Tu każdy może bowiem coś zbudować, by wyrazić siebie, a następnie może to zniszczyć poprzez spalenie. Właśnie ten ostatni zwyczaj okazuje się szczególnie problematyczny, z różnych powodów. Po pierwsze, impreza odbywa się na pustynnym dnie wyschniętego jeziora, więc wszystko, co zostaje tu spalone, zostawia po sobie ślad na powierzchni, którego czasami nie można usunąć latami. Po drugie, często w instalacjach używane były toksyczne materiały i nie myślano o konsekwencjach.

Po trzecie i wizerunkowo najważniejsze, każde spalanie to emisja CO2 do atmosfery, a festiwal nie chce być postrzegany jako truciciel. Tymczasem każda edycja to, według raportu przygotowanego dla Burning Man, ok. 100 tys. ton dwutlenku węgla. Nie brzmi to dobrze, w żadnym razie.

Od kilku dobrych lat organizatorzy starają się ograniczać stary zwyczaj. Przygotowywane są specjalne paleniska, gdzie zaleca się palić najwyżej symboliczną część swoich dzieł, a resztę zabierać z powrotem i nie rozpalać ognia poza tymi wyznaczonymi miejscami.

Udało się całkiem sporo, ale droga do neutralizacji śladu węglowego imprezy jest wciąż długa. Cel wyznaczony przez organizatorów jest jednak bardzo ambitny. Do 2030 roku festiwal ma mieć nie tylko neutralny, ale wręcz negatywny bilans emisji dwutlenku węgla. Nie jest powiedziane, że nie będzie już ognia, choć ten pewnie będzie ograniczany.

Trzeba jednak wiedzieć, że ogień nie jest największym winowajcą ogromnych emisji festiwalu. Najwięcej „kosztują” w tym bilansie samochody przywożące ok. 80 tys. uczestników, a także zużycie energii w trakcie imprezy. Dlatego organizatorzy zamierzają stworzyć system kompletnego recyklingu odpadów – bez tworzyw niemożliwych do recyklingu na terenie festiwalu – przygotować własne, czyste źródła zasilania na czas imprezy, a także zająć się koordynacją transportu w celu minimalizacji jego skutków.

– Artyści Brave to wojownicy, za pomocą sztuki walczący z uprzedzeniami i stereotypami. Mają ciekawy i różnorodny arsenał środków ekspresji. Zawsze zaskakuje mnie też to, ile mają w sobie optymizmu, wewnętrznej siły i energii – mówi Grzegorz Bral, pomysłodawca i dyrektor Brave Festival.

Po przedstawieniach będzie okazja do poznania i rozmowy z twórcami w ramach Brave Meetings (wydarzenia bezpłatne). Wśród wydarzeń towarzyszących zaplanowano też serię warsztatów prowadzonych przez festiwalowych artystów, nie zabraknie również spotkań literackich w ramach cyklu Brave Contexts. 13. edycja Brave Festival potrwa we Wrocławiu od 13 do 22 lipca.

Festiwalowi towarzyszy 12. Przegląd Filmowy Brave: Forbidden Cinema, który obędzie się w dniach 14-21 lipca. Zobaczymy 20 filmów w czterech cyklach tematycznych, w tym konkurs, w którym zwycięzcę wybierze publiczność. Wszystkie projekcje, jak również spotkania z twórcami filmów, zaplanowano w Dolnośląskim Centrum Filmowym we Wrocławiu.

Weekend otwarcia festiwalu

Festiwal otworzy niezwykłe wydarzenie muzyczne w Operze Wrocławskiej (13 lipca, godz. 19.00). Blisko 25 wirtuozów skrzypiec, kontrabasów, wiolonczeli i altówek – dawniej filharmoników w Aleppo i Damaszku, dziś uchodźców występujących jako SEPO (Syrian Expat Philharmonic Orchestra) – wykona koncert smyczkowy razem z muzykami Orkiestry Leopoldinum NFM we Wrocławiu.

W sobotę i niedzielę zobaczymy widowiskowy spektakl ILL-Abilities w Centrum Technologii Audiowizualnych (14 lipca, godz. 17.30; 15 lipca, godz. 18.30). To międzynarodowa grupa mistrzów breakdance. Niezwykłe jest to, że wszyscy są niepełnosprawni, ale ich możliwości akrobatyczne i kunszt taneczny imponują.

