– Wydało mi się prawdopodobne, że narcyzów może pociągać element gry w kłusownictwie, ponieważ są znani z intryg – przyznała prof. Brunell.

Intuicyjnie wydaje się, że coś w tym rzeczywiście jest. Narcyzm charakteryzuje się samolubnością, arogancją, ekstrawersją i przesadnie wysoką samooceną. Narcyzi nie doświadczają silnego poczucia winy, mają poczucie, że im się więcej należy. To cechy osoby, która mogłaby próbować „odbić” kogoś drugiej osobie lub uwieźć i skłonić do zdrady. W wielu badaniach osoby o narcystycznej osobowości zgłaszają też częstszy i bardziej przygodny seks oraz większe pożądanie krótkich, seksualnych relacji.

A jednak badania prof. Brunell nie potwierdziły wszystkich jej oczekiwań. Przebadała pod tym kątem ok. 500 studentów, serwując im tradycyjny test pozwalający wychwycić cechy narcystyczne. Następnie studenci mieli opisać swoje doświadczenia w związkach i seksie. Na podstawie analizy danych udało się zauważyć, że osoby „zakochane w sobie” rzeczywiście częściej szukają kogoś na szybko i nie przywiązują się do nowych partnerów, to raczej poszukiwanie chwilowych uniesień, by delikatnie to nazwać.

Nie udało się natomiast znaleźć potwierdzenia, że narcyz chętniej zapoluje na osobę będącą w związku. Niestety, choć wydawałoby się, że mężczyźni chętniej zdobywają, jeden z prowadzonych testów sugeruje, że to kobiety chętniej szukają wśród mężczyzn mających stałą partnerkę.

Na pocieszenie warto jednak dodać, że żadne z czterech prowadzonych w sumie badań nie potwierdziło tezy, że osoby narcystyczne chętniej uwodzą kogoś już zajętego. Całość raportu z badań nad narcyzmem i opublikował periodyk PLOS One.

Źródło: PLOS One

Problematyką zajęli się uczeni z Polski, Holandii i Stanów Zjednoczonych. Międzynarodowy zespół naukowców pod kierunkiem dr. hab. Mateusza Goli z Instytutu Psychologii PAN od 3 lat szuka odpowiedzi na pytanie o to, jaki mechanizm leży u podłoża nałogowego korzystania z pornografii. Wyniki ich badań zostały opublikowane przez wydawnictwo „Nature” w czerwcowym numerze „Neuropsychopharmacology”. Pokazują, że osoby, które często korzystają z pornografii, nie mają większego popędu seksualnego niż przeciętny człowiek, ale różnią się aktywnością mózgu.

– Do tej pory spekulowano, że nałogowi użytkownicy pornografii są na nią bardziej lub mniej wrażliwi niż przeciętni ludzie – tłumaczy dr hab. Mateusz Gola. – Zakładano, że albo potrzebują większej dawki pornografii, bo są do niej przyzwyczajeni, albo z natury oglądają jej więcej, bo jest ona dla nich bardziej pobudzająca. Tymczasem z naszych najnowszych badań wynika, że wrażliwość na pornografię jest taka sama zarówno u nałogowych, jak i u przeciętnych użytkowników – mówi psycholog.

Czym zatem różnią się nałogowi i przeciętni użytkownicy pornografii? Uczeni z Polski, Holandii i Stanów Zjednoczonych jako pierwsi na świecie odkryli, że sytuacja kojarząca się z oglądaniem pornografii jest bardziej pobudzająca dla nałogowych użytkowników treści erotycznych niż sama pornografia. Sięgają zatem po treści pornograficzne np. wtedy, gdy widzą coś, co wielokrotnie poprzedzało oglądanie pornografii lub gdy zostają sami w domu czy biurze. – To wyuczony kontekst korzystania z pornografii rodzi trudną do odparcia potrzebę jej ponownego oglądania – wyjaśnia dr Gola, który jest inicjatorem badań.

Z kolei dr hab. n. med. Michał Lew-Starowicz, jeden z badaczy, dodaje, że utrata kontroli nad oglądaniem pornografii jest źródłem cierpienia dla wielu osób. Łatwy dostęp do zdjęć i filmów w sieci nie ułatwia sprawy. – Organizacje zajmujące się zdrowiem jeszcze nie dostrzegły problemu, nie wiedzą, że nałogowe korzystanie z pornografii przypomina pod wieloma względami uzależnienie od hazardu. Liczba badań naukowych na ten temat jest niewielka, a osobom potrzebującym trudno jest znaleźć skuteczną pomoc. Chcemy to zmienić – przekonuje naukowiec.

