi się do strefy amerykańskiej i wspólnie z armią jedzie do Czech. Dwa lata później wraca jednak do kraju, aby odnaleźć matkę.

Aktor z przypadku

Po wojnie przyszedł czas na pracę w Stoczni Gdańskiej, a także występy w tamtejszym zespole teatralnym. Podczas tej przygody zasugerowano mu, że być może powinien spróbować swoich sił w aktorstwie. Tak właśnie trafił do studia Iwo Galla, a w 1952 r. zdał egzamin eksternistyczny. Wtedy jego przygoda z aktorstwem rozpoczęła się na dobre. Już w trakcie przygotowań grał m.in. w Objazdowym Teatrze Muzycznym z Warszawy czy Teatrze Wybrzeże. Po egzaminie stał się jednak aktorem łódzkiego Teatru Powszechnego i był z nim związany ponad 20 lat. Można go tam było oglądać w takich spektaklach jak: „Nauczyciel tańców”, „Cyd”, „Klub Pickwick”, „Henryk V” czy „Szwejk”.

Życie to film

Teatr nie był jednak tym, co najbardziej fascynowało Niemczyka. Przez całe swoje życie zagrał w około 500 filmach. Początek jego przygody z filmem to rok 1953, gdy wcielił się w postać majora Stuposza w „Celulozie” reżyserii Jerzego Kawalerowicza.

Znawcy kina niejednokrotnie podkreślali i podkreślają, że Leon Niemczyk był nie tylko mężczyzną przystojnym oraz inteligentnym, ale i miał w sobie coś z amanta. Jego wygląd, a także sposób bycia sprawiał jednak, że sprawdzał się w wielu rolach, nie tylko jako znawca kobiecych serc.

Przez lata brał na warsztat nie tylko główne role, ale i epizodyczne. Uważał bowiem, że nawet poprzez niewielką rolę można zostać zauważonym i każda z nich wymaga pracy oraz zaangażowania. Profesjonalizm był tym, co zdecydowanie go wyróżniało.

Można go było oglądać m.in. w filmie „Nóż w wodzie” Polańskiego. Produkcja ta została nagrodzona na festiwalu w Wenecji oraz była nominowana do Oscara. Ten film to też dla aktora furtka do zachodnich produkcji.

Aktor polski, aktor międzynarodowy

Po roli u Polańskiego można go było też oglądać w filmie „Odwiedziny prezydenta” Batorego, „Na białym szlaku” Brzozowskiego, „Różaniec z granatów” Rutkiewicza, „Klątwie doliny wężów” Piestraka czy „Cała naprzód” Lenartowicza.

Z czasem zaczął dostawać również ciekawe propozycje z innych krajów. O to, aby Niemczyk zagrał w jego filmie starał się m.in. Janos Veiczi. Leon zdecydował się na proponowaną mu rolę i stał się częścią filmu „Zamrożone błyskawice”.

Spory wpływ na jego karierę międzynarodową miał również związek z wytwórnią filmową z NRD, a więc DEFĄ. W tej współpracy spore znaczenie miał fakt, że Niemczyk bardzo dobrze mówił po niemiecku, a to znacznie zwiększało jego szanse na poważne role. Ten angaż był nie tylko przygodą pełną różnorodnych filmów, ale i ciekawych podróży oraz znaczących nagród. Poza „Zamrożonymi błyskawicami” miał na swoim koncie również takie zagraniczne produkcje jak: „Folge einem Stern” Hagena, „Stranen Dwuboj” Stojanowa, „Mein blaue Vogel fliegt” Bleiweissa czy „Beethoven – Tage aus einem Leben” Seemanna.

Serial? Dlaczego nie!

Choć znany był jako aktor filmowy i teatralny to nie gardził również rolami serialowymi. Można go było oglądać w produkcjach: „Matki, żony i kochanki”, „W labiryncie”, „Klan”, „Złotopolscy”, „Pensjonat pod różą” czy w kilku odcinkach seriali „Stawka większa niż życie”, „Człowiek, który zdemoralizował Hadleyburg”, „Czterdziestolatek”, „Pogranicze w ogniu” i wielu innych.

Chętnie angażował się również w filmy dokumentalne oraz występował w Teatrze Telewizji. Oddawał się pracy i był zaangażowany w grę właściwie do samego końca. Aktor zmarł w 2006 r.

Sześć żon

Leon Niemczyk przez lata utrzymywał, że był żonaty sześć razy. Dopiero po jego śmierci jedyna córka aktora mówiła, że żony były tylko dwie. Trudno jednak teraz rozsądzić, jak naprawdę wyglądały formalnie jego związki. Z perspektywy czasu widać jednak, że kobiety go uwielbiały. To zasługa nie tylko aparycji aktora, ale i jego niezwykłych ról filmowych, w które angażował się bez reszty. Profesjonalizm i pracowitość były bowiem jego znakami rozpoznawczymi.