Na Scenie na Świebodzkim zobaczymy dwa występy włosko-szwajcarskiego tancerza Alessandro Schiattarellego, cierpiącego na chorobę, która objawia się stopniowym osłabianiem mięśni rąk. W sobotę „Altrove”, po którym zaplanowano spotkanie z artystą (14 lipca, godz. 19.00), w niedzielę „Powiedz, gdzie to jest” (15 lipca, godz. 17.30).

Weekend otwarcia zakończy performance „Requiem dla Alcaraván” Lukasa Avendaño na Scenie na Świebodzkim (15 lipca, godz. 21.00), przedstawiający tajemniczą trzecią płeć – kobiecych mężczyzn z kultury Indian Zapoteków. Spektakl łączy meksykańskie tradycje rodem ze stanu Oaxaca – barwne stroje kobiet, rytualne tańce i obrzędy, ze sztukami audiowizualnymi i interakcjami z publicznością.

Tydzień pełen wydarzeń

Ciekawie zapowiada się koncert Menesa la Plume, znakomitego muzyka i uciekiniera politycznego z Konga, który mieszka dziś w obozie dla uchodźców w Malawi. Artyści Albino Revolution Cultural Troupe zagrają na tanzańskich bębnach kinganga, djembe oraz ngoma, zaśpiewają o albinosach i Afryce subsaharyjskiej. Z kolei spektakl „Nadzieja Afryki” w wykonaniu grupy Mashirika powstał na podstawie relacji świadków ludobójstwa w Rwandzie. Muzyczną opowieść z Kolumbii przywożą „Los Paveros por la tierra”, walczący o swoją ziemię z bezdusznymi koncernami.

Będą też dwie taneczne konfrontacje, każda w innym klimacie. ILL-Abilities zmierzą się z wrocławskimi b-boyami w „breakdance battle”. Natomiast Melanie Lomoff, francuska tancerka i choreografka tańca nowoczesnego, oraz Rama Vaidyanathan, mistrzyni klasycznego tańca hinduskiego bharatanatyam, przygotowały wspólną improwizację, spotkanie artystycznych światów.

Na plenerowym koncercie i barwnej paradzie w Parku Staromiejskim (18 lipca) zobaczymy Ghetto Classics, młodą orkiestrę symfoniczną ze slumsów Nairobi, we wspólnym, energetycznym występie z grupą brazylijskich śpiewaczek Meninas de Sinhá.

Ghetto Classics usłyszmy raz jeszcze w finałowym koncercie Brave Festival 2018. Razem z kenijskimi muzykami wystąpi Radzimir Dębski (JIMEK) oraz polscy instrumentaliści. Wspólnie wykonają m.in. utwór polskiego kompozytora „Historia Hip Hopu”.

Z serbskim odpowiednikiem łączy ją z pewnością jedno: cudowne położenie. Piąta już edycja Pannoniki odbędzie się tradycyjnie na skraju wsi Barcice. Nad Popradem, w Beskidzie Sądeckim, zaledwie 14km od Nowego Sącza. Niby pośrodku niczego, a jednak bez problemu można tu dojechać, a połączenia autobusowe oraz kolejowe z Tarnowem i Krakowem sprawiają, że auto można zostawić w domu i nie martwić się o dojazd.

Góry są tu na wyciągnięcie ręki, a obcowanie z przyrodą należy do największych zalet wydarzenia. Jedną z głównych idei festiwalu jest szacunek dla natury, promowana jest tu kultura slow food, można też spróbować sił w ludowym rzemiośle. Pod tym względem Pannonica realizuje to, czego w serbskiej Guczy jest coraz mniej: to święto dla wszystkich, na którym bardzo mile widziane są rodziny z dziećmi. Nie chodzi o samą muzykę, ale o wspólne biesiadowanie i zabawę nawet dla najmłodszych.

Muzycznie Pannonica jest otwarta na tradycje wielu krajów, ale skupiona wokół tzw. Nowej Europy. Tłumaczy to już zresztą sama nazwa, wywodząca się od Panonii – antycznej środkowoeuropejskiej prowincji rzymskiej. Jeśli lubicie muzykę węgierską, bałkańską, cygańską i polski folk – lepiej trafić się nie da!

Wydarzenie ma charakter konkursu otwartego dla publiczności. Każdy, kto tylko ma ochotę, może poczuć się częścią tego wydarzenia. Spektakle oceniali wybitni przedstawiciele środowiska teatralnego m.in.: Jarosław Kilian, Jarosław Gajewski, Maciej Wojtyszko, Adam Woronowicz, Jacek Sieradzki, Łukasz Drewniak, Irena Jun i Jacek Cieślak. W tegorocznym jury zasiądzie m.in. Jacek Kopciński, redaktor naczelny miesięcznika „Teatr”.

Cały Festiwal odbywa się właściwie w dwóch przestrzeniach  Białołęckiego Ośrodka Kultury: w sali widowiskowej przy ulicy van Gogha 1 oraz nowej sali widowiskowej przy ulicy Głębockiej 66, między którymi kursować będzie festiwalowy autobus. Spektaklom konkursowym towarzyszyć będą pokazy specjalne, koncerty, warsztaty i spotkania. Program urozmaicony będzie m.in.: pokazem mistrzowskim przedstawienia „Teczki” w wykonaniu Teatru Ósmego Dnia, legendy teatrów alternatywnych oraz koncertem Marcina Januszkiewicza „Osiecka po męsku”.

Program Festiwalu

24 marca 2017, piątek

Scena van Gogha 1

15.30 „Bal w operze” Teatr M.D.K. czyli Młode Dzielne Kuropatwy, Rzeszów
17.00 „Być u siebie”, Teatr Studio Czyczkowy, Wrocław
18.30 „Kosmetyka Wroga”, Fundacja „Teatr Układ Formalny”, Wrocław

Scena Głębocka 66

20.30 wydarzenie towarzyszące:„Woln-ość 90’” Zespół Teatru 13, reż. Piotr Ratajczak

25 marca 2017, sobota

Scena van Gogha 1

13.30 „Trzej muszkieterowie”, Teatr Alaytr, Warszawa
15.30 „Podróż”, Teatr Przedmieście, Rzeszów
17.30 Wioleta Komar „Przyj dziewczyno, przyj…”, Warszawa
19.00  „TO FACE” Teatr Krzyk, Maszewo
20.30 wydarzenie towarzyszące: „Osiecka po męsku” recital Marcina Januszkiewicza

niedziela, 26 marca 2017

Scena Głębocka 66

14.00 „Wesele”,  Teatr Pijana Sypialnia, Warszawa
16.30 „Czekając na Otella”, Teatr Ekipa, Wrocław
18.15  „Mamy problem”, Magdalena Bochan-Jachimek, Gdynia

Scena van Gogha 1

20.00  pokaz mistrzowski – „Teczki”, Teatr Ósmego Dnia, Poznań
21.15- spotkanie z Teatrem Ósmego Dnia
22.00 – ogłoszenie wyników, rozdanie nagród

Źródło: Białołęcki Ośrodek Kultury

Nad tym, czy dłuższe życie na pewno jest lepsze będzie można się zastanowić w niedzielę 4 września. Wtedy to odbędzie się debata, podczas której podjęta zostanie dyskusja na temat konsekwencji związanych z niemal nieograniczonym przedłużaniem życia. Poza tymi spotkaniami nie zabraknie też warsztatów. Jedne z nich stanowić będą panel dotyczący bioluminescencji. Uczestnicy dowiedzą się, czemu ma ona służyć, a także zostaną świadkami powstawania instalacji wykorzystującej takie bioluminescencyjne białko – jako źródło światła w lampach inspirowanych świecącą w oceanach meduzą z gatunku Aequorea victoria.

Podczas „śniadania nad rzeką” wszyscy zainteresowani tematyką zdrowego odżywiania będą mogli się natomiast dowiedzieć co jeść, by poprawić jakość swojego życia, i czy istnieje dieta długowieczności? Wydarzeniu będzie towarzyszył piknik i targ zdrowej żywności.

Piknik potrwa od 1 do 4 września. Te kilka dni mają przybliżyć zebranym tematykę nieśmiertelności, jej wad oraz zalet, a także umożliwią gościom zapoznanie się z wieloma filmami i materiałami. Będą oni mogli również obejrzeć kilka koncertów czy spektakl teatralny.

Źródło: www.naukawpolsce.pap.pl

Co czeka nas w tym roku? Godzina czystej choreografii, tylko ekspresyjny taniec i minimalistyczna muzyka przypominająca mantrę. Na scenie 15 tancerzy w ciągłym ruchu – każdy z nich przemierza w czasie spektaklu 10 km. To „Sideways Rain”, jedno z przedstawień w programie tegorocznego festiwalu Ciało/Umysł. Na festiwalu nie zabraknie najróżniejszych form tańca współczesnego. Motywem przewodnim tegorocznej, 15. już edycji będzie pęd nowoczesnego świata. Poza wspomnianym już spektaklem będzie można również obejrzeć „Bataille i świat nowych dni”, wykonywane przez sześciu tancerzy, którzy staną się zwierciadłem podświadomości. W sumie zobaczyć będzie można 9 spektakli, a organizatorzy zadbali również o spotkania z ich twórcami. Jedno z przedstawień zostało wybrane specjalnie z okazji jubileuszowej 15. edycji. „To jest gala” Martina Schicka (jeden z trzech elementów jego „Serii niskobudżetowej”) to ironiczna gra podejmująca temat celebrowania wernisaży, gal i bankietów.

Na festiwalu mile widziani są nie tylko tancerze, ale również osoby, które z tańcem nie mają nic wspólnego. Od początku organizatorzy zakładali bowiem, że ma on stanowić miejsce i okazję do tego, aby stał się on źródłem inspiracji i prowokował do myślenia. Jest to niezwykle potrzebne, m.in. dlatego, że w Polsce ciągle niewiele mówi się o tańcu współczesnym. Ideą festiwalu Ciało/Umysł jest wyszukiwanie najciekawszych nurtów, trendów i technik, prezentowanie nowych tendencji w choreografii i wspieranie śmiałych propozycji artystów. To Festiwal bezkompromisowy, który odkrył dla polskiego widza wielu ważnych twórców sztuki tańca.

15. edycja festiwalu Ciało/Umysł potrwa od 30 września do 8 października 2016 roku. Przedstawienia odbędą się w Teatrze Studio, Centrum Sztuki Współczesnej i w Nowym Teatrze.

Źródło: PR EXPERT

W tym roku mija 50 lat odkąd reprezentant Nowej Fali, a więc „Sklep przy głównej ulicy” uzyskał Oskara. Była to pierwsza taka nagroda dla czechosłowackiego filmu. To zatem idealny powód, by na nowo przypomnieć polskim widzom, co oprócz wspomnianego laureata przyniósł ten nurt. Te kilkanaście tygodni pozwolą widzom zapoznać się całą twórczością nie w sposób wybiórczy, a całościowy.

Czechosłowacka Nowa Fala to olbrzymi ruch filmowy, będący integralną częścią rewolucji kulturowej i świadomościowej Czechów i Słowaków lat 60 XX wieku, która przeszła do historii pod nazwą Praskiej Wiosny. Młodzi filmowcy, którzy na początku tej dekady skończyli praską „filmówkę“ (FAMU), chcieli realizować filmy inaczej, niż robiło się to do tej pory – zarówno od strony formalnej, jak i tematycznej. Po latach powojennej cenzury, strachu i szarości, przyszła odwilż, którą twórcy wykorzystali, by pojawić się z nową estetyką i nowymi tematami. Ciekawiły ich codzienne, intymne sytuacje, okruchy zwykłego życia pozbawione obowiązującej do tej pory ideologii. Złagodzenie cenzury pozwoliło na wprowadzenie do kina tak charakterystycznego dla Czechosłowacji czarnego humoru. Bezkompromisowość, odwaga w podejmowaniu ważnych i niewygodnych tematów, przełomowość formy, awangardowość języka filmowego oraz wspomniany oryginalny humor to wartości, które europejskie kino zawdzięcza w dużej mierze właśnie Nowej Fali.

Tegoroczny festiwal otworzy film „Pociągi pod specjalnym nadzorem”. Zaraz przed jego projekcją odbędzie się również spotkanie z reżyserem tej oscarowej historii, a więc Jiřím Menzlem. Oprócz niego pojawią się podczas kolejnych tygodni imprezy także inni „buntownicy kamery”. Powstanie czechosłowackiej Nowej Fali zawdzięcza się także między innymi: Formanowi, Chytilovej, Němcowi, Jakubisko czy Hanákowi

Podczas przeglądu będzie można zobaczyć takie filmy jak „Miłość blondynki”, „Palacz zwłok”, „Morgiana”, „Waleria i tydzień cudów”, „Gdy skończy się ta noc” lub „Hotel dla cudzoziemców”.

Przegląd zaczyna się 19 lutego w kinie Iluzjon, a kończy 29 maja. Dzieła czechosłowackiej Nowej Fali będą również wyświetlane od 23 lutego do 30 czerwca w kinie Nowe Horyzonty.

Źródło: Gutek Film

Myśli pani, że ci młodzi ludzie, niepełnosprawni, mają szansę zrobić w Polsce karierę?
Wydaje mi się, że jeszcze do niedawna było u nas tak, że ktoś, kto ma talent, miał szansę na zaistnienie. Nie ważne, czy taka osoba była pełnosprawna czy też niepełnosprawna. Liczyło się, jak kto śpiewa. Natomiast ostatnio chyba dużo się zmieniło. Dziś, sam talent, samo piękne śpiewanie, nie jest już niestety wartością najważniejszą.

A co jest?
Dziś od pięknego głosu i talentu ważniejsze wydaje się być to, co się dzieje dookoła. Skandale, okładki kolorowych magazynów, plotki, zamieszanie. Cała ta otoczka. Sam talent dziś nie wystarczy. Coraz więcej uwagi zwraca się na formę. I gubi przez to nieco treść.

Twierdzi pani, że nie mamy młodych artystów, którzy śpiewają dlatego, że kochają to robić, a jedyne, o czym marzą wykonawcy to oklaski?
Tam, gdzie stykam się młodzieżą śpiewającą, poza telewizją, na różnego rodzaju festiwalach, małych i dużych, widzę, że bardzo dużo jest u nas ludzi dobrze śpiewających. Śpiewają nie tylko dla popularności, chcą dzięki temu w pewien sposób wyrazić siebie. Oni też mają odbiorców, mają ludzi, którzy chcą ich słuchać. Myślę, że w nich jest jeszcze jakaś nadzieja.

A „gwiazdki” z tzw. świecznika?
Oglądałam ostatni festiwal w Opolu. Szczerze mówiąc, byłam zdegustowana tym, co się działo na scenie. Nie ważne jest to, co tam się odbywa muzycznie, nie ważna jest piosenka, nie występ, ale walka o zdobycie sympatii widzów, oklasków, ich uznania. To wszystko sprowadza się do jednej wielkiej animacji próżności. Klaszczcie, bawcie się, kochajcie nas, no, jest pięknie, cudownie, oklaski! Przestaje się liczyć jak kto śpiewa, liczy się, jakie robi wokół tego przedstawienie.

Ale oklaski są przecież ważne…
Każdy, kto śpiewa, oczywiście zabiega o publiczność. Uznanie słuchaczy to coś, na czym zależy każdemu z nas, wszyscy o to w pewien sposób walczymy. Ale nie można się w tym wszystkim pogubić. Trzeba pamiętać, po co śpiewamy i co chcemy przekazać. Bo przecież o to chodzi w piosence. Nie tylko o to, żeby był show!

Alicja Majewska – Piosenkarka. Absolwentka Wydziału Psychologii i Pedagogiki Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1971- 74 śpiewała w zespole Partita. W 1974 rozpoczęła karierę solową. Do 1977 związana była z warszawskim Teatrem na Targówku. Kocertowała w wielu krajach Europy, Azji, a także w ośrodkach polonijnych USA, Kanady i Australii. Wielokrotnie nagradzana na Festiwalu Piosenki w Opolu, otrzymała również Grand Prix na festiwalu w Rostoku w 1980, oraz Grand Prix na festiwalu w Hawanie w 1985 . Wylansowała szereg przebojów, m.in. „Jeszcze się tam żagiel bieli“, „Odkryjemy miłość nieznaną“, „Być kobietą“, „To nie sztuka wybudować nowy dom“. Wykonawczyni pieśni sakralnych (nagrania płytowe, koncerty telewizyjne), występowała w oratoriach W. Korcza i E. Brylla. Współpracuje na stałe z kompozytorem i pianistą Włodzimierzem Korczem.

rozmawiała: Aneta Zadroga

Termin: 11.09 – 17.09
Miejsce: Kraków