Dotychczasowe badania zespołu dr. Mateusza Goli z Instytutu Psychologii PAN zostały zrealizowane od 2014 do 2016 roku. Zespół wspierają m.in. specjaliści w dziedzinie badań nałogowego hazardu – dr Guillaume Sescousse z Donders Institute w Holandii i Marc Potenza z Yale University. W projekt zaangażowani są także dr hab. n. med. Michał Lew-Starowicz z Instytutu Psychiatrii i Neurologii, zespół dr. Artura Marchewki z Instytutu Biologii Doświadczalnej im. Marcelego Nenckiego PAN oraz dr Scott Makeig z University of California w San Diego.

Udział w badaniach

Drugi etap badań rozpoczyna się w lipcu. Naukowcy poszukują pełnoletnich mężczyzn, którzy mają poczucie utraty kontroli nad korzystaniem z pornografii lub innych zachowań seksualnych, np. płatnych usług seksualnych. Oferują bezpłatną i profesjonalną terapię opracowaną na podstawie wyników najnowszych badań naukowych. Osoby, które chcą wziąć udział w terapii, proszone są o wypełnienie ankiety pod adresem: rekrutacja.hiperseksualnosc.pl.

– Uważamy, że zwracanie się do siebie w trzeciej osobie pozwala ludziom myśleć o sobie w podobny sposób, jak o kimś innym, co widać na podstawie obserwacji funkcjonowania mózgu. To pomaga ludziom spojrzeć z dystansu na własne doświadczenia, co często bywa pomocne w regulacji emocji – mówi jeden z autorów badania, Jason Moser.

Podczas jednego z eksperymentów badacze pokazywali ochotnikom neutralne lub niepokojące zdjęcia i prosili, by w reakcji na prezentowane fotografie, zwracali się oni do siebie w pierwszej lub trzeciej osobie. W tym czasie naukowcy za pomocą encefalografu mierzyli aktywność ich mózgów.

Okazało się, że mówienie do siebie w trzeciej osobie pozwalało uczestnikom w ciągu około jednej sekundy zmniejszyć napięcie emocjonalne pojawiające się na skutek oglądania niektórych zdjęć, np. mężczyzny przystawiającego sobie do głowy pistolet.

Dalsze analizy pokazały, że mówienie do siebie w trzeciej osobie nie wymagało od badanych więcej wysiłku, niż mówienie do siebie w pierwszej osobie. Było jednak znacznie skuteczniejsze.

W ramach innego eksperymentu osoby badane miały za zadanie zwracać się do siebie w pierwszej lub trzeciej osobie w trakcie wspominania nieprzyjemnych doświadczeń z przeszłości. Aktywność mózgu była tym razem mierzona za pomocą funkcjonalnego rezonansu magnetycznego (fMRI).

Wyniki pokazały, że gdy badani zwracali się do siebie w trzeciej osobie, rejon mózgu odpowiedzialny za przetwarzanie emocjonalnie bolesnych doświadczeń był mniej aktywny, co wskazywało na lepszą regulację emocjonalną.

– Najbardziej ekscytujące jest to, że wyniki obu eksperymentów sugerowały, że mówienie do siebie w trzeciej osobie może stanowić stosunkowo łatwy sposób na regulację emocji – komentuje inny badacz, prof. Ethan Kross.

Źródło: PAP – Nauka w Polsce

W bardzo niecodzienny sposób zaobserwowali to badacze z University of Colorado Boulder, którzy badali aktywność umysłową osób przechodzących bolesne rozstanie. Tu warto dodać, że o wpływie rozstań na zdrowie też wiadomo już sporo. Utrata partnera jest realnym zagrożeniem dla naszego zdrowia, np. dwudziestokrotnie zwiększa ryzyko wystąpienia depresji w kolejnych 12 miesiącach.

W badaniu opublikowanym w marcowym „Journal of Neuroscience” po raz pierwszy przeanalizowano wpływ placebo na ból emocjonalny i społeczny. Testy przeszło 40 ochotników, którzy w ciągu poprzedzających analizę 6 miesięcy zostali porzuceni przez drugą osobę.

Przebieg badania jest stosunkowo prosty. Każda z osób została poproszona o przyniesienie na badanie zdjęcia bliskiego przyjaciela oraz zdjęcia osoby, która ją porzuciła. Obserwując na rezonansie elektromagnetycznym reakcje mózgu pokazywano im na zmianę właśnie te obrazy. Badacze dodali jeszcze jeden element: lekko parzyli uczestników w lewe przedramię, by móc porównać aktywność umysłu w trakcie bólu emocjonalnego i bólu fizycznego.

Pierwszy wniosek jest taki, że oba rodzaje bólu pobudzają podobne obszary mózgu. Nie te same, ale zbieżność jest bardzo widoczna. Znacznie istotniejsza obserwacja miała jednak miejsce w drugiej części eksperymentu. Po zakończeniu badania rezonansem każdemu z uczestników naukowcy zaaplikowali krople do nosa. Połowie badanych powiedziano, że to zwykły roztwór soli fizjologicznej, a drugiej połowie, że otrzymują „silny analgetyk [środek przeciwbólowy – przyp. red.] uśmierzający ból emocjonalny”.

Następnie uczestnicy ponownie zostali poddani temu samemu badaniu z pokazywaniem zdjęć i parzeniem w przedramię. Efekt był zaskakujący! U osób przeświadczonych o działaniu kropel zauważono zmianę pracy mózgu. Obszary odpowiedzialne za odczuwanie bólu wyciszyły się, natomiast zaczęła działać kora przedczołowa (modulująca uczucia) oraz istota szara okołowodociągowa (uwalniająca substancje ograniczające odczuwanie bólu). W dużym uproszczeniu: umysł działał tak, jakby otrzymał polecenie łagodzenia bólu emocjonalnego.

Trzeba podkreślić, że to badanie nie jest doskonałe, a liczba uczestników nie powinna prowadzić do daleko idących wniosków. Obserwacje są jednak bardzo obiecujące i mogą przydać się w codziennym życiu osób porzuconych. – Nasza obserwacja wskazuje, że posiadanie pozytywnych oczekiwań aktywizuje korę przedczołową, co z kolei prowadzi do uwolnienia neurochemicznego opioidu [substancji łagodzącej ból – przyp. red.] lub dopaminy – twierdzi Tor Wager, jeden z autorów badania.

To oznacza, że po porzuceniu samo powzięcie kroków w kierunku poprawy sytuacji może pomóc. – Coraz jaśniejsze jest, że oczekiwania i przewidywania nas samych mają bardzo silne oddziaływanie na to, jak i co odczuwamy. Robienie czegokolwiek, co w naszym mniemaniu powinno poprawić nasz nastrój, może rzeczywiście go poprawić – mówi z kolei Leonie Koban, liderka projektu.

Być o krok przed innymi

Telepatia to nic innego jak możliwość przekazywania myśli bez udziału mowy, gestów i innych znanych nam zmysłów. Już  samo tłumaczenie nazwy wskazuje na dalekie uczucie (tele-daleki, patheia-uczucie). Z kolei prekognicja to wiedza o wydarzeniach z przyszłości, dotyczących albo przyszłości konkretnej osoby, albo przyszłych zjawisk społecznych czy politycznych. Oczywiście, w obu przypadkach chodzi o zdobycie informacji, które nie były wcześniej nigdzie podane. Badacze zaliczają te zjawiska do grupy parapsychologicznych.

Telepatia i prekognicja – zjawiska stare jak świat

Wspomniane zjawiska nie są żadną nowością. Pierwsze wzmianki o prekognicji znaleźć można już w mitologii, w której opisano niezwykle istotną rolę, jaką w podejmowaniu decyzji politycznych odgrywały rady wyroczni. Możemy więc założyć, że doświadczenia parapsychiczne fascynują i towarzyszą nam od wieków. Niestety, mimo wielu relacji świadków oraz licznych studiów, zjawiska te nie zostały pozytywnie zweryfikowane przez naukowców, którzy – choć sformułowali wiele różnych teorii – żadnej z nich nie byli w sposób jednoznaczny potwierdzić.

Mimo to nadal prowadzone są eksperymenty – regularnie pojawiają się doniesienia o komputerach sterowanych za pomocą myśli, o zwierzętach, których mózgi udało się połączyć w sposób bezpośredni, badaniom poddawana jest też specyficzna mentalna więź łącząca bliźnięta. Istnieje nawet nagroda w wysokości miliona dolarów dla tego, kto wskutek rzetelnie prowadzonych badań w sposób jednoznaczny dostarczy dowodów na istnienie percepcji pozazmysłowej. Trudno jednak oprzeć się wrażeniu, że ani telepatia, ani prekognicja nie są traktowane przez większość współczesnych naukowców poważnie i że opatrzone łatką zjawisk „paranormalnych”, zostały wypchnięte poza margines ich zainteresowań.

Pola morfogenetyczne – co to takiego?

Jedna z najnowszych hipotez, związana jest z polami morfogenetycznymi. Każdy słyszał pewnie o polach magnetycznych, które otaczają każdą istotę. Pola morfogenetyczne charakteryzują się jednak nieco innymi właściwościami. Łączą się z naszymi umysłami i stanowią poniekąd niewidoczne poszerzenie nas samych, pełniąc funkcję dodatkowego czynnika genetycznego. Pola morficzne mają silny wpływ na zachowanie organizmów żywych i na ich interakcje z innymi jednostkami.  Według tej teorii pola łączą organizmy ze sobą, umożliwiając korzystanie z wiedzy i doświadczeń przodków. Jak przykłady badacze podają ptaki i owady, które łączą się ze sobą i tworzą idealnie uformowane szyki. Choć biolodzy i fizycy zajmujący się badaniami podchodzą do tej teorii z pewnym dystansem, wydaje się ona obiecująca. Kto wie, być może za przyczyną ich badań uda nam się wkrótce zajrzeć do czyjegoś umysłu.

Źródło: Agencja inplusPR

Aż 63 proc. badanych kobiet przyznało bowiem, że zamiast seksu wolałyby raczej… spać, oglądać film albo poczytać książkę. 62 proc. pań zdradziło także, że fantazjuje na temat seksu z kimś innym niż mąż.

Nie są to wyniki, których spodziewali się autorzy sondy. Współautor badań Ian Kerner, seksterapeuta, wyraził zaniepokojenie rezultatami. – Jeśli noc po nocy wybiera się książkę, telewizję albo komputer zamiast intymności z partnerem, na dłuższą metę związek może łatwiej paść ofiarą niewierności – powiedział w telewizji CBS.

Źródło: PAP Nauka w Polsce

Triklosan to środek chemiczny o działaniu antybakteryjnym stosowany często do produkcji mydeł, past do zębów, długopisów, toreb na pieluchy i sprzętów medycznych. Bisfenol A (BPA) jest natomiast używany, jako dodatek do plastików i powłok z tworzyw sztucznych np. wewnątrz puszek z jedzeniem.

Obydwie substancje są sklasyfikowane, jako środki zanieczyszczające środowisko zaburzające pracę układu hormonalnego – szkodzą ludziom wpływając na produkcję i wydzielanie hormonów.

Okazało się, że osoby dorosłe, które miały podwyższony poziom BPA w moczu miały też zaburzone działanie układu odpornościowego, natomiast wysoki poziom triklosanu w moczu wiązał się z częstym występowaniem uczuleń.

Zdaniem badaczy, wyniki te wskazują, że nadmiar higieny prowadzi do zaburzenia rozwoju mikroorganizmów korzystnych dla prawidłowego działania naszego układu odpornościowego.

źródło: PAP Nauka w Polsce

Podczas badań pięciu ochotników (student farmacji, badacz, profesor, pracownik administracyjny i laborant) dzieliło osiem rodzajów różnej wielkości i kształtu tabletek przy pomocy trzech różnych technik, zwykle stosowanych w domach opieki (nóż, nożyczki, specjalny przyrząd).

Trzy rodzaje tabletek nie miały linii podziału, trzy miały jedną, a pozostałe dwie – dwie takie linie. Tabletki były dzielone na połówki lub na ćwiartki – w sumie uzyskano 3600 kawałków.

Jak się okazało, 31 proc. uzyskanych kawałków różniło się od zamierzonej wagi o ponad 15 proc, a 14 proc. – o ponad 25 proc. Nawet przy najbardziej dokładnej metodzie 21 proc. fragmentów miało wagę różniącą się o co najmniej 8 proc. od założonej.

W przypadku leków o silnym działaniu, których dawka lecznicza jest niewiele mniejsza od toksycznej, tak niedokładne dawkowanie może być niebezpieczne. Autorzy badań wzywają więc producentów leków do produkowania ich w szerszej gamie dawek lub w postaci płynnej.

Ich zdaniem, dzielenia tabletek należy unikać, a jeśli już nie ma innego wyjścia, powinna to robić – za pomocą odpowiedniego urządzenia – osoba mająca wprawę i świadoma następstw niedokładnego podziału. Kapsułek i drażetek nie można zwykle dzielić, bo ich otoczka modyfikuje sposób działania leku.

źródło: PAP