Pierwszy epizod filmowy, matura i komisja poborowa

W 1949 r. miejsce miał wspomniany już przypadek, dzięki któremu Mikulski trafił na aktorską ścieżkę. W Łodzi kręcili film, brakowało im jednak młodych aktorów. W jednym z tamtejszych liceów ekipa filmowa poznaje m.in. Stanisława Mikulskiego. Dzięki temu spotkaniu zadebiutował on w filmie „Pierwszy start” Buczkowskiego, a przede wszystkim został zauważony przez ekipę filmową.

Po zdanej rok później maturze nie poszedł jednak do szkoły aktorskiej. Zamiast tego trafił na komisję poborową, a potem na służbę do Skierniewic. Dopiero w 1951 r. udało mu się przenieść do jednostki, w której bardziej mógł rozwijać swoje talenty artystyczne. Pracował na rzecz rozwoju Zespołu Pieśni i Tańca Warszawskiego Okręgu Wojskowego w Lublinie.

Kiedy w końcu opuszcza wojsko pozostają mu jedynie marzenia o aktorstwie. To zbyt późno, aby na nowo zdawać do szkoły aktorskiej i przez kilka kolejnych lat oddawać się nauce. Po raz kolejny to jednak przypadek decyduje o losach Mikulskiego. Brakuje aktora do spektaklu „Poemat pedagogiczny”, a dyrektor teatru postanawia zwrócić się w tej sprawie do pewnego młodego człowieka, poznanego kiedyś przy okazji filmu „Pierwszy start”. To za sprawą tego kolejnego wydarzenia Stanisław Mikulski zaprzyjaźnił się z teatrem. Na stałe związał się on później z Teatrem im. Osterwy z Lublina, a także postanowił zająć się swoim wykształceniem. Eksternistyczny egzamin w PWST tylko potwierdził, że Mikulski nadaje się do tego zawodu. Mając dyplom nadal pracował na scenie i przyjmował kolejne ciekawe propozycje.

Na deskach lubelskiego teatru grał on właściwie do 1964 r. W międzyczasie nie żałował sobie jednak ról filmowych. I tak kolejno grał np. w „Godzinach nadziei, „Cieniu” czy „Ewa nie chce spać”, „Kanale” czy „Popiołach”.

Za mundurem panny sznurem!

W 1964 r. przyszedł moment na to, aby aktor przeprowadził się do Warszawy. Grał tam w Teatrze Powszechnym, Teatrze Ludowym, Teatrze Polskim czy też Teatrze Narodowym. Po przeprowadzce niejednokrotnie przyszło mu też grać w mundurach. Zakładał je m.in. w filmach: „Skąpani w ogniu”, „Yokmok”, „Barwy walki” czy „Podziemny front”. Jednak to zupełnie inny film z mundurowym w roli głównej najbardziej zapadł w pamięć widzom. Postać Hansa Klossa powodowała wtedy zawroty głowy u wielu pań śledzących jego losy. Zaskarbiając sobie serca widzów, Mikulski nawet nie przypuszczał, że od swojego bohatera nie uwolni się właściwie nigdy. Fenomen serialu z czasem stał się jednak największą zmorą aktora, bo choć pustoszejące w godzinach emisji serialu ulice mogły być powodem do dumy, to trudno było mu wcielić się w jakąkolwiek inną postać, z której nie byłby rozliczany przez pryzmat „Stawki większej niż życie”. On nie był już bowiem Stanisławem Mikulskim. Stał się Hansem Klossem.

Teatr ratunkiem

Po sukcesie „Stawki…” Mikulski trzyma się teatru, tylko tam dostaje bowiem role, w których może być kimś innym niż tylko Klossem. W filmach pozostały mu jedynie epizodyczne role lub te, w których musiałby się wcielić w postać… legendarnego Hansa.

Nie zmienia to jednak faktu, że filmografia Mikulskiego jest bardzo bogata. Trudno jednak pominąć to, iż jedynie „Stawka większa niż życie” miała tak ogromny wpływ na życie aktora.

Przez lata Stanisław Mikulski był wielokrotnie nagradzany. Jedynie między 1965 a 1970 rokiem trzy razy zdobył Złotą Maskę, a także trzy razy Srebrną. Nie da się ukryć, że przez lata zdobył też serca wielu fanek, które miały okazję oglądać go na szklanym ekranie. Zmarł w 2014 r. Pochowano go na